Bad Animals Talloze dieren verorberden ons al. Voor enge horrordieren heeft de film altijd emplooi, maar of het nijlpaard een superster wordt?
Joaquim de Almeida in ‘Hungry’.
Hungry. Regie: James Nunn. Met: Madison Davenport, Joaquim de Almeida, Tracey Bonner. Lengte: 82 minuten.
Te zien in de bioscoop.
Wilde beesten die ons verscheuren: het raakt aan een oeroude, diepe angst. Zulke angsten beleven we graag in de veilige bioscoop. Zo telt dit jaar alweer drie speelfilms met haaien die op feeding frenzy gaan in een gecrasht vliegtuig of in een overstroomd kuststadje.
Wie verorberde ons niet? Ter land leeuwen, tijgers, wolven, honden, slangen en beren. Te water haaien, orka’s, reuzenoctopussen, krokodillen, barracuda’s en piranha’s. In de lucht roofvogels, raven en meeuwen – al is er verrassend weinig vogelhorror. Dan zijn er spinnen en insecten, in zwermenverband, onderhuids en kolossaal gemuteerd. En mocht de realiteit niet volstaan dan zijn er ook nog dino’s, fabeldieren en digitale hybrides als Octoshark.
Dierenhorror is inmiddels zo’n cliché dat de dierenhorrorkomedie een soort subgenre is geworden, met beren aan de coke en een tornado van haaien. Maar serieus kan ook nog steeds, de filmwereld heeft altijd vacatures openstaan voor opwindende en vraatzuchtige nieuwkomers.
Twee daarvan krijgen deze zomer een kans. In Whalefall belandt een jonge duiker in de buik van een potvis: een Jonah met wetsuit en zuurstoffles. Hungry is meer low budget. Het monster is hier een nijlpaard, dus honger lijkt niet het motief van deze agressief territoriale herbivoor. Hij moordt voor de lol, beweert een jager op groot wild, en hij kan dat weten.
Iedereen kent de factoid dat het nijlpaard het dodelijkste dier van Afrika is. Dankzij drugsbaron Pablo Escobar – die ze voor zijn privé-dierentuin importeerde – zijn nijlpaarden nu een invasieve exoot in Colombia. Google ‘Robert F. Broussard’ en je weet dat de VS in 1910 iets dergelijks overwoog: Missouri wilde toen experimenteren met nijlpaarden die zich als zwemmende vleeskoeien konden voeden met een invasieve exoot, de waterhyacint. Van dat plan kwam niets terecht. Of toch?
In Hungry sluiten feestbeesten Sistene en Hannah zich katerig aan bij een toeristische alligator-expeditie in de bayou. De gids wijkt af van de route, waarna het nijlpaard doet wat je zoal verwacht: de platbodem omkieperen. Zo begint een uur moerassurvival. Terwijl deze of gene doormidden wordt gebeten doet het script abominabele pogingen de overlevenden reliëf te geven met een biecht op een ongepast moment of een emotionele explosie uit het niets. Uiteraard moet men ook telkens het water in voor klusjes, met alle gevaren van dien.
In de traditie van Jaws blijft het monster lang onder water terwijl we door zijn ogen benen zien watertrappelen. Tot hij zich dan in al zijn gruwelijkheid openbaart. En het is… 3.500 kilo knuffelvlees! Want wat is een nijlpaard toch snoezig met zijn bolle buikje en snoetje, zijn apenoortjes en lieve lobbesoogjes. Ik weet best dat hij een massamoordenaar is, maar eng? Als ster in dierenhorror schiet hij net zo tekort als de olifant of walrus. Hungry 2 zal er wel niet komen. Er zwemt, kruipt en sluipt zoveel engers rond.