Onder het mom van plasticreductie dreigen we meer plastic in omloop te brengen en een grotere afvalberg te creëren. Dat is geen circulariteit, maar beleid dat duurzaam lijkt.
De schrijvers van het opiniestuk ‘Waarom de droom van een circulair festival nog ver weg is’ hebben duidelijk onvoldoende zicht op hoe het er in de praktijk aan toegaat bij festivals, in stadions en tijdens andere evenementen. Hun redenering klinkt vanuit de theorie logisch, maar gaat voorbij aan de dagelijkse werkelijkheid.
Wij bieden zowel herbruikbare bekers als lichtgewicht recyclingbekers aan en kunnen beide systemen daarom vanuit de praktijk beoordelen. Onze ervaring is helder: herbruikbaar leidt niet automatisch tot minder plastic of minder afval. Integendeel, in veel situaties zorgt het juist voor een grotere plastic afvalberg.
Een herbruikbare beker bevat al snel vijf tot tien keer zo veel plastic als een lichtgewicht recyclingbeker. Dat extra materiaal levert alleen voordeel op wanneer de beker vaak genoeg wordt teruggebracht, gereinigd en opnieuw gebruikt. In de praktijk verdwijnen echter veel bekers. Ze worden meegenomen, verkeerd weggegooid, beschadigd of komen al na één gebruik niet meer terug. Iedere verloren herbruikbare beker vertegenwoordigt daarmee de hoeveelheid plastic van meerdere recyclingbekers. Om de voorraad aan te vullen, moeten vervolgens steeds nieuwe, zware bekers worden geproduceerd.
Over de auteur
Bert Hengeveld is managing director bij Bordex Packaging.
Dit is een ingezonden bijdrage, die niet noodzakelijkerwijs het standpunt van de Volkskrant reflecteert. Lees hier meer over ons beleid aangaande opiniestukken.
Eerdere bijdragen in deze discussie vindt u onder aan dit artikel.
Tegenover die ervaring staat dat wij bij evenementen meer dan 90 procent van de lichtgewicht recyclingbekers inzamelen. Van dit materiaal worden vervolgens weer nieuwe bekers gemaakt. Daarmee ontstaat een aantoonbare gesloten kringloop: van beker naar beker.
Ook juridisch gaat het artikel te kort door de bocht. De suggestie dat eenmalige plastic bekers op festivals verboden zijn, is onjuist. Eenmalige bekers zijn onder voorwaarden gewoon toegestaan wanneer ze apart worden ingezameld en hoogwaardig worden gerecycled. Het artikel zet daarmee een systeem weg als verboden en niet-circulair, terwijl dat systeem in de praktijk inzamelpercentages van meer dan 90 procent behaalt én nieuwe bekers als eindproduct oplevert.
Ook de bewering dat monomaterialen via chemische recycling moeten worden verwerkt, klopt niet. Schone en goed gescheiden monostromen kunnen mechanisch hoogwaardig worden gerecycled. Chemische recycling is daarvoor niet noodzakelijk.
De relevante vraag is daarom niet of een beker het etiket ‘herbruikbaar’ of ‘eenmalig’ krijgt. Het gaat om de werkelijke prestaties van het volledige systeem.
Hoeveel plastic is voor de beker nodig? Welk percentage wordt daadwerkelijk ingezameld? Hoeveel gebruiksrondes haalt een herbruikbare beker werkelijk? Hoe groot zijn de verlies- en vervangingspercentages? En wordt het materiaal uiteindelijk weer verwerkt tot nieuwe bekers? Zonder deze praktijkcijfers is de tegenstelling ‘wegwerp is slecht en hergebruik is goed’ vooral ideologie.
Onze ervaring met beide systemen laat een ander beeld zien: een lichte beker die voor meer dan 90 procent wordt ingezameld en opnieuw tot beker wordt verwerkt, kan aanzienlijk minder plastic en afval veroorzaken dan een zware herbruikbare beker die na één of enkele gebruiksmomenten uit het systeem verdwijnt.
Onder het mom van plasticreductie dreigen we zo juist meer plastic in omloop te brengen en een grotere afvalberg te creëren. Dat is geen circulariteit, maar beleid dat vooral op papier duurzaam oogt.
Wilt u reageren? Stuur dan een opiniebijdrage (max 700 woorden) naar opinie@volkskrant.nl of een brief (maximaal 200 woorden) naar brieven@volkskrant.nl
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant