Theater Rondreizend theaterfestival De Parade opende in Rotterdam in extreem weer. Voordat het terrein vroegtijdig werd ontruimd trapten theatermakers hun eerste voorstellingen af in volgepakte, broeierige tenten.
De voorstelling ‘Desillusionist’ van Jakop Ahlbom op De Parade.
Desillusionist van Jakop Ahlbom
Gelukszoekers van Femi van Elshuis
Het zweet druipt van de voorhoofden terwijl bezoekers noodgedwongen indikken op de tribune. In de benauwde festivaltent loopt de temperatuur nog verder op dan de dertig graden buiten. Waaiers en mini-ventilatoren verschijnen uit tassen, maar nog geen drie uur later worden die vervangen door paraplu’s. De tropische warmte maakt plaats voor onweer en stortregen, zo extreem dat het Rotterdamse terrein bij het Museumpark een paar uur later wordt ontruimd.
Het weer speelt natuurlijk vaker een rol bij buitenfestivals en evenementen, maar dit keer neemt het de regie over. De bezoekers hebben tot het omslagpunt kunnen proeven van wat het rondreizende theaterfestival in Rotterdam, en daarna in Den Haag, Amsterdam en Utrecht, dit jaar te bieden heeft. Dat blijft vertrouwd voor de Parade-liefhebber: een rondje in de zweefmolen, zelf poffertjes omdraaien en door theatermakers gelokt worden naar optredens – theater, dans, muziek, spoken word en cabaret. Voorstellingen over liefdesverdriet, mantelzorg, een kinderwens en een reis naar Suriname maken het theateraanbod dit jaar erg divers.
Noodweer in aantocht bij de Parade vrijdagavond
Speciaal voor De Parade bewerkte Jakop Ahlbom Company hun voorstelling Vielfalt uit 2006 tot de korte illusieshow Desillusionist. Een echtpaar betreedt een restaurant dat de sfeer ademt van de jaren vijftig: een oude bruine bar, bordeauxrood bloemetjesbehang, de vrouwen dragen getailleerde groene jurken en de mannen driedelig pakken, en dat in die hitte. Een illusionist in een glitterpak geeft een optreden.
Als de vrouw van het paar tijdens een goocheltruc verdwijnt, volgt een illusiespektakel. Zonder een woord te spreken, maar met expressief mimespel en het aanstekelijke gegrinnik van de assistente van de illusionist, wisselen de personages voortdurend van gedaante. De verdwenen vrouw duikt op als een andere vrouw, verdwijnt opnieuw en verschijnt weer als haar oorspronkelijke zelf. De spelers verschijnen op onmogelijke plekken: ze kruipen onder tafels en een bank vandaan, en verdwijnen zelfs door een televisie.
Het slim bedachte illusiespel zet het publiek telkens op het verkeerde been. De technische precisie en timing van de illusie maken indruk, maar daar tegenover staat dat een verhaallijn ontbreekt. Desillusionist biedt niet meer dan een man die zijn verdwenen vrouw achternazit terwijl zij steeds van gedaante lijkt te wisselen. Voor een Parade-voorstelling is dat geen probleem: de luchtige en technisch knappe uitvoering maakt het een geslaagd half uur.
In een van de kleinste tenten op het terrein staat Femi van Elshuis met haar solovoorstelling Gelukszoekers. Vorig jaar was ze nog samen met Lara Peters op het festival te zien. Nu neemt ze in haar eentje het publiek mee op haar eerste reis naar Suriname, haar moederland.
Vol verwachting en enthousiasme vertrekt Van Elshuis met haar moeder. Het zou als een thuiskomst moeten voelen, maar in plaats daarvan belandt ze in een zoektocht naar zichzelf en een existentiële crisis. Waarom voelt ze niet wat ze had verwacht te voelen, die vanzelfsprekende verbondenheid met het land?
De voorstelling ‘De Gelukszoekers’ van Femi van Elshuis op De Parade.
Van Elshuis voert haar publiek soepeltjes mee langs de hoogte- en dieptepunten van haar reis. Ze schakelt op de juiste momenten tussen luchtige anekdotes en confronterende zelfreflectie. Het ene moment vertelt ze lachend over alle saoto soep, pom en cassave die ze at in Suriname, het volgende moment bezoekt ze haar oma’s graf en vraagt ze zich af wat ze eigenlijk in Suriname doet.
In die afwisseling toont Van Elshuis haar kracht als maker. Ze maakt gemakkelijk contact met het publiek door bezoekers aan te kijken en kleine interacties uit te lokken. In haar slotmonoloog richt ze haar blik naar beneden en stelt ze grotere vragen over migratie en de term ‘gelukszoeker’. Daarbij vraagt ze zich af waarom het gesprek over ras vaak langs dezelfde lijnen loopt en waarom we ons niet realiseren hoe bijzonder het is dat iedereen op nieuwe plekken terechtkomt. Ze weet de show precies op tijd af te krijgen voordat het noodweer losbarst en de avond abrupt ten einde komt.