Tv-recensie In ‘B&B Vol Liefde’ ergert Fred zich aan Monique, maar de kijker signaleert dat het probleem toch vooral bij hemzelf zit. In ‘Tammie zoekt een vriendje’ stapt trans vrouw en journalist Tammie in haar zoektocht naar de liefde over haar eigen angsten heen.
Fred uit ‘B&B Vol Liefde’ blijkt volstrekt onuitstaanbaar.
Fred (67) zit niet op één symbiotische lijn met Monique (60). „Of zo”, zegt Fred. Ze kennen elkaar nu ongeveer een dag, misschien een paar uur minder. Een beetje kort voor symbiose. Toch klinkt Fred teleurgesteld, of eerder: gefrustreerd. Misschien zelfs verontwaardigd.
In de ogen van Fred komt de symbiose niet op gang doordat Monique niet op haar gemak is in Freds huis op Bonaire. Ze luistert niet goed als ze Fred meehelpt met het afmaken van Freds kunstproject. Ze kijkt te veel naar de grond als Fred haar mee op pad neemt om Freds gebraden kippetjes te verkopen.
„Geeft niet”, mompelt Fred op een toon die heel duidelijk maakt dat het erg veel geeft. „Het is je eerste keer.” Daarna stort Fred met een verbeten hoofd en een halfopen Hawaïblouse zinnen over de kijker uit waar je zelf maar samenhang in moet zoeken. „Ik zie nul komma nul toevoeging die wij zouden kunnen hebben, die wij kunnen aanvullen in ons leven”, zegt Fred. „Ik zie zelfs nog minder dan nul komma nul.” Dat is echt héél erg weinig.
De kijker signaleert intussen een andere oorzaak voor het gebrek aan symbiose, namelijk dat Fred volstrekt onuitstaanbaar is. Tegen het eind van de aflevering van B&B Vol Liefde van afgelopen donderdag zou je Freds kandidaten willen aanmoedigen om niet Freds kunst of kippetjes, maar Fred zelf in de verkoop te doen. Ga dat datingavontuur maar afmaken zonder Fred.
Voor een sympathieker liefdesverhaal kon je donderdagavond terecht bij NPO3, waar laat op de avond de documentaire Tammie zoekt een vriendje werd uitgezonden (BNNVARA). Vijftig minuten duurt die maar, en toch voelt het aan het einde alsof je journalist Tammie Schoots al een hele tijd kent. Haar zoektocht moet in veel opzichten herkenbaar zijn voor een breed publiek: Tammie wil graag een relatie en legt de lat niet al te hoog („gewoon, een simpele man”), maar de weg ernaartoe is hobbelig. Ze moet nog gaan vertrouwen dat ze de liefde echt waard is. Dat een afwijzing niet betekent dat zij, als mens, niet genoeg is.
Bij Tammie hangt die onzekerheid samen met het feit dat ze een trans vrouw is. In een van de eerste scènes van de documentaire bezoekt ze kennisinstituut Movisie, waar ze vraagt om cijfers rond de acceptatie van trans personen in Nederland. In beeld verschijnen grafiekjes bij de getallen: 71 procent van de Nederlandse bevolking geeft aan positief tegenover trans personen te staan. „Oké”, knikt Tammie: „valt me mee.” Zou dat ooit wennen: dat er onderzoeken zijn naar hoezeer jouw identiteit wordt geaccepteerd binnen een samenleving? Hoezeer wordt geaccepteerd wie je bént?
Daarna volgen minder bemoedigende cijfers, over het percentage van de Nederlandse bevolking dat aangeeft geen relatie te willen met een trans persoon. 54 procent. Meer dan de helft. „Het zijn cijfers op een bord”, zegt Tammie. „Maar het gaat wel over mijn leven.”
Tijdens het gesprek bij Movisie blijft Tammie glimlachen, maar de woorden blijven nog een hele tijd hangen. Ze gaat in gesprek met andere vrouwen, zowel cis als trans, over hun blik op liefde: liefde tussen mensen en liefde voor jezelf. En hoe die twee dingen met elkaar vervlochten kunnen zijn. Het is zo menselijk om te verlangen naar iemand die, door je lief te hebben, bevestigt dat je de liefde waard bent. Maar er schuilt ook waarheid in het cliché dat je zelfliefde nodig hebt om liefde van en voor anderen toe te laten.
Aan het eind van de documentaire stapt Tammie over haar angsten heen en doet ze mee aan een speeddate-event. Ze gloeit een hele tijd na van de match die dat oplevert. En als het nou stukloopt met die match? Daar maakt Tammie zich eigenlijk niet meer zo druk over. „Ik weet dat het goed zit”, zegt ze. „Ik ben vrouw genoeg. Ik ben goed genoeg. En dat is een heel ander vertrekpunt dan waarmee ik begon.”