Verpleegkundige en medisch coördinator Ronald Kremer vertelt over de training die hij geeft aan verpleegkundigen en artsen die straks in het nieuwe ebolacentrum in het Congolese Beni gaan werken. Het gaat erom vertrouwen te winnen van de patiënten. ‘Dat klinkt echt heel eng.’
is buitenlandredacteur van de Volkskrant.
‘De trainingsruimte is eigenlijk meer een schuur dan een trainingslokaal. Het is er pikkedonker. Onze powerpointpresentatie viel geregeld weg omdat de elektriciteit niet goed werkte en we konden geen filmpjes laten zien door het slechte internet. Het is behelpen, maar dat is ook heel leuk.
‘De training is voor 32 mensen: Congolese artsen, verpleegkundigen en een paar verloskundigen die in het nieuwe ebolabehandelcentrum komen werken. Het gaat er vooral om dat ze altijd met zijn tweeën moeten werken, dat ze op elkaars veiligheid letten en dat ze het vertrouwen van patiënten moeten winnen.
Verpleegkundige Ronald Kremer (64) doet deze zomer voor de Volkskrant verslag vanuit een ebolakliniek van Artsen zonder Grenzen in de stad Beni in de Democratische Republiek Congo.
‘Ik speelde een patiënt. Een van de deelnemers in zo’n geel pak zei tegen mij dat ze bloed ging afnemen, maar ze gebruikte heel medische termen. Ik zei vanuit mijn rol als patiënt: ‘Dat gaat niet gebeuren, want het klinkt heel eng.’ Dan zie je dat mijn reactie iemand echt aan het denken zet. Daarna probeerde ze rustig uit te leggen wat ze precies ging doen en waarom, waar het bloed heen gaat en wanneer de uitslag komt.
‘Plotseling ging mijn telefoon. De projectcoördinator zei: ‘Er is een veiligheidsdreiging. Jullie moeten inpakken en wegwezen.’ Dat was moeilijk, want we hadden net iedereen opgetuigd in beschermende kleding. Maar het was eigenlijk ook heel grappig hoe iedereen zo snel mogelijk uit die gele pakken probeerde te komen. Op dat moment was er niet meteen iets aan de hand. Er werd niet geschoten. Uiteindelijk bleek het een loos alarm.
‘Esperance, een van de antropologen, vertelde me dat hij zijn moeder al twee jaar niet heeft gezien of gesproken. Zijn moeder is 82 jaar oud. Ze woont 90 kilometer verderop, maar hij kan er niet heen omdat het gebied is bezet door een gewapende groep. Hij weet niet hoe het met haar gaat. Hij onderzoekt wat voor gevoelens er leven in de samenleving over ebola en over Artsen zonder Grenzen. Het is iemand die tijdens de trainingen heel vitaal en uitbundig voor de groep staat, maar ondertussen speelt bij hem dit persoonlijke verhaal dat veel Congolezen zullen herkennen.
‘Ik maak me echt zorgen hoe we in deze omstandigheden het virus onder controle gaan krijgen. Patiënten komen niet alleen uit de bekende brandhaarden in de steden, maar er poppen ook besmettingen op in kleine dorpen. Ik zou daar dolgraag met een epidemioloog naartoe gaan om uit te leggen wat wij doen, te horen hoe het daar gaat en de mogelijke contacten van de patiënt in kaart te brengen, maar daarvoor is het vaak te onveilig. Dat maakt het heel gecompliceerd. Gecompliceerder dan ik bij eerdere missies heb meegemaakt.
‘Het is nu zes uur geweest en het is donker. Tot zes uur morgenochtend mag ik de compound niet uit. We zitten in een hotel, op tien minuten van het ebolacentrum in aanbouw, dat Artsen zonder Grenzen helemaal heeft afgehuurd. Als het echt gevaarlijk wordt, zijn er twee andere plekken waar we zouden kunnen schuilen. Een ziekenhuis en een klooster.
‘In mijn kamer staat een prima bed. Ik heb een hurktoilet en een douche waar meestal water uit komt. We zitten hier met veertig mensen, van logistiek en hr tot mentale gezondheid. Het hotel is ook ons kantoor. Het voelt als een grote mierenhoop van mensen die paniekerig doen om elkaar niet aan te raken, zoals de regels voorschrijven.
‘Mijn dag is nog niet voorbij. Ik moet nog de brieven door van Congolezen die gesolliciteerd hebben voor de positie van supervisor infectiepreventie. Zij moeten controleren of er in het ebolacentrum veilig wordt gewerkt. We hebben twee mensen nodig, maar we hebben zeker honderd reacties gehad. Ik heb beloofd dat ik al die brieven zal doorspitten en er maximaal tien kandidaten uit zal pikken. Er is zoveel werkloosheid hier. Ik wil het liefste mensen aannemen die uit Beni komen, zodat zij ook iets positiefs uit het ebolacentrum kunnen halen.’
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant