Tv-recensie Fred is geen B&B-houder. Fred is een acteur. Zijn zelfgebouwde paradijs is het decor waar hij zijn vrouwen één voor één onderwerpt aan psychologische kunstzinnige testen.
Het karakter van Fred is een mix van elke rol die Jack Nicholson ooit speelde, samengesmolten tot de ultieme schurk.
De eerste keer dat ik Fred zag dacht ik: ultieme villain in een Batmanfilm. Die malafide grijns overlopend in zijn grijze bakkebaarden, die raadselachtige zinnen en wenkbrauwen. Geen sleufhoed en lange jas maar een luguber wapperend bloemetjeshemd met korte mouwen. Een uitgewoonde tropische versie van Jack Nicholson. Maar Fred bleek veel meer dan dat. Na aflevering negen van B&B Vol Liefde (RTL) weet ik het zeker. Fred is een acteur met een hele dwingende hoofdrol in zijn eigen leven en dat van iedereen die in de buurt durft te komen.
Fred speelt de rol van B&B-houder Fred. Een alleenstaande man bouwt zijn eigen universum op een tropisch eiland. Hij heeft een zeegroene Ford F-100 Styleside pick-uptruck, verkoopt kip uit een romantisch karretje met zijn eigen gezicht erop, heeft een speedboot voor de deur, een zelfgemaakt vlot. Hij slijpt roestige beeldjes van tonijnen aan een werkbank in zijn atelier aan huis, vuurvonken spatten langs zijn knoestige handen. Met diezelfde blote handen stookt hij zijn kiprookoven op, die onheilspellende grijns opdoemend uit de rookwolken.
Ik zie overal moordwapens en manieren om van een lijk af te komen. De vrouwen die zijn paradijs betreden zien een „bijzondere man”. Hij test zijn vrouwen met kunstzinnige opdrachten waar niemand in kan slagen behalve Fred zelf. Wie kan het beste zijn kip verkopen, wie slijpt zijn tonijnen beter, wie is stil op het moment dat Fred het een moment voor stilte vindt? Wie niet slaagt is af. Een perfect script voor een horrorfilm. Het karakter van Fred is een mix van elke rol die Jack Nicholson ooit speelde, samengesmolten tot de ultieme schurk: een ongecorrigeerde Hollander in een hawaïhemd op Bonaire.
De aanwezigheid van derde vrouw Monique zorgt weer voor wrijving. Vooral bij Fred. Meteen na aankomst moest ook Monique mee gerookte kip verkopen. De bekende eerste test. Ze deed een halve kip in een zakje voor een hele kip. Af. Kip verkopen met Monique was volgens Fred „een martelgang”. In de auto terug was het stil maar Freds wenkbrauwen en geklemde kaak zeiden alles. Elke keer als Fred met een vrouw in een van zijn vier auto’s zit denk ik aan de openingsscène van The Shining.
Monique had gezegd dat het kippenverkopen „reuze gezellig” was. Van dat woord lag Fred helemaal te wroeten in zijn bed, en dat heeft hij nooit. Tijd om de balans op te maken. „Ik ga jou iets uitleggen”, zegt Fred, zijn sterke handen dreigend om de leuning van een stoel geklemd. Yvonne, de andere vrouw die voor hem naar Bonaire kwam, die sprankelt, zij zit wél vol energie. „En jij”, zegt Fred tegen Monique, „zit een beetje in de weg”.
Als Monique hem er nou in dit gesprek van had kunnen overtuigen dat hij het helemaal mis heeft. Dan was er misschien nog wel een kansje. Monique vindt dat Fred het helemaal mis heeft. „Ja dat zeg je nou wel, maar dat voel ík niet zo”, zegt Fred. Wat Fred voelt is waarheid. Ze moet naar huis. „Prima, dan is dat jouw keuze”, zegt Monique. Nu is Fred weer boos dat ze zegt dat het prima is want het is niet prima. Schamper lachend tilt hij de koffer van Monique in een taxi. Het enige wat ik denk is: ren Monique, ren.
Tevreden, met zijn handjes in zijn zij, zegt Fred tegen de camera dat hij zichzelf weer heeft teruggevonden. Hij heeft, door de komst van Monique, één hele dag aan zichzelf getwijfeld. En dat kost hem heel veel energie. Yvonne is er nog. Die moet mee op een van Freds boten voor een tochtje. Yvonne huppelt naar de boot. Ik zie een anker, een touw een jerrycan benzine. „Vind jij dit een rijk bestaan?”, vraagt Fred met een schuin hoofd aan Yvonne.