Aan het begin van Woman and Child, een film waarin vrijwel alle personages meerdere gezichten hebben, is de spanning nog vlijmscherp. Doodzonde dat de film wegzakt in soaptoestanden.
schrijft voor de Volkskrant over film, met speciale aandacht voor filmmuziek en horror.
Starend in het niets, haar gezicht onder een masker van witte klodders crème: wat een krachtige introductie heeft de Iraanse cineast Saeed Roustayi bedacht voor het hoofdpersonage van Woman and Child. Terwijl ze zit te wachten in de schoonheidssalon, lijkt veertiger Mahnaz een treurige mime-artiest of clown, in close-up betrapt op een moment van verminderde waakzaamheid. Nog net niet klaar voor het spel dat ze moet spelen.
Iraanse vrouwen en de rollen die ze worden geacht te vertolken in hun relaties, gezin en maatschappij: dat is een van de hoofdthema’s van Roustayi’s vierde speelfilm, aan de hand van een heldin die door schande en (heel veel) schade tot verzet komt. Mahnaz zal regelmatig in close-up verschijnen, en telkens vlamt haar blik sterker op – uit gekmakend verdriet, maar ook uit pure wraakzucht.
Mahnaz (Parinaz Izadyar), verpleegkundige, weduwe en moeder van twee kinderen, deelt hun appartement in Teheran met haar moeder en zus. Ze is verloofd met ambulancechauffeur Hamid (Payman Maadi), wiens charmes mogelijk een heel andere aard camoufleren.
Ondanks haar bezwaren wil Hamid dat Mahnaz met hem trouwt, en dat ze zijn traditiegezinde ouders thuis ontvangt om de bruiloft te regelen. Omdat ze niet mogen weten dat Mahnaz kinderen heeft, brengt ze dochtertje Neda en puberzoon Aliyar onder bij hun grootvader. Een maskerade met ontstellende gevolgen.
Roustayi oogstte veel internationale lof met de meesterlijke thriller Just 6.5 (2019) en het virtuoze familiedrama Leila’s Brothers (2022). Zijn begaafdheid spreekt wederom uit de grip die hij aanvankelijk heeft op Woman and Child. De uiterst precieze mise-en-scène, lange takes en zooms creëren een vlijmscherpe spanning. Vrijwel alle personages, van de jongste tot de oudste, blijken meerdere gezichten te hebben.
In een van de beste, energiekste scènes geeft Aliyar (Sinan Mohebi) zich in een school over aan gokken, om vervolgens via de daken en muren te sprinten naar de aangrenzende school waar hij zelf op zit – nét te laat voor het begin van de les. De ene realiteit verhult telkens de andere, in Woman and Child. Welke kant zal dit opgaan?
Geen beste, helaas. Roustayi had moeten worden behoed voor de bijkans groteske stapel ellende die zijn scenario over Mahnaz uitstort, en die Woman and Child onherroepelijk doet wegzakken in het drijfzand van soaps en praatzieke drama-kitsch.
Doodzonde van alle ambities, de incidentele briljante momenten en Parinaz Izadyars fantastische acteerwerk. Als iemand zorgt dat de film de eindstreep haalt, dan is zij het.
Drama
★★☆☆☆
Regie Saeed Roustayi
Met Parinaz Izadyar, Payman Maadi, Sinan Mohebi, Soha Niasti
131 min., in 25 zalen.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant