DEN HAAG - Een dorp binnen de stad is het, met zijn eigen mores en bewoners van verschillende pluimage. Sommigen staan al generaties lang op de Haagse Markt, anderen komen net kijken. Amir Sharwani is een van de tweede en meteen laatste generatie.
Een begrip is het: De Haagse Markt, al 88 jaar op dezelfde locatie (Herman Costerstraat). Het is de grootste onoverdekte markt van Nederland en een van de grootste van Europa. De ruim vijfhonderd kramen bieden werk aan meer dan duizend mensen. Wie zijn de gezichten achter de kramen? Dit is een verhaal in onze serie Op De Haagse Markt.
'Hoe lang ik hier al sta? Te lang. Vanaf mijn vijftiende ongeveer. Eerst hielp ik mijn vader, ik heb het van hem overgenomen. Ik ben 62 dus ruim 45 jaar nu. De tijd vliegt hé?' Amir vertelt het allemaal met een stralende lach op zijn gezicht.
Ondertussen is hij druk met de kledingrekken verplaatsen en komen de eerste klanten langs. 'Ik ben een beetje laat. Ik ben geen ochtendmens.'
Hij handelt een telefoontje af en kletst verder. 'Ik kom laat en ik ga laat. Nee hoor', haast hij zich te zeggen. 'Om 9.00 uur mag je open en dan ben ik ook open, op de minuut. Ik ben ook de enige die altijd komt, weer of geen weer.'
Zijn handel is dameskleding, met de focus op sjaals en hoofddoeken. Op dit moment althans. 'Ik heb van alles geprobeerd. Anders wordt het een beetje eentonig voor me. Of ik verander wat als het slecht verkoopt óf als er te veel mensen met dezelfde handel staan.'
Net zoals hij met zijn assortiment kijkt wat het best werkt, is hij ook wel eens weggegaan van de markt om iets anders te gaan doen. 'Als het dan mislukt, kom je weer terug.'
Er moet tenslotte geld worden verdiend. 'Je haalt hier wel een klein salaris uit, maar rijk word je er niet van.' Dat is ook niet zijn doel. 'Maar het lijkt me wel lekker.'
Amir kwam als jongen van zeven jaar met zijn familie uit Pakistan. 'Ik vond dat helemaal niet leuk, ik moest mijn vriendjes daar achterlaten. Gelukkig mocht ik hier wel meteen naar school en sprak ik Engels. Alleen de Nederlanders toen nog niet', zegt hij schaterend.
Zijn vader ging om de kost te verdienen met kleding op de Haagse Markt staan. 'We woonden op Scheveningen en mijn vader ging dameskleding verkopen. Net zoals de meeste Pakistaanse mensen, die kopiëren elkaar.'
Amir ging bij zijn vader werken. 'Toen ben ik erin getrapt. Dat was nog de goede tijd: weinig werken, goed verdienen.' Een dame pakt een jurk uit een van de rekken en vraagt of het een standaardmaat is.
'Jazeker. Als het niet goed is, kunt u hem altijd aan iemand cadeau doen', zegt hij met opnieuw een brede lach. De vrouw lacht mee en koopt de jurk. 'Mijn vader was de eerste generatie hier, ik de tweede en de derde wil niet. Die ziet dat er niks te verdienen valt.'
Toch valt het deze maandag nauwelijks stil. 'Het geld is binnen hè? Dat merk je tegenwoordig goed aangezien de mensen die hier komen, het niet zo breed hebben.' Amir vindt het niet jammer dat het na hem stopt.'
Toch is van stoppen voorlopig nog geen sprake, als het aan Amir zelf ligt. 'Zolang ik alles zelfstandig kan doen, blijf ik doorgaan. Wat moet je anders doen? Ik heb de vrijheid. Als ik een dag niet wil komen, kom ik niet. Maar dat gebeurt nooit.'
Meer verhalen uit onze serie 'Op de Haagse Markt' lees je hier
Source: Omroep West Den Haag