DEN HAAG - Daryl van Mieghem begint zondag aan misschien wel zijn bijzonderste seizoen. De aanvaller van ADO Den Haag is inmiddels 36 jaar, de oudste speler van de selectie en maakt zich op voor een nieuw avontuur in de Eredivisie. De rappe buitenspeler is een laatbloeier, die zeker nog niet aan stoppen denkt. ‘Ik heb eigenlijk het beste van twee werelden gehad.'
Want waar veel profvoetballers al op jonge leeftijd in het regime van een topopleiding terechtkomen, leidde Van Mieghem jarenlang een vrij normaal leven. 'Ik heb een hele hoop jongens gehad in mijn carrière die altijd zeiden dat ze jaloers waren op mij', vertelt hij.
'Dat ik gewoon een normale jeugd heb gehad. Gewoon met mijn vrienden. Feestjes, op straat hangen. Je kent het allemaal wel. Ik ben ook gewoon naar Salou, Mallorca en Ibiza geweest. Ik kon overal naartoe. Want ja, ik was maar een amateurspeler.'
Het is een terugkerend thema tijdens het gesprek. Hoe ouder hij wordt, hoe meer hij de voordelen ziet van zijn afwijkende route. Natuurlijk had hij liever eerder profvoetballer willen worden. Maar niet tegen elke prijs.
'Ik heb alles gedaan wat wel en niet mag. Maar die jongens hebben hun hele jeugd in een strak ritme geleefd. Hebben nooit wat leuks gedaan. En dan heb je ook nog heel veel gasten die het uiteindelijk niet redden. Dan denk ik wel dat je een hele hoop hebt weggegooid.'
Van Mieghem doorliep de jeugd van AFC Amsterdam tot zijn 21e jaar. Tot dat moment werd hij geregeld uitgenodigd voor stages bij profclubs en speelt hij zelfs een jaar in de jeugd van FC Utrecht.
Toch keert hij weer terug naar AFC. Hij vertrekt in 2011 uiteindelijk naar Heracles Almelo. Via Telstar, Excelsior, De Graafschap en FC Volendam belandt hij in de zomer van 2023 bij ADO Den Haag.
Misschien verklaart dat ook waarom hij zo nuchter naar zijn eigen loopbaan kijkt. Zelfs toen de kans kwam om alsnog profvoetballer te worden, bleef hij met beide benen op de grond staan.
Hij studeerde aan de Johan Cruijff Universiteit, werkte bij zijn vader in de evenementenbranche en woonde nog thuis in Amsterdam. 'Ik was vroeger nog een beetje zoekende wat ik wilde gaan doen. Ik had al gewerkt en ben daarna toch weer naar school gegaan.'
De stap naar Heracles Almelo betekende niet alleen een nieuw hoofdstuk als voetballer, maar vooral ook als mens. Voor het eerst woonde hij op zichzelf.
'Die stap was wel groot', zegt Van Mieghem. 'Ik ging alleen wonen, dus je moet alles zelf doen. Wassen, koken. Het is niet dat je even met je tasje naar huis rijdt en dat de was gedaan wordt.'
Als hij terugkijkt, noemt hij die periode minstens zo belangrijk als zijn ontwikkeling op het veld. 'Daar word je wel een stuk volwassener van.'
Hij zegt daarom ook weleens tegen andere voetballers dat het soms goed is om naar een andere club te gaan. 'Of verhuurd te worden. Dan maak je gewoon stappen buiten je comfortzone.'
Dat zijn carrière daarna alsnog zou slagen, was allerminst vanzelfsprekend. Sterker nog: na zijn periode bij Heracles stond Van Mieghem op een punt waarop hij serieus rekening hield met een terugkeer naar het amateurvoetbal.
'Ik wilde gewoon weer thuis wonen. Ik kon ook naar Emmen bijvoorbeeld, maar daarvan zei ik: dat ga ik niet doen. Ik ga een jaar bij Telstar spelen. Hopelijk vanuit daar weer een stap maken. En als het niet zo is, dan ga ik terug naar AFC.'
‘In het buitenland heb ik inderdaad nooit gespeeld. Toen het perfecte moment in mijn carrière zich voordeed ging het thuis niet lekker met mijn schoonvader. Dat was niet het moment. Later deed zich het nog een paar keer voor, maar was er steeds een andere afweging om het niet te doen.
Als ik gasten in Spanje zie spelen, dan vind ik dat mooi om te zien. Als je op vakantie bent in Spanje kan je je meer inbeelden hoe het zou zijn om daar dan te voetballen, maar het is er nooit van gekomen. Ik moet je eerlijk zeggen dat ik ook niet zo’n avonturier ben.
Zeker toen mijn kinderen naar school gingen werd dat heel erg veel minder. Ik had toen de kans om naar Armenië te gaan. Dat wilde ik best doen, maar dan wel alleen. Toen werd thuis gezegd: 'Dan gaan wij mee'. Maar dat heb ik niet gedaan. Wat moeten de kinderen daar?'
Bij Telstar viel uiteindelijk alles samen. Het plezier kwam terug, hij speelde iedere week en verdiende een transfer naar Excelsior. Vanaf dat moment kreeg zijn carrière alsnog het verloop waar hij als kind van had gedroomd.
Source: Omroep West Den Haag