Door een lompe opmerking van een sekspartner raakt Madelon onzeker over haar schaamlippen. Maar als ze daarmee naar de dokter gaat, begint de ellende pas écht. In deze serie spreekt Barbara van Beukering mensen die spijt hebben van een beslissing.
Barbara van Beukering is journalist. Voor Volkskrant magazine interviewt zij wekelijks mensen over spijt.
Door een lompe opmerking van een sekspartner raakt Madelon onzeker over haar schaamlippen. Maar als ze daarmee naar de dokter gaat, begint de ellende pas écht. In deze serie spreekt Barbara van Beukering mensen die spijt hebben van een beslissing.
Barbara van Beukering is journalist. Voor Volkskrant magazine interviewt zij wekelijks mensen over spijt.
‘Goh, het is best wel groot bij jou daar beneden’, merkte een jongen lachend op met wie ik seks had. Ik trok me die opmerking heel erg aan en vanaf dat moment werd ik onzeker over mijn schaamlippen. Door het commentaar van die hork is er een zaadje in mijn hoofd geplant. Daarvoor, ik was een jaar of 25, had ik nooit ergens last van gehad. Het waren wel echt lellen, daarvan was ik me bewust, maar ik was een aantrekkelijk meisje. Lange hals, hoge jukbeenderen, goed figuur. Tijdens mijn tijd op de kunstacademie in Maastricht had ik vijf jaar een heel feestelijk studentenleven geleid. Ik kreeg genoeg aandacht van jongens, had vanaf mijn 16de vrijers. Ik was gewoon een mooie griet.
‘Vanaf een jaar of 30 werd het een serieus probleem. Ik werd steeds onzekerder en weet dat aan mijn schaamlippen. In mijn verbeelding was mijn vulva een enorme roze zeeslakschelp, zo’n koninginneschelp uit het Caribisch gebied, die mensen ook weleens op een tafeltje in de huiskamer hebben liggen. Mijn schaamlippen werden steeds groter in mijn hoofd, op een gegeven moment leek het wel een monster. Dat was helemaal niet zo, maar in mijn beleving had ik me er een reusachtige voorstelling van gemaakt.
‘Ik durfde geen relaties meer aan te gaan omdat ik bang was dat zo’n jongen het zou zien. In die tijd las iedereen Playboy en Penthouse en dan zag je die mooie meiden met zo’n klein, leuk ding van onderen. Dat wilde ik ook, die schaamlippen moesten eraf.
‘Tegenwoordig heb je overal cosmetische klinieken die die ingreep aan de lopende band uitvoeren, maar in 1996 had ik daar nog nooit van gehoord. Toen ik in een tijdschrift las dat schaamlipcorrectie bestond, ben ik onmiddellijk naar de huisarts gegaan. Ik vertelde hem dat ik diepongelukkig was met mijn veel te grote schaamlippen en dat ik ze wilde laten corrigeren.
‘Hij stemde in en schreef een verwijsbrief voor het ziekenhuis. De huisarts bleek van toeten noch blazen te weten, want hij schreef dat de labia majora verkleind moesten worden. Terwijl die aan de buitenkant zitten, de labia minora zitten in het midden, die moesten verkleind worden. Toen ik hem daarop wees, verontschuldigde hij zich en paste de brief aan.
‘Ik ging dolgelukkig naar het ziekenhuis met het vooruitzicht dat het er daarna perfect uit zou zien. Voor de operatie zei de verpleegkundige toen ze mijn vagina zag: ‘Ik moet denken aan de huid van een hanenkam.’ Zie je wel, dacht ik, het is heel erg. De arts was ook niet bepaald empathisch, het was geen leuke man. Hij wekte niet de indruk dat hij zich mijn probleem kon inbeelden en stelde me niet gerust dat hij zijn best zou doen er iets moois van te maken.
‘Toen ik wakker werd op de verkoeverkamer, schreeuwde ik het uit van de pijn. De verpleegkundige die mij pijnstillers kwam brengen, zei: ‘God, wat erg, dat had ik zelf nooit laten doen.’ Na een dag mocht ik naar huis, en na een week was de meeste pijn verdwenen. Dat was het moment waarop ik de spiegel pakte, in de veronderstelling dat ik zo trots als een pauw op mijn nieuwe vagina zou zijn. Tot mijn schrik zag het er verschrikkelijk uit, het was helemaal opgezet en opgezwollen.
‘Na zes weken waren de zwellingen geslonken, maar het bleef pijnlijk. Aan de randen zaten rare karteltjes, het voelde alsof er allemaal elastiekjes om de randjes geknoopt zaten. De clitoris leek helemaal verdwenen. Normaal zit er een kapje omheen, en als een vrouw opgewonden is, komt de clitoris een beetje naar buiten. Maar het leek wel alsof-ie helemaal naar achteren verdwenen was. Het gevoel was ook weg.
‘Op het naconsult vertelde ik de arts die de operatie had uitgevoerd dat ik het niet vertrouwde. Volgens hem hoorde het zo, waren die rare karteltjes gewoon kliertjes en zou het gevoel wel terugkeren. Ik herinner me dat ik hem nog heb gevraagd waar mijn schaamlippen eigenlijk waren gebleven. Hij antwoordde dat hij ze meteen had weggegooid.
‘Toen ik op een gegeven moment weer een sekspartner kreeg, vroeg de man in kwestie of er soms een slager te werk was gegaan. Ik lachte erom, maar ik was heel verdrietig door het besef dat ik iets doms had gedaan. Ik was een slimme meid, had zelfs ooit gymnasiumadvies voor de Cito-toets gekregen, waarom had ik niet beter nagedacht? Het is toch helemaal niet kien om in een gezond lichaam te laten snijden? Al mijn onzekerheden en mijn gebrek aan zelfvertrouwen had ik vertaald naar dat gebied. Naar die kut. Ik heb een hekel aan dat woord, maar het was echt een kutsituatie.
‘Het werd ook een persoonlijk taboe. Voor de operatie praatte ik er makkelijk met vriendinnen over, maar ik durfde niet toe te geven dat het fout was gegaan. Ik voelde diepe spijt, maar drukte dat tegelijkertijd weg vanwege de schaamte.
‘Ik was een jonge vrouw van begin 30 en ik heb nooit meer plezier aan seks beleefd omdat het gevoel niet meer is teruggekeerd. Zin had ik overigens wel; dat komt ergens anders vandaan, dat zit in de buik. Maar ik heb nooit meer goed kunnen vrijen, vanwege de pijn en de jeuk, maar ook omdat ik altijd bang ben geweest dat ze het zouden zien.
‘De mislukte schaamlipcorrectie heeft veel invloed gehad op mijn verdere leven. Ik heb nooit een lange relatie gehad, en ook geen kinderen gekregen. Terwijl, als ik het niet had laten doen, was er niks aan de hand geweest. Ik had in feite een supervulva waarover ik helemaal niet onzeker had hóéven zijn. Er waren genoeg mannen geweest die het heel opwindend hadden gevonden. Door een paar domme, lompe opmerkingen heb ik gedacht dat mijn onzekerheid daar vandaan kwam.
‘Een paar weken terug luisterde ik naar een aflevering van Kaarten op Tafel, de podcast van Tanja Jess, die over de vagina ging. Mijn oren spitsten zich onmiddellijk. Er werd gezegd dat veel vrouwen in de overgang allerlei klachten krijgen. Sommige vrouwen kunnen zelfs niet meer fietsen van de pijn en de jeuk, waardoor ik zelf ook nog steeds word geteisterd.
‘Er blijkt een vulvapoli te bestaan. Het gaf me een zetje om toch weer naar de huisarts te gaan voor een verwijsbrief. Ik had zelf al heel lang niet in de spiegel naar mijn onderkant gekeken omdat ik dat niet meer durfde, maar de huisarts zei meteen: ‘Goh, er is een heel gedeelte van je schaamlip weg.’ Zie je wel, het klopte toch niet. Ze heeft een afspraak voor mij gemaakt bij de vulvapoli waar ik over een paar weken heenga.
‘Ik heb er geen fiducie in dat het kan worden opgelost, want het stuk dat weg is, kun je er niet meer aan vastnaaien. Ik denk ook niet dat mijn seksleven zal veranderen, dat kan ik nooit meer inhalen. Maar ik zou graag verlost willen worden van het stuk onzekerheid dat wordt veroorzaakt door dit schaamlipsyndroom. Dat het uit mijn systeem verdwijnt en dat ik dit kan afsluiten. Het heeft mijn leven al veel te lang beheerst. Ik wil nu echt stappen nemen, want terug krijg ik het toch niet. Als ik het accepteer, raak ik de spijt hopelijk ook kwijt. Wie weet ontmoet ik nog eens een leuke man van een jaar of 72 of 76, jonger hoeft niet, voor wie het allemaal niet meer uitmaakt.’
Op verzoek van de geïnterviewde is de naam Madelon gefingeerd. Kampt u ook met gevoelens van spijt en wilt u daarover in deze rubriek praten, stuur dan een mailtje naar b.vanbeukering@gmail.com.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant