werkt sinds 2012 voor de Volkskrant als journalist en columnist.
Lange tijd was het probleem niet acuut genoeg, zoals rokers nooit aan kanker denken, maar inmiddels voelen zelfs de meest verstokte klimaatontkenners het gezwel dwars door hun huid heen prikken. Kijk alleen al naar de explosie van woorden waarmee deze krant de extreme hitte, de watertekorten, de sproeiverboden, de haperende kerncentrales en de dode dieren in laagstaande rivieren de afgelopen dagen aan u mededeelde.
We staan pas aan het begin van de ellende, maar nu al is duidelijk dat waar onze strijd tegen het water nog leuk was, omdat iedereen gebaat was bij droge voeten, de strijd om het water er beduidend grimmiger aan toe zal gaan, simpelweg omdat er veel te weinig beschikbaar is voor iedereen.
Over de auteur
Jarl van der Ploeg is journalist en columnist voor de Volkskrant. Hij werkte eerder als correspondent in Italië. Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier onze richtlijnen.
Kijk in dat kader bijvoorbeeld naar de noodkreten van glastuinbouwers deze week, die vrezen miljoenen euro’s te verliezen. Of kijk naar de berichten over de stroomprijs, die deze maand verdubbelde vanwege de droogte. Kijk naar de schade bij de woonbooteigenaren, wier woningen scheuren beginnen te vertonen. Of naar de binnenvaart, die klap na klap te verduren krijgt omdat de Rijn eigenlijk te laag staat om die nog fatsoenlijk te bevaren. Het Europees Milieuagentschap berekende dat de schade van extreem weer in de EU sinds 1980 inmiddels 822 miljard euro bedraagt, waarvan ruim een kwart terug te voeren is op de laatste vier jaar.
Een paar jaar geleden versloeg ik een bosbrand op het Griekse eiland Evia, waar toen meer dan 120 duizend hectare in rook opgingen. Huizen werden verwoest, toeristen boekten hun reizen om, lokale bijenhouders zagen hun inkomstenbron verbranden. ‘Dit is de grootste klap die ons land in decennia te verwerken kreeg’, zei de Griekse premier Kyriakos Mitsotakis toen over die natuurbranden. En omdat hij ervan overtuigd was dat woorden er toe doen in de politiek, besloot hij vanaf dat moment niet langer te spreken over de klimaatverandering, maar over de klimaatcrisis.
‘Ik wil graag die term gebruiken in plaats van klimaatverandering – de klimaatcrisis is begonnen’, zei Mitsotakis. Zijn woorden werden vorige week bestendigd door onder anderen de Britse en Spaanse minister van buitenlandse zaken, die in een gezamenlijk statement schreven: ‘De klimaatcrisis bedreigt onze manier van leven.’
Ook Nederland wordt op dit moment gelikt door de vlammen, onder meer in Venray, waar onze minister-president Rob Jetten het zelfs in het heetst van het vuur voor elkaar kreeg om in een zelf opgenomen video niet een keer het woord ‘klimaat’ te noemen.
Dat was onverstandig, want een aantal jaar geleden waarschuwde de voormalig Denker des Vaderlands René ten Bos in een interview met Wilma de Rek voor iets wat hij ecostalinisme noemde: een systeem waarbij een dictatoriale regering milieumaatregelen met dwang gaat opleggen, omdat haar democratische voorganger niet in staat bleek de existentiële bedreiging, genaamd klimaatcrisis, effectief aan te pakken.
Hij zei dat als de democratie er niet in slaagt voor dit soort crises oplossingen te bedenken, vanzelf de vraag rijst wat je dan eigenlijk aan die democratie hebt. ‘Moeten we in vrijheid naar de verdommenis gaan, of kun je beter naar een vorm van ecostalinisme?’
Liever geen beide natuurlijk, maar daarvoor is dus het wel van levensbelang dat onze huidige democraten in ieder geval de juiste woorden kiezen. Daarom is de essentiële stap één: noem het beestje bij zijn naam. Zeg dat al wat er nu gebeurt, de gevolgen zijn van de grootste crisis van dit tijdperk, namelijk de klimaatcrisis. Stap twee is vervolgens het zoeken naar oplossingen.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant