Maleisië beëindigt zijn negen jaar durende afwezigheid op de Formule 1-kalender met een langverwachte terugkeer in 2026, als vervanger van Bahrein vanwege het aanhoudende conflict in het Midden-Oosten.
Dit nieuws werd afgelopen zondag bekendgemaakt en Sepang organiseert op 2-4 oktober zijn eerste race sinds 2017, al gebeurt dat onder de noemer ‘Bahrain Grand Prix in Malaysia’.
Ondanks de ongebruikelijke omstandigheden - en de naam van het evenement - is het nog altijd een grand prix op het zeer populaire circuit van Sepang, dat door de jaren heen meerdere memorabele momenten heeft opgeleverd.
Daarom blikken we terug op vijf hoogtepunten uit Kuala Lumpurs periode in de F1 tussen 1999 en 2017.
Eddie Irvine, Ferrari F399 takes the win
Photo by: Sutton Images
Maleisië maakte in 1999 zijn F1-debuut als voorlaatste ronde van dat seizoen, waarin McLaren en Ferrari een spannend gevecht uitvochten om het constructeurskampioenschap, plus Mika Häkkinen en Eddie Irvine om de rijderstitel.
Dit domineerde uiteraard de gesprekken in aanloop naar het raceweekend, net als de terugkeer van Michael Schumacher, die net was hersteld van een gebroken been dat hij slechts drie maanden eerder op Silverstone had opgelopen.
Hoewel de meeste sporters na een langdurige blessure veel tijd nodig hebben om terug te keren op hun beste niveau, is Schumacher niet ‘de meeste sporters’ en maakte de toenmalige tweevoudig wereldkampioen de perfecte comeback door in een Ferrari-1-2 naar pole te stormen, met McLaren op 3-4 aangevoerd door David Coulthard.
Hoewel Schumacher misschien niet wilde dat Irvine de man zou zijn die Ferrari’s titeldroogte beëindigde - de laatste rijderstitel kwam via Jody Scheckter in 1979 - zette hij in Sepang beslist zijn trots opzij door de Noord-Ier in ronde vier voorbij te laten om vervolgens Coulthard en Hakkinen op te houden.
Schumacher, die als ‘nummer twee’ optrad - ironisch! - werkte zeker, want het maakte een relatief routinezege mogelijk voor Irvine, die zijn achterstand van twee punten op Hakkinen omboog in een voorsprong van vier punten toen de McLaren-coureur derde werd achter een Scuderia-1-2.
Maar daarna ontvouwde zich het drama na de race. Meteen werden beide Ferrari’s gediskwalificeerd omdat de bargeboards van de F399 naar verluidt 1 mm te breed waren en daarmee werden Hakkinen en McLaren automatisch kampioen.
Ferrari protesteerde echter tegen de beslissing en zes dagen later werd de 1-2 hersteld, omdat het International Court of Appeal van de FIA oordeelde dat de wedstrijdleiding niet over voldoende nauwkeurige apparatuur beschikte en dat de onderdelen van de auto in feite legaal waren.
“Een slechte dag voor de sport,” zo vatte McLaren-baas Ron Dennis het samen, maar hij had bij de finale in Suzuka alsnog reden om te glimlachen, want een overwinning van Hakkinen bezorgde de Fin zijn eerste titel. Ferrari wist echter alsnog zijn 16 jaar durende droogte in het constructeurskampioenschap te beëindigen door als tweede en derde te finishen.
Kimi Raikkonen, McLaren
Photo by: Sutton Images via Getty Images
F1 2026 zal waarschijnlijk zien hoe tienersensatie (Andrea) Kimi Antonelli zijn eerste wereldtitel opeist, maar 2003 was het jaar waarin de oorspronkelijke ‘Kimi’ doorbrak. Kimi Raikkonen dus, nadat hij in ronde twee op Sepang dat seizoen zijn eerste grand prix-zege had behaald.
Raikkonen, toen bezig aan zijn tweede seizoen bij McLaren, kende niet de beste kwalificatie, want een schuiver bij de hairpin liet hem als zevende op de grid achter, maar het geluk kwam al snel zijn kant op. De Fin was namelijk in ronde één opgeklommen naar de vierde plaats dankzij contact tussen Renaults Jarno Trulli en Ferraris Schumacher, voordat hij in de tweede ronde in bocht 1 de derde plaats afpakte van zijn voormalige Sauber-teamgenoot Nick Heidfeld.
Derde werd al snel tweede toen teamgenoot Coulthard in ronde drie een elektrisch probleem kreeg, waardoor alleen Fernando Alonso nog voor hem reed - de Spanjaard was net de jongste polesitter in de F1 geworden als onderdeel van Renault’s eerste volledige eerste startrij sinds Frankrijk 1983.
Maar hier kwam de strategie in beeld, want de McLaren startte met een zwaardere brandstoflast dan de Renault. Dus terwijl Alonso in ronde 14 pitte, bleef Raikkonen vijf extra ronden buiten en daar werd de race gewonnen, want een veel lichtere lading tijdens die korte stint stelde de Fin in staat veel snellere rondetijden te rijden.
Toen hij uiteindelijk pitte, kwam hij dus vóór Alonso naar buiten en domineerde vervolgens op weg naar de zege met 40 seconden voorsprong op de als tweede gefinishte Rubens Barrichello, die de Renault ook via de pits voorbij was gegaan.
Jenson Button, Brawn GP BGP001 Mercedes sits on the grid after the race was stopped
Photo by: Andrew Ferraro / Motorsport Images
Eén ding om rekening mee te houden bij de Grand Prix van Maleisië is het weer, dat vaak onvoorspelbaar is, en 2009 is daarvan het beste voorbeeld. De kwalificatie was droog en ook de start van de race, maar teams wisten dat er regen dreigde en dat maakte het veroveren van baanpositie tijdens de vroege stint cruciaal.
De wereldkampioen van dat jaar, Jenson Button, trok uiteindelijk aan het langste eind, nadat hij de leiding had heroverd na een slechte eerste ronde waarin hij terugviel naar de vierde plaats, net op het moment dat Ferrari via Raikkonen als eerste team de gok van slicks naar regenbanden waagde.
Maar bij deze gelegenheid pakte dat verkeerd uit, want zonder tekenen van staand water vielen zijn Bridgestone-banden snel terug. Dat weerhield andere teams er echter niet van om al snel hetzelfde te doen, want in ronde 19 doken meer coureurs naar binnen voor regenbanden, terwijl intermediates in deze overgangsfase het meest geschikt waren.
Wie de strategie precies goed had, werd beloond en de intermediate-rijders Button, Heidfeld en Timo Glock voerden in ronde 31 het veld aan, toen de regen eindelijk het hele circuit bereikte. Op dat moment was er echter geen houden meer aan en werden de omstandigheden door hevige regen, met onweersbuien erbij, extreem zwaar.
De race op Sepang ging daarom door tot de 33ste ronde, waarna het te gevaarlijk werd geacht om te racen, wat ertoe leidde dat voor het eerst sinds Australië 1991 halve punten werden toegekend. Daarna zou het nog eens 12 jaar duren - België 2021 - voordat de F1 met een vergelijkbaar scenario te maken kreeg.
Mark Webber, Sebastian Vettel, Red Bull Racing
Photo by: Sutton Images
Vroeger was Red Bull niet zozeer een ‘team met één coureur’ als het tegenwoordig is, want Mark Webber was bij gelegenheid in staat de strijd aan te gaan met Sebastian Vettel. Soms was er van 2009 tot 2013 zelfs wrijving tussen het duo - met Maleisië in dat laatste jaar als treffend voorbeeld.
Zozeer zelfs dat het de inmiddels beruchte “Multi 21” veroorzaakte.
Het begon met Vettel op pole, maar Webber had een geweldige start gemaakt vanaf de vijfde plaats en leidde in ronde 15 een Red Bull-1-2 dankzij een perfect getimede overstap naar slicks. Uiteraard had de aanstaande viervoudig wereldkampioen misgegrepen, maar de Oostenrijkse formatie gaf haar auto’s alsnog de opdracht positie te houden.
“Sebastian, multi-map 2-1, multi-map 2-1, en zorg alsjeblieft voor je banden,” was de boodschap van race-engineer Guillaume Rocquelin aan Vettel in ronde 25.
Maar 18 ronden later, met nog 13 te gaan, negeerde de Duitser het bevel door Webber aan te vallen met een mislukte duik aan de binnenkant van bocht 1. “Dit is dom, Seb,” was de reactie van Christian Horner, maar Vettel ging door met herhaalde pogingen.
“Ja, dat is goed teamwork,” zei Webber, voordat hij te horen kreeg: “Oké Mark, het is hem gezegd - het is hem gezegd”!
Vettel kreeg de inhaalactie uiteindelijk voor elkaar en pakte de zege met vier seconden voorsprong, terwijl McLarens Lewis Hamilton het podium completeerde. Webber, nog altijd zichtbaar gefrustreerd, nam zijn woede mee naar de cooldown room door te zeggen: “Multi-21 Seb, ja, Multi-21”, terwijl hij zijn schouders ophaalde.
“Uiteindelijk heeft Seb vandaag zijn eigen beslissing genomen en zal hij zoals gewoonlijk bescherming krijgen, en zo gaat dat,” voegde Webber toe in de podiuminterviews, waarna Vettel later zijn excuses aanbood.
Max Verstappen, Red Bull, Daniel Ricciardo, Red Bull, Nico Rosberg, Mercedes
Photo by: Pirelli
Maleisië was het keerpunt in de bittere titelstrijd tussen Hamilton en Nico Rosberg tijdens het seizoen 2016. De Brit arriveerde met een achterstand van acht punten, leek die om te zetten in een voorsprong van vijf punten en een einde te maken aan Rosbergs reeks van drie opeenvolgende zeges, maar verliet Zuidoost-Azië met een achterstand van 23 punten en nog slechts vijf Grands Prix te gaan.
De Brit had alles goed gedaan, te beginnen met de kwalificatie, waarin hij met vier tienden de pole pakte in een Mercedes-1-2, voordat hij een schone start kende, terwijl achter hem chaos uitbrak. Het ‘chaos’ betrof Rosberg, die naar de achterkant spinde nadat hij door Vettels duikende Ferrari aan de binnenkant van bocht 1 was geraakt.
Dus terwijl zijn titelrivaal gedwongen werd tot een inhaalrace, controleerde regerend kampioen Hamilton de race aan kop en het leek zo’n dag waarop niemand hem kon stoppen. Behalve dan zijn powerunit, die met nog slechts 15 ronden te gaan dramatisch de geest gaf, waardoor zijn Mercedes tot stilstand kwam.
“Iets, of iemand, wil niet dat ik dit jaar win,” was de reactie van een zeer aangeslagen Hamilton, die dat jaar meerdere betrouwbaarheidsproblemen had meegemaakt. Wat het nog erger maakte, was dat het Rosberg een podiumplaats opleverde achter een Red Bull-1-2, nadat de Duitser ook nog een omstreden straf van 10s had overwonnen voor contact met Raikkonen in bocht 2.
Het gaf de titelregie niettemin aan de #6 Silver Arrows. Een overwinning in de volgende race in Japan, gevolgd door vier opeenvolgende tweede plaatsen achter Hamilton, bezorgde Rosberg zijn eerste kroon… en daarna zijn pensioen.
Wat zou jij graag willen zien op Motorsport.com?
- Het Motorsport.com-team
Source: Motorsport