De rigide standvastigheid van Charles de Gaulle, de Franse generaal die vanuit Engeland verzet bood tegen het Vichy-regime en de nazi’s, krijgt in De Gaulle: Résistance soms een absurd en humoristisch randje.
Zelfs wanneer een Duitse bom de ramen vlak naast hem uit de kozijnen blaast, geeft hij geen krimp. Onverzettelijkheid is het sleutelwoord in dit groots opgezette historische drama over de Franse generaal (en nationale held) Charles de Gaulle. De Gaulle: Résistance is het eerste deel van een tweeluik, het tweede deel verschijnt later dit jaar.
Gebaseerd op het boek A Certain Idea of France – The Life of Charles de Gaulle (2018) van de Britse historicus Julian Jackson, beslaat Résistance de eerste jaren van de Tweede Wereldoorlog, van 1940 tot 1942.
De film begint bij de capitulatie van Frankrijk en het installeren van het collaborerende Vichy-regime. De Gaulle vlucht naar Engeland, vanwaaruit hij leiding geeft aan de Vrije Fransen. Daardoorheen weven regisseur en scenarist Antonin Baudry en coscenarist Bérénice Vila een verhaallijn rond een jonge idealist die in Parijs protesten organiseert tegen het Vichy-regime.
Simon Abkarian speelt De Gaulle als een man met een rug zo recht als zijn principes. In interviews noemt Baudry Don Quichot als inspiratiebron. Net als die tegen windmolens vechtende ‘ridder’, krijgt de rigide standvastigheid van De Gaulle soms een absurd en humoristisch randje.
Baudry heeft een achtergrond als diplomaat. Je merkt in zijn zelfverzekerde regie dat hij de complexiteiten van het politieke en strategische steekspel doorgrondt, maar desondanks laat hij het binnenwerk daarvan soms net te weinig zien. Het schaakspel dat gespeeld wordt in Afrika, nog altijd een onderbelicht terrein van de Tweede Wereldoorlog, wordt aanvankelijk vooral uitgelegd door mannen aan tafels. Al wordt de slag om Bir Hakeim later wel indrukwekkend in beeld gebracht.
Ook de complexe relatie tussen De Gaulle en Churchill, twee koppige mannen die elkaar bewonderen maar ook geregeld tegenover elkaar staan, wordt sterk verbeeld. Meerdere keren laat Churchill de generaal vallen, waarna zijn sympathie toch weer de overhand krijgt. Het doet beseffen dat het verloop van een oorlog voor een niet gering deel afhangt van menselijke verhoudingen.
Het zijn elementen die deze verder oerdegelijke film optillen. En de makers zijn niet bang om met een kritische blik te kijken naar Frankrijk, door de rol te belichten van hoge militairen die – anders dan de met nog geen orkaan in een andere richting te sturen De Gaulle – wél met de naziwind meewaaiden.
Drama
★★★☆☆
Regie Antonin Baudry
Met Simon Abkarian, Simon Russell Beale, Mathieu Kassovitz
161 min., in 40 zalen.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant