Julien Althuisius is schrijver en voor de Volkskrant columnist over het dagelijks leven.
De laatste keer dat ik Crocs droeg was ik 25 en werkte ik in de bediening. Ze waren oranje. Beledigingen pareerde ik met ‘ja, maar ze zijn heel erg comfortabel’. Na die zomer droeg ik ze nooit meer. Omdat ik niet meer in de horeca werkte, maar ook omdat Crocs door mensen met goede smaak weggezet werden als het veiligste voorbehoedsmiddel.
Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier onze richtlijnen.
Nu zijn Crocs geaccepteerd. Sterker nog, ze zijn de cultstatus eigenlijk ook alweer voorbij. Ze waren de ‘camp’ in camping, maar komen inmiddels vervaarlijk dicht in de buurt van mainstream. Beroemdheden dragen ze, influencers, zinfluencers, van schrijvers tot atleten tot muzikanten. Er zijn Crocs in allerlei varianten en kleuren en leuke speldjes erop en oh my god een samenwerking met Balenciaga of Bape of Satisfy of Bad Bunny of Beams. GQ Magazine schreef eens dat het succes van Crocs voor een groot deel te danken was aan een hardnekkig geloof in ‘the power of weirdness’ en een snufje pandemisch comfort.
Crocs vertegenwoordigen nog steeds een ironisch, guilty-pleasure-achtig statement: je draagt iets wat stiekem niet kan en omdat je het toch doet, maar in the know bent, is het cool. Zoiets. Anderen dragen ze omdat ze de mensen uit de vorige zin cool vinden en daarom Crocs nu ook cool vinden. Toekomstige sociologen en historici zullen deze verwarrende en hyperzelfbewuste worstelingen duiden als een collectieve psychose.
Waarom je Crocs draagt doet er niet toe; dat is de essentie van Crocs. Wat mij betreft zitten ze zó lekker en kom ik er nu eindelijk maatschappelijk-esthetisch ook mee weg. Dat was tenminste het plan. Ik bestelde de Crocs All Terrain Clogs. Die zien er wat robuuster en stoerder uit dan normale Crocs. Het ‘All Terrain’ zit hem in een verstelbaar riempje.
‘Wat is dit?’, zei mijn vrouw toen ik ze paste. ‘Crocs’, zei ik. ‘Maar het zijn andere Crocs. All Terrain.’
‘Crocs zijn Crocs’, zei mijn vrouw beslist. En deze zin is belangrijk omdat ik vervolgens de All Terrain Crocs weer verkocht (ze waren ook te klein) en daarna nooit meer Crocs droeg.
Dat was drie jaar geleden.
Deze zomer. Bleek. Dat mijn vrouw. Mijn vrouw. Die van ‘Crocs zijn Crocs’. Speciaal voor deze vakantie. Een paar slippers gekocht had. Van Crocs.
‘Wat is dit?’, vroeg ik.
‘Het zijn slippers’.
‘Van Crocs.’
‘Ja, maar deze zijn best mooi.’
‘Crocs zijn Crocs’.
Drie keer raden of ze weer verkocht zijn.
Het gebeurt in een relatie wel vaker dat bepaalde regels wel voor de een gelden en niet voor de ander. Sommige mensen noemen dat een dubbele standaard. In dit geval zou je kunnen spreken van hypocrocsie. Maar het is natuurlijk gewoon verraad.
Geen column meer missen?
Volg uw favoriete columnisten via de app.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant