is politiek verslaggever van de Volkskrant.
In het Volkskrant Commentaar wordt het standpunt van de krant verwoord. Het komt tot stand na een discussie tussen de commentatoren en de hoofdredactie.
PostNL zet in op pakketmuren, terwijl het aanbod van brieven en kaarten verder afneemt. Over de wettelijke bezorgtaak is meer politieke duidelijkheid gewenst.
Pakketmuren zijn de toekomst van PostNL. Niet langer hoeft de bezorger met zijn busje de straat te blokkeren, maar de consument kan straks op elk gewenst moment met een persoonlijke code zijn bestelling afhalen bij de dichtstbijzijnde kluisjesautomaat.
Die strategie is niet nieuw, maar wordt fors uitgebreid. Bij de presentatie van de halfjaarcijfers liet het bedrijf weten de 1.800 pakketmuren die het nu heeft te willen uitbreiden naar 7.500. Het moet de bezorging eenvoudiger maken. Gemiste bezorgingen kosten bovendien geld.
In het verleden zijn twijfels geuit of de automaten zouden aanslaan, ook binnen PostNL zelf. Vijf jaar geleden waren er nog maar 150 pakketmuren. In coronatijd was iedereen thuis en leek de noodzaak daarvoor kleiner. Ze vergen ook een forse investering van het bedrijf. Maar ontwikkelingen in heel Europa tonen aan dat de consument flexibiliteit bij het ophalen waardeert, vooral als dat dicht bij huis kan. Daarnaast blijft de mogelijkheid bestaan om een tijdslot voor bezorging te kiezen.
Het lijkt daarom een logische keuze, maar met risico’s. PostNL opereert in een zwaar concurrerende markt. Ook DHL, DPD en andere bezorgdiensten rijden door de straat. Het aantal pakketjes dat PostNL in de eerste helft van dit jaar bezorgde, nam ook nog eens af in vergelijking met dezelfde periode vorig jaar: binnenlandse pakketjes met ruim 4 procent, pakketjes uit het buitenland met bijna 15 procent. Die laatste categorie daalde vooral door teruglopende bestellingen bij Aziatische webshops, die anticipeerden op de invoerheffing die sinds 1 juli van kracht is.
Topman Pim Berendsen mag dan in een persbericht spreken van een ‘robuust resultaat’, PostNL blijft een kwetsbare onderneming die verlies draait. Het beursgenoteerde bedrijf kondigt voor volgend jaar en 2028 extra bezuinigingen aan ter grootte van 75 miljoen euro. In dit licht blijft het vreemd dat de overheid de hand op de knip houdt als het gaat om de vergoeding voor postbezorging, een wettelijke taak waarop het volgens Berendsen alleen al dit eerste halfjaar 9 miljoen toelegde en vorig jaar zelfs 35 miljoen. Staat en bedrijf zijn hierover in een juridisch gevecht verwikkeld.
De tijd van dagelijkse postbezorging is al langer voorbij. Het dagelijkse praatje met de postbode is een romantische herinnering die heeft plaatsgemaakt voor de harde realiteit van kostenbesparing. Sinds kort is postbezorging binnen twee bezorgdagen (48 uur) de standaard, van dinsdag tot zaterdag. Volgens het bedrijf is een volgende stap noodzakelijk: bezorging binnen drie dagen, zonder zaterdag, maar dit moet nog wettelijk worden geregeld.
Hier komt een politieke afweging om de hoek kijken. Nederlanders versturen steeds minder brieven en kaarten. Het afgelopen half jaar kende weer een afname met 8 procent. Tegelijkertijd dient een universele postdienst die op lange termijn houdbaar blijft een maatschappelijk belang.
Voor de buitenwacht wekt het daarom een vreemde indruk dat PostNL moet procederen tegen de staat om een kostendekkende vergoeding voor deze wettelijke taak af te dwingen. Opeenvolgende kabinetten hebben zich gebogen over een ‘routekaart postmarkt’. Aan minister Heleen Herbert (Economische Zaken, CDA) nu de schone taak hiermee vaart te maken.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant