Drie jaar na het derde en laatste seizoen van voetbalserie Ted Lasso is er nu toch een vierde. Wat heeft de überoptimistische serie, die vooral aansloeg tijdens de coronapandemie, na al die tijd nog te zeggen?
is tv-recensent voor de Volkskrant en schrijft over film.
Bestaat er zoiets als coronakunst? Dat wil zeggen: producties die we in de coronatijd misschien iets te groot en belangrijk hebben gemaakt terwijl ze met terugwerkende kracht niet zo bijzonder blijken?
Die vraag doemt op bij het vierde seizoen van Ted Lasso, de serie over een American footballtrainer (Jason Sudeikis, ook bedenker en schrijver) die zonder enig tactisch benul coach wordt van de Engelse voetbalclub AFC Richmond.
De serie, een hit op Apple TV, kwam voort uit een reeks Amerikaanse promotiefilmpjes voor de Britse Premier League, waarin ‘Ted’ elk cliché over Amerikanen en voetbal leek te bevestigen: weinig kennis, wel veel (goedgeluimde) praatjes – perfect materiaal om een serie van te maken natuurlijk.
Ted en consorten kwamen in 2020 als geroepen. In de duistere coronawereld hadden veel kijkers behoefte aan een underdog die het misschien niet moet hebben van de inhoud maar van ongebreideld optimisme en geloof in de mensheid.
Het waren bovendien nog de eerste maanden van de coronapandemie , die nog iets hadden van een kumbayamoment, waarin we écht geloofden dat we dat klotevirus alleen samen onder controle zouden krijgen.
Ted Lasso paste perfect in die tijdgeest, vooral ook omdat het een wereld liet zien waarin alles met een beetje goede wil toch wel goedkwam. Was het naïef, bij vlagen kitscherig en een tikkeltje clichématig? Absoluut! Maar het was blijkbaar ook precies wat nodig was in een afgrijselijke tijd.
Opvallend genoeg leek de serie daarna gestaag mee te bewegen met het algehele gemoed in de wereld. In de tweede reeks draaide Ted Lasso steeds meer om mentale gezondheid, en om de vraag waar de grens van positiviteit ligt, zelfs bij een überoptimist als Ted. Misschien bleek dat altijd maar uitgaan van het goede in de mens voor hem ook een vluchtheuvel om zijn eigen trauma’s en emoties zo veel mogelijk weg te drukken. En tja, ook dat kon uiteindelijk niet goed blijven gaan.
In het derde seizoen, dat uitkwam toen de pandemie voorbij was, ging de wereld van Ted Lasso alleen maar verder open (net als de onze). Ted Lasso leek zó veel levenslust te hebben dat het allemaal iets te veel werd. Wat begon als een leuke serie over een sympathieke underdog werd een serie die ineens op twaalf voetbalvelden tegelijk dacht te moeten spelen. Er waren nog steeds uitstekende, ontroerende en grappige momenten, maar de glans leek er van af.
Toen coach Ted aan het einde van de derde reeks terugkeerde naar de Verenigde Staten om dichter bij zijn zoontje te kunnen zijn, leek dat een passend einde. De makers zouden altijd al hebben ingezet op een verhaal dat in drie seizoenen zou moeten worden afgerond. Missie grotendeels geslaagd.
Maar ja, die televisiewetten. Voor streamingdienst Apple TV is Ted Lasso een van de grootste succesnummers: de serie werd massaal bekeken en won dertien Emmy’s. Bovendien verdween Ted nooit uit het culturele geheugen: tijdens de vermaledijde halftimeshow op het afgelopen WK liep hij zelfs samen met assistent-trainer Beard (Brendan Hunt) rond tussen wereldsterren als Shakira en Justin Bieber.
Niet zo wonderlijk dus dat er nu alsnog een vierde seizoen van de serie is gekomen, dat zowel een doorstart als een herstart is. Net als in de echte wereld zijn er drie jaar verstreken. Ted heeft het profvoetbal vaarwel gezegd en werkt inmiddels als assistent-manager in een supermarkt in Kansas City.
Tot hij in de eerste aflevering bezoek krijgt van zijn oude vrienden. Richmond-clubeigenaar Rebecca (Hannah Waddingham) heeft samen met trouwe vriendin Keeley (Juno Temple) het plan opgevat om een vrouwenteam op te richten. Daar is een coach voor nodig, en dat kan natuurlijk niemand anders zijn dan de besnorde goedzak.
Die switch van een mannenteam naar een vrouwenteam is een slimme zet, omdat Ted Lasso vertrouwde ingrediënten kan inzetten in een nieuwe omgeving, en met een grotendeels frisse cast.
De steunpilaren zijn gebleven, maar het ensemble is flink opgeschud. Zoals acteur en schrijver Brett Goldstein (de brommende Roy Kent, inmiddels coach van het mannenteam van Richmond) het samenvatte in entertainmentvakblad The Hollywood Reporter: ‘Het is nog steeds Cheers, maar we hebben een extra kamer toegevoegd aan de bar.’
Toch begint dit vierde seizoen tamelijk desastreus: de eerste aflevering is een soort tot leven gekomen reisbrochure voor Kansas City, waarin Ted Lasso tegen dezelfde problemen lijkt aan te lopen als in het derde seizoen. Alsof er niets is geleerd van die overvolle reeks, of, om in voetbaltermen te blijven: alsof de tactiek nog steeds een rommeltje is en het spel totaal niet in balans is.
Vanaf aflevering 2 zijn de hoofdpersonages weer in hun vertrouwde Britse omgeving, waar Ted de taak krijgt om het vrouwenelftal speelklaar te maken. Een boeiende rol daarbij is weggelegd voor zijn nieuwe assistent-trainer Alice (Tanya Reynolds uit Sex Education).
Gaandeweg vindt Ted Lasso daarmee toch weer iets terug van de vorm van weleer, door oude succesrecepten te combineren met nieuwe sterspelers. Op de beste momenten doet Ted Lasso wat sport op de beste momenten doet: een escapistische vorm van collectieve euforie bieden. Zijn we er toch weer ingetuind!
Seizoen 4 van Ted Lasso, 10 afleveringen, is vanaf 5/8 te zien op Apple TV (waar ook de oude seizoenen nog staan), met wekelijks een nieuwe aflevering.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant