De lezersbrieven! Over een mondiale welvaart voor iedereen, Donald Trumps geheugen, de term ‘opiniemakers’, huismussen versus huisartsen en Zomergasten met journalist Nasrah Habiballah.
Vluchtelingen die naar Europa komen, verschijnen weer wanhopig in beeld. Op zoek naar een beter leven ervaren zij de tragiek van dood, racisme en discriminatie. In de meeste analyses en reacties mis ik de visie van onze grote econoom Jan Tinbergen (1903 – 1994) die waarschuwde voor de wereldwijde ongelijkheid in welvaart. Wie geen leven ervaart in eigen land, zal op zoek gaan naar een beter bestaan, met steeds meer migratiestromen als gevolg. Daarom pleitte Tinbergen voor brede welvaart en welzijn voor de hele mensheid.
De ‘oplossing’ voor migratie gaat tegenwoordig voorbij aan zijn analyse en is gericht op de vraag: ‘Hoe houden we vluchtelingen tegen?’ Of: ‘Hoe sturen we mensen terug?’ Moeten we ons als welvarende landen en mensen niet veel meer richten op een mondiale welvaart voor iedereen? Zo moeilijk is die analyse van Tinbergen toch niet?
Annelies de Vries, Wageningen
In het artikel over het boek Regime Change lezen we dat Donald Trump over Oekraïne zei: ‘Ik ben geen fan van ze. Behalve van hun vrouwen. Die blijven Miss Universe maar winnen.’
Oekraïne heeft die titel echter nog nooit gewonnen, terwijl Venezuela al zeven keer toesloeg. Kennelijk laat Trump nu zelfs op zijn belangrijkste interessegebied – vleeskeuringen – steken vallen. Zorgelijk.
Huub Buijssen, Tilburg
Sinds enige tijd is er in mijn leven helaas weer een nieuwe dagelijkse irritatie geslopen. Het begon op een zaterdagmiddag bij omroep WNL. Hier hoorde ik voor het eerst het woord ‘opiniemaker’. Reden om de radio meteen uit te zetten.
Van WNL kun je dit verwachten. Sinds enige tijd zie ik echter de term ook boven veel columns in uw krant. Mijn bezwaren tegen het gebruik van de term opiniemaker zijn drieledig:
a) Het is een foeilelijk woord. Hyperig en hijgerig, te herkennen als een geforceerd en moeizaam alternatief voor de term ‘influencer’.
b) Het is fout. Opinies worden niet gemaakt maar gevormd. Een opinie is niet iets dat je kant en klaar kunt serveren. Je kunt bijdragen aan meningsvorming, door bijvoorbeeld een eigen opinie te geven, maar daarmee máák je ze nog niet.
c) Dit is mijn grootste bezwaar: er spreekt een verkeerde attitude uit. Als krant zou je de lezers moeten willen helpen bij het vormen van een eigen mening. De krant heeft als taak mij te informeren en te ondersteunen door daarbij regelmatig opiniërend te zijn, maar dat is toch echt iets anders dan het uit de term ‘opiniemaker’ sprekende verlangen om macht over mij uit te oefenen. Laat dat maar over aan reclamebureaus, lobbyisten, spindoctors en – inderdaad – influencers.
Dus ik zou zeggen: ga lekker terug naar de ouderwetse kop ‘Opinie’.
Hans Lasschuit, Maastricht
In de column van Danka Stuijver zijn huismussen aanleiding tot kosten en herhuisvestingsproblemen voor een huisarts met 2.400 patiënten. Het bouwplan wordt vertraagd door allerlei procedures en de huismussen.
Het zijn echter niet de dieren, maar de mensen die er een janboel van maken. Bestemmingsplannen en procedures zijn mensenwerk, bezwaar maken ook. 25 jaar zet ik mij in voor herhuisvesting van huisartsenpraktijken, vaak met succes maar nooit zonder slag of stoot. Huisartsen hebben diepe zakken nodig en heel veel geduld, maar... tijd hebben ze niet, het geld ook niet en de patiënten wachten, en helaas soms op de gang.
Jakob Muntinga, Cuijk
Diverse recensenten waren blijkbaar teleurgesteld dat Zomergast Nasrah Habiballah zich niet liet dwingen tot het geven van haar mening. Dat lijkt me nu toch een goede, zelfs onmisbare, eigenschap voor een journalist.
En dat ze niets persoonlijks losliet, is niet waar. Ze sprak met liefde over haar man, die alles voor haar over heeft. Over hun kind, dat zij tweetalig opvoeden, en over haar Palestijnse vader, die de oorlog bij zijn kinderen vandaan wilde houden.
Wij hebben in elk geval genoten.
C. van Wulfften Palthe, Den Haag
Wilt u reageren op een brief of een artikel? Stuur dan een brief (maximaal 200 woorden) naar brieven@volkskrant.nl
Het belangrijkst is dat een brief helder en duidelijk is. Wie een origineel en nog niet eerder verwoord standpunt naar voren brengt, maakt grotere kans te worden gepubliceerd. Een brief die mooi en prikkelend is geschreven, heeft ook een streepje voor. Kritiek op de Volkskrant wordt vaak gepubliceerd, op-de-man-gespeelde kritiek op personen plaatsen we liever niet.
Iedere brief wordt gelezen door een team van ervaren opinieredacteuren en krijgt een kans. En wekelijks worden ongeveer vijftig brieven geselecteerd. Over de uitslag kan helaas niet worden gecorrespondeerd. Wij zijn er trots op dat onze lezers mooie en goede brieven schrijven, waarvan we elke dag een levendige rubriek kunnen samenstellen.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant