Julien Althuisius is schrijver en voor de Volkskrant columnist over het dagelijks leven.
Later zullen mensen mij, al dan niet voor een tribunaal, vragen waar het misging – of wat het kantelpunt was.
‘Meneer Althuisius, wanneer was het dat u bedacht uw eigen oven mee te nemen op vakantie?’
‘Edelachtbare, ik verzoek u te laten noteren dat het om echt een heel kleine oven ging, een mini-oven.’
‘Een oven is een oven, meneer Althuisius. U hebt bijna 2.000 kilometer gereden vanuit uw woonplaats naar een camping met een oven in uw auto.’
‘Is dat strafbaar? Dat er een oven in mijn auto zat?’
‘Nee, meneer Althuisius, ook al was u met de fiets gegaan. Het strafbare feit zit in de ridiculiteit van een oven meenemen op vakantie.’
Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier onze richtlijnen.
Het begon met een opmerking van mijn oudste dochter. Die zei in juni dat ze al uitkeek naar de ontbijtjes in Spanje: getoast brood met tomatenpulp, olijfolie en jamón. Uit voorgaande jaren wist ik dat het hutje op de camping geen toaster en ook geen oven had. Wel een magnetron. Maar kun je toast maken in een magnetron? Kun je een pizza bakken in een magnetron?
Op Marktplaats vond ik een mini-oven van Bestron, voor slechts 5 euro. De vrouw die hem verkocht heb ik nooit ontmoet. Ze zette de mini-oven voor haar deur en stuurde me een betaalverzoek. De hele transactie voelde clandestien. Misschien schaamde zij zich ook wel.
‘Ik heb een oventje gekocht’, zei ik tegen mijn vrouw, ‘voor op de camping. Dan kunnen we onze eigen pizza’s maken.’ Ze zei ‘oh’ en ging vervolgens niet bij me weg, waardoor ze medeplichtig is.
De oven paste nog precies in de achterbak. En als hij niet meer had gepast, dan had ik de koffer met kleren voor de meisjes thuisgelaten. Eenmaal op de camping pakte ik de auto uit en installeerde de oven in het keukentje. Twee keer wilde mijn dochter een Spaans ontbijtje. Ook maakte ik er pizza mee. Die was matig: de bodem te zacht en de bovenkant te verbrand. Ook droop er smeltende kaas op het verwarmingselement.
Het gaat niet om de oven, maar om het gegeven dat ik iemand ben geworden die een oven meeneemt op vakantie. Iemand die in de delicate balans tussen ‘dat is nou handig’ en ‘dat is nou belachelijk’ een keuze heeft gemaakt. Die keuze is meer dan praktisch; hij is existentieel.
De oven is niet mee teruggegaan, natuurlijk niet. Ik heb hem achtergelaten. Omdat hij maar 5 euro kostte en ik hem toch niet meer ga gebruiken. Maar bovenal omdat ik weet dat ik iemand aan het worden ben die volgend jaar zijn airfryer meeneemt op vakantie.
Geen column meer missen?
Volg uw favoriete columnisten via de app.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant