De lezersbrieven! Over de bosbrand in Limburg, een urinoir in het museum, de controle op competitievervalsende bh’s in het vrouwenwielrennen en opkomen voor Tibet.
Gezellig, een kop koffie op het terras. Maar waarom ligt er standaard een suikerzakje bij? Uit onderzoek van het Kenniscentrum Zoetstoffen blijkt dat ongeveer drie op de vijf koffiedrinkers geen suiker gebruiken, 18 procent kiest voor een zoetje en 22 procent voor suiker. Toch krijgt bijna iedereen standaard een suikerzakje op het schoteltje.
Vaak blijft het ongebruikt liggen. Wordt er koffie op gemorst, of heeft een kind ermee gespeeld, dan gaat het linea recta de vuilnisbak in. Bij duizenden kopjes koffie per dag telt dat op tot een fikse berg onnodig afval.
Koninklijke Horeca Nederland, geef het goede voorbeeld: adviseer leden om suiker alleen nog op verzoek te serveren. Ja, sommige gasten vinden dat misschien minder service. Maar een schaaltje op de bar, of een kort ‘wilt u suiker?’ bij het bestellen, kost nauwelijks moeite en voorkomt verspilling.
Minder afval, minder kosten en misschien drinkt Nederland er ook nog wat gezonder door.
Roy Johannink, Amersfoort
Het sfeerbeeld rond de gevolgen van de bosbrand in Limburg dat de krant ons voorschotelt, is onmiskenbaar niet vrij van stemmingmakerij. De boze campinggast op het terras zet zichzelf op een pathetische wijze weg in een rampzalige slachtofferrol. Hierdoor wordt de vrouw van de afdeling Bevolkingszaken als een onmens afgeschilderd, terwijl ze niet meer dan op een fatsoenlijke manier haar plicht doet.
Als iedereen maar naar eigen goeddunken in dit soort onveilige situaties zijn gang wil en mag gaan, kan ook deze handhaver net zo goed thuisblijven.
Als de man het advies van de vrouw had opgevolgd in plaats van op een terras zijn tijd te zitten verdoen, zou hij inmiddels al bij de dichtstbijzijnde apotheek de levensreddende medicijnen, die hij zo dringend nodig had, kunnen ophalen. Zo moeilijk is dat niet.
Het is een schande dat de krant zonder enige tegenspraak deze opgewonden druktemaker ongefundeerd zijn beklag laat doen.
Ton ten Barge, De Heurne
In zijn opiniestuk over de lhbti-geschiedenis in Nederland pleit Arendo Joustra ervoor deze tastbaar te maken met de Krul. Nobel streven.
Mocht u nu al de authentieke ervaring van een urinoir in een museum willen beleven, dan kan dat, en wel in het openluchtmuseum in Arnhem, alwaar u een stenen exemplaar uit 1923 kunt bezoeken.
Stapt u het gebouwtje binnen, dan hoort u daar een bouwvakker die zijn verhaal vertelt, inclusief de functie van dat gebouw voor de ‘plaatselijke homoseksueel’. Hij staat er zelf ook, als mannequin, schuin over zijn schouder kijkend of het bezoek gewenst dan wel ongewenst is.
Ik kan u verzekeren, levensecht. En ja, ik voelde me toch een beetje gezien. Al ligt het niet echt op de looproute. En moest ik helaas constateren dat we ook hier niet met rust gelaten worden: een of andere schavuit heeft het voor elkaar gekregen z'n pet scheef te zetten.
Dus ja, doe toch maar, zo’n lhbti-museum.
Bas Stronks, Borculo
Wat een ophef over de controle op zogenaamde competitievervalsende bh’s in het vrouwenwielrennen. Terwijl niemand de vraag stelt waar het eigenlijk om gaat: waarom staan we die niet gewoon toe?
De tijdrithelmen mogen allerlei bizarre vormen aannemen, bij de bh vinden we dat die zo ‘natuurlijk’ mogelijk om de biologische borst moet zitten en geen aerodynamisch voordeel mag opleveren. Terwijl een volle paardenstaart als onschuldig voordeel wordt gezien, riekt een volle boezem naar oneerlijk?
Kom op, we staan gewoon op standje 'alert', omdat we het woord borst in de mond hebben genomen.
Marlou Klaver, Nijmegen
Gert-Jan Segers denkt met een 'what about China'-argument een geniale vondst te hebben gedaan. Laten we zijn redenering doortrekken.
Steunen Nederland en EU de bezetting van Tibet? Reizen onze oppositieleiders hand in hand met Chinese extremisten af naar het bezette gebied? Hebben we parlementariërs en columnisten die hun hele hebben en houden aan China als heilig land verbonden hebben en in Kamer en krant de Chinese lijn blijven vertolken?
Jonathan Huseman, Tienhoven
Wilt u reageren op een brief of een artikel? Stuur dan een brief (maximaal 200 woorden) naar brieven@volkskrant.nl
Het belangrijkst is dat een brief helder en duidelijk is. Wie een origineel en nog niet eerder verwoord standpunt naar voren brengt, maakt grotere kans te worden gepubliceerd. Een brief die mooi en prikkelend is geschreven, heeft ook een streepje voor. Kritiek op de Volkskrant wordt vaak gepubliceerd, op-de-man-gespeelde kritiek op personen plaatsen we liever niet.
Iedere brief wordt gelezen door een team van ervaren opinieredacteuren en krijgt een kans. En wekelijks worden ongeveer vijftig brieven geselecteerd. Over de uitslag kan helaas niet worden gecorrespondeerd. Wij zijn er trots op dat onze lezers mooie en goede brieven schrijven, waarvan we elke dag een levendige rubriek kunnen samenstellen.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant