Huisartsentarieven Om de zorg in Nederland toegankelijk en betaalbaar te houden zijn huisartsen onmisbaar. Maar de huisartsentarieven dekken de kosten niet. Als we de huisartsenzorg willen behouden, moet de overheid ons serieus gaan waarderen, betoogt Marie Annet Vollebregt.
De rek is eruit in de spreekkamers. Vanuit ziekenhuizen, ggz, ouderenzorg komt steeds meer zorg bij de huisarts. De werkdruk loopt steeds verder op. Personeel vertrekt naar rustiger werkplekken. Praktijken sluiten, zonder opvolging of oplossing voor patiënten. Patiënten komen zonder een vaste „eigen” dokter te zitten. Huisartsen kiezen voor omscholing tot bedrijfsarts, verzekeringsarts, specialist ouderengeneeskunde, of coach. Ook mooi werk. Maar veel minder hectisch en beter begrensd.
Wij, een groep van negen huisartsen verspreid over heel Nederland, slaan alarm over het onlangs gepubliceerde herziene tarievenbesluit van de Nederlandse Zorgautoriteit (NZa) voor de huisartsenzorg. Het College van Beroep voor het bedrijfsleven had geoordeeld dat eerdere tarieven niet kostendekkend waren. Wij vinden dat dit nieuwe besluit de fundamentele zorgen over bekostiging van de huisartsenzorg niet wegneemt en willen de minister van Volksgezondheid aanspreken op haar verantwoordelijkheid voor een toegankelijke huisartsenzorg. Door de huidige tariefstelling van de NZa staat die zorg onder druk. Daarbij doen we ook een beroep op de politieke partijen om bij de minister aan te dringen op aanpassing van het huidige stelsel.
Onze inzet is het verkrijgen van kostendekkende, toekomstbestendige tarieven, zodat huisartsenpraktijken kunnen investeren in personeel, huisvesting en ict om goede huisartsenzorg te waarborgen. Daarnaast vragen we de minister en politieke partijen om een herziening van het huidige bekostigingssysteem. Dat berekent de tarieven op basis van historisch kostprijsonderzoek, in plaats van uit te gaan van de actuele praktijkrealiteit en toekomstige ontwikkelingen.
Marie Annet Vollebregt is praktijkhoudend huisarts in Woerden.
Even hadden huisartsen hoop toen de rechter de onderbouwing van de tarieven voor de huisartsenzorg afkeurde en de NZa eind vorig jaar terugstuurde naar de tekentafel. Eindelijk stond zwart op wit wat huisartsen al jaren weten: de basis klopt niet. Eindelijk erkenning. En hoop om te kunnen investeren in onze praktijken. Hoop op een bekostiging die wél rekening houdt met stijgende kosten van personeel, huisvesting, met de enorme groei van de werkdruk. Die hoop is de grond ingeboord. Uit het besluit van de NZa blijkt dat zij de tarieven nauwelijks aanpassen. Dit roept de fundamentele en pijnlijke vraag op: hoe kunnen huisartsen zich blijven inzetten als de overheid niet zorgt voor de juiste randvoorwaarden?
Een discussie over tarieven lijkt over inkomen te gaan. Dat is een misvatting. Dit gaat over de mogelijkheid een gezonde praktijk te runnen en te kunnen investeren in ruimte en personeel. Om nieuwe manieren van werken te ontwikkelen. Dit gaat over waardering. Over het feit dat de huisartsenzorg de Nederlandse gezondheidszorg overeind houdt en niet serieus genomen wordt als we vragen om voldoende middelen. Hoe kunnen wij met ziel en zaligheid voor onze patiënten blijven zorgen als de instantie die over onze randvoorwaarden beslist zo makkelijk over ons én over een duidelijke rechterlijke uitspraak heenloopt?
Onder de volhouders op de werkvloer bereikt de frustratie een kookpunt. We horen steeds luider protest; collega’s overwegen te gaan staken. Of dreigen alleen de 36 uren in te zetten waarvoor de NZa wil betalen. Patiënten in de steek laten is het laatste wat huisartsen willen. Maar met dit besluit van de NZa is de grens voor velen bereikt.
We hebben met talloze partijen afspraken gemaakt om de zorg in Nederland toegankelijk en betaalbaar te houden. Iedereen is het erover eens dat de huisarts hierin een onmisbare rol vervult. Veel partijen, inclusief het kabinet, hameren op het belang van het voeren van een huisartsenpraktijk. Waarom weigeren zij dan bijpassende voorwaarden te scheppen? Als we de huisartsenzorg willen behouden, vereist dat een bekostigingssysteem dat berekend is op de toekomst. We staan voor een immense maatschappelijke opgave.
De wil bij de beroepsgroep is er. We zien jonge, gedreven dokters die staan te trappelen om een praktijk over te nemen. Velen haken af. De tarieven dekken de kosten niet en de werkdruk is slopend. Een systeem dat zijn eigen opvolgers wegdrijft, is failliet. Zonder eerlijk herstel van het verleden is er simpelweg geen fundament voor de toekomst.
We hadden gehoopt dat de NZa zou laten zien dat de uitspraak van de rechter echt was doorgedrongen. Dat zij eindelijk zouden zorgen voor tarieven die recht doen aan de zware realiteit van ons prachtige vak. Dat ze zouden inzien dat wij rust en stabiliteit nodig hebben in plaats van deze slopende, aanhoudende onzekerheid. We zijn dan ook diep teleurgesteld en roepen de overheid op om ons nu echt serieus te nemen. Geef ons de waardering en de ademruimte die we verdienen. Alleen dan kunnen wij met trots blijven doen wat we het allerliefste doen: er met hart en ziel zijn voor onze patiënten.