Peter Buwalda is schrijver en columnist van de Volkskrant
Onze bewondering verdient de vuilnisdienst van de Gemeente Breda, waaraan ik overigens keurig mijn afval- en rioolheffing betaal, dus je mag ook wel iets verwachten. (‘Men is kwijt, wat men schijt.’ Hannah Arendt.) Ik zou niet graag chef-vuilnis willen zijn, wat een gedoe.
Kijk, iedere Bredanaar heeft in zijn tuintje drie manshoge groene bakken staan, een Messi zou rechtstandig in zo’n bak passen. Een Wout Weghorst ook, maar dan met het deksel open. Forse bakken, wil ik maar zeggen.
Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier onze richtlijnen.
Niet alleen worden de inwoners geacht in deze bakken oud papier (blauw deksel), lege verpakkingen (oranje deksel) en etensresten (groen deksel) te verzamelen, maar ook om ze op de juiste momenten naar de geëigende hoek van de straat te rollen. Daar leegt de gemeente de bakken met groot materieel.
Met eigen ogen heb ik het nooit aanschouwd, maar vanuit mijn bed hoor ik geregeld geluiden die in die richting wijzen. Je zou zweren dat er een enorme vuilniswagen aan de straatkant stilhoudt, en het nest van dertig, veertig kliko’s dat zich daar verzameld heeft, met een enorme elektrieke grijparm stuk voor stuk oppakt, leegschudt, en weer terugzet. Of droom ik dat maar?
Nee, zeker niet, zegt mijn vriendin Jet. Zij is weleens rond die tijd op straat geweest, en volgens haar kloppen mijn aannames.
Ik hoor er nooit iemand met verbazing over spreken. Maar ik vind het abnormaal. (Heb ik bij wel meer logistieke verschijnselen. Appverkeer bijvoorbeeld. Hoeveel appjes versturen we op een dag? Miljarden. (Samen, hè. Ikzelf maar een stuk tien. Niet dat de lezer denkt dat ik de hele dag maar een beetje zit te appen.)
En toch komt al dat gelul wereldwijd binnen een tel precies in de juiste telefoon terecht. Zelfs als je slalommend over de camping rent, boe roepend, zwaaiend met je telefoon. Wie regelt dat allemaal? De vader van Mark Zuckerberg. (Satan.)
(Nee, het was James Clerk Maxwell, die heeft het rond 1860 allemaal uitgedokterd. Alleen Einstein en Newton gelden als grotere natuurkundigen. Hij is maar 48 geworden. Hij gebruikte Signal.)
Afijn, de Bredase bakken zijn ook knap. Ik heb het even uitgezocht, deze stad telt ongeveer honderdduizend huishoudens, daar horen dus driehonderdduizend kliko’s bij. Elke week wordt een derde ervan leeggeschud, op jaarbasis zijn dat een slordige vijf miljoen bakken. Respect.
Als je je ogen sluit, hoor je altijd wel ergens in Breda een groenbak rollen, een wat bolderend, zwaar of hol, bijna rammelend, maar altijd geruststellend geluid. Stoppen zal het gebolder nooit. Het verbindt de Bredanaars. Wij zijn die bakken.
Om aan dit onophoudelijke, schitterende circus bij te dragen, hoeven mijn vriendin Jet en ik alleen maar op tijd onze groene vrienden naar de straathoek te rollen, en ze erna dito weer terug te rollen. Hier hapert het geregeld. Als ik eerlijk ben, zijn wij matige Bredanaars. Ons bakkengedrag toont de buurt onze verdorven, nalatige, anarchistische aard.
Ten eerste denken we er altijd te laat aan, pas helemaal op de valreep, je kunt die valreep dan niet eens meer zien, zo pikkedonker is het geworden. Alle buren liggen te slapen. Onbezorgd bolderen kun je eigenlijk niet meer maken. Als ik de ramen zie opstaan, zoals ’s zomers, til ik de bak op en sjouw hem alsof ik Willem Ruska ben met snelle pasjes naar het verzamelpunt.
Ten tweede halen we hem altijd als laatste op. Als wij hem ophalen, staat er nog maar één bak. Soms heeft het volgende nest zich alweer verzameld en staat onze bak met zijn verkeerd gekleurde deksel behoorlijk voor lul. Voor straf sturen wij hem dan met blote voeten naar bed.
Geen column meer missen?
Volg uw favoriete columnisten via de app.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant