is columnist voor de Volkskrant
Na mijn vakantie opende ik een brief waarin acht angstaanjagende mededelingen stonden: wij zijn je spaarbank, je moet je identificeren en dat doe je de hele tijd niet, we hebben je al allemaal brieven gestuurd en nu is je rekening geblokkeerd, en, nog angstaanjagender: je moet iets met een link doen en een wachtwoord en een beveiligde omgeving.
Zodra mensen beginnen over een beveiligde omgeving weet ik dat ik verloren ben, eigenlijk al zodra ze beginnen over een wachtwoord, want ik ben het wachtwoord altijd al jaren kwijt. En de inlognaam. Van alles in mijn leven. En, aanpalend, het vermogen om dat op een ontspannen manier op te lossen.
Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier onze richtlijnen.
Maar ja, nu was mijn rekening geblokkeerd. Ik dacht even: daar leg ik me dan wel bij neer, want het is een spaarrekening, dus het is niet erg. Ik ging het al omdenken naar: juist hándig als je spaarrekening is geblokkeerd, want dan staat het spaargeld daar lekker veilig zonder dat je eraan kunt komen.
En toch wist iets in mij dat ik die rekening ooit moest deblokkeren. En mezelf dus moest identificeren bij de bank.
En toen zag ik het, in die brief. Je kon ook langskomen bij een filiaal van de bank. Een echt gebouw, van steen, met echte mensen erin.
Een kwartier later was ik er, want het kantoor bleek vlakbij te zijn.
Het leek niet op een bankfiliaal, maar meer op de perfecte woonkamer van een starter op de huizenmarkt. Van die donkergroene fluwelen eettafelstoeltjes, messing lampen en achterin geen balie maar een tafel, waaraan de enige employé van dit kantoor zat. Ze was bezig met een vrouw van rond de 60, die haar vouwfiets had meegenomen. Die stond midden in de ruimte.
Ik hoorde de medewerker met de vrouw praten op de rustgevende toon die kleuterjuffen kunnen hebben. Binnen vijf minuten was haar vraag opgelost en was de volgende aan de beurt. Een man van een jaar of 70. Ook hij werd aan de hand genomen en al zijn vragen werden beantwoord. Zichtbaar tien jaar jonger en duizend kilo lichter verliet hij het pand.
Toen was ik. Ik legde uit dat ik me online moest identificeren, maar al jaren geen wachtwoord had. De medewerker sprak de woorden: ‘O, dat kunnen we zo oplossen.’
Ze hield een telefoon bij mijn gezicht, scande mijn hoofd en keek naar mijn ID. En toen was het klaar.
‘Ik vond het heel fijn om met een echt persoon te praten’, zei ik. Ze knikte, dit had ze vaker gehoord.
‘En dat wachtwoord...’, begon ik. Dat kon ik zelf regelen, zei ze, op de site, en ze zei ook precies wáár op de site. We wisten allebei dat ik het nooit zou doen.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant