Op de Amsterdamse NDSM-werf staat een vrouwfiguur van 8 meter hoog en bijna 44 duizend kilo zwaar. Gooi er een muntje in en je steunt haar in haar strijd.
is schrijver en kunstjournalist
Het is natuurlijk het mooist om met de pont aan te komen varen en haar op de kade te zien zwaaien. In het gunstigste geval waait het ook nog flink; dan staat ze je flapperend en klapperend als een zeilschip op te wachten, een berg kussens aan haar voeten.
Wish Me Well is een tijdelijk kunstwerk van Lara Schnitger (1969) op de NDSM-werf in Amsterdam, een vrouwfiguur van bijna 8 meter hoog, opgetrokken uit een ingenieuze stalen constructie en textiel, vooral van die heel dunne pantykousjesstof, waar de wind dwars doorheen gaat.
In de zomerafleveringen van de rubriek ‘Kunstwerk van de week’ bespreken we wekelijks een tijdelijk kunstwerk in de open lucht: het buitenkunstwerk van de week.
De kussens aan haar voeten zijn eigenlijk zandzakken in verschillende kleuren. Het zijn er 2.100 en ze wegen 20 kilo per stuk. De sculptuur staat er tot ongeveer haar middel in, ter verankering uiteraard, zodat ze bij de eerste de beste rukwind niet het terrein over vliegt, maar het lijkt ook alsof ze moet worden beschermd tegen aanvallen van buitenaf.
Ze doet denken aan de beelden van belangrijke historische figuren in het door Rusland geteisterde Oekraïne die eveneens deels zijn weggezonken in stapels witte zandzakken, waardoor sommige ineens lijken op moderne kunstinstallaties.
Deze anonieme vrouw heeft sliertige zwart-witte haren. Ze draagt een bikinitopje. De punten van de metalen constructie maken haar lijf hoekig. In haar ene hand heeft ze een blauwe vlag vast, haar andere arm wijst gebiedend richting het water van het IJ. Elk moment kan ze roepen: ‘Alle witte mannen het IJ in!’. Of zoiets.
Want deze sculptuur is een activistisch wezen, zoals bijna al Schnitgers kunstwerken eerder feministische statements zijn dan puur esthetische creaties. Er wapperen nog meer gekleurde vlaggen uit de zandzakkenberg, er staan leuzen op als ‘Systeem voor álle vrouwen’, ‘No Shame. Pleasure!’ en ‘Stem op haar’. Ze zijn gemaakt tijdens een zeefdrukworkshop met de kunstenaar en afgevaardigden van tien verschillende feministische organisaties, zoals Women Inc., Pleasure Society en Stem op een vrouw.
Om die organisaties te steunen kan het publiek gekleurde plastic muntjes kopen bij het restaurant aan de overkant van het plein en die in diverse gaten tussen de zandzakken gooien. Het is een systeem dat is gebaseerd op Chinese wensputten, manshoge ‘bergen’ van grillig beton met gaten erin, bedoeld voor geluk en voorspoed.
In haar woonplaats Los Angeles komt Schnitger die regelmatig tegen. Het is nog geen sinecure, het gooien van zo’n muntje in een hooggelegen gat. In een laaggelegen trouwens ook niet. De zandzakkenberg is net te ver weg – er staat een hek om de vrouw heen – en de wind werkt ook niet mee. Maar het gaat om het principe: wie de muntjes gooit, heeft al betaald voor steun aan de organisaties. Het opgehaalde geld wordt aan het eind van de periode dat het kunstwerk op de werf staat eerlijk verdeeld.
Daar staat ze, die windbreker. Ze is niet bevallig of bekoorlijk, ook niet uitgesproken mooi in elkaar gezet. Ze is een effigie, een door demonstranten meegedragen symbolisch beeld dat ergens naar verwijst, in dit geval vooral naar vrouwenrechten. En in al haar rouwdouwerigheid en vlagvertoon is ze ook ontroerend en een beetje kwetsbaar. ‘Wens me het beste’, zegt ze wapperend en flapperend. Waarvan akte.
Wat Wish Me Well (2026)
Afmetingen lxbxh 8 x 10 x 7,5 meter
Gewicht 43.950 kg
Waar NDSM-werf, Amsterdam; de tentoonstelling is onderdeel van de buitenkunstprogrammering van Stichting NDSM-werf, t/m 6/9.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant