schrijft voor de Volkskrant over popmuziek en jazz.
Het lijkt wel alsof Petal, het achtste album van de Amerikaanse popster en actrice Ariana Grande (33), minder belangstelling van de media heeft dan haar mededeling dat ze zich na haar tournee in september zal terugtrekken uit de publiciteit.
Showbizzredacties over de hele wereld buigen zich al dagen over de vraag wat er mis is met haar. Is ze te mager, zoals de reactie was op de videoclip van het titelnummer van haar nieuwe album? En is ze echt helemaal klaar met haar publiek, zoals ze op haar vorige single Hate That I Made You Love Me liet blijken?
Een echt gelukkige indruk maakt Grande in elk geval niet in het dozijn nieuwe liedjes. ‘Give me something to love/ Give me something overwhelming’, zingt ze een beetje timide in het eerste liedje Kiss Me. Klaterende percussie en zoemende synths maken het tot een spannend begin. De nummers die dan volgen zijn een paar van de sterkste, waaraan oudgediende Max Martin ook zijn compositorische bijdrage leverde.
Grande windt in er geen doekjes om: ze is klaar met de tol van de roem. ‘Tell me who’s to blame, is it the people or is it myself?’, vraagt ze zich af in Petal. Een antwoord krijgen we niet echt, maar erger is het dat de liedjes die volgen een beetje wegzakken. Haar vertrouwde producer Ilya Salmanzadeh zet een aardig geluid neer, door beats en synths gedreven. Maar de stem van Grande had wel wat meer naar voren gemixt mogen worden. Wat ook niet helpt is dat het tempo zo traag blijft. Pas in het elfde nummer Bad Things gaat het een beetje omhoog.
Petal is een wat stroperig geheel met nauwelijks een popmoment waardoor je even opveert. Vooral het middenstuk is ondermaats. ‘Wake me when all this shit is over’, zingt ze in Freak, dat ook niet echt loskomt. We zijn dan inderdaad bijna in slaap gevallen.
Ariana Grande
Petal
Pop
★★★☆☆
Republic/Universal
Welke nieuwe muziek is er uitgebracht en wat vinden de experts van de Volkskrant daarvan? Bekijk onze muziekpagina met het album van deze week, alle recensies en de tracks van de week.
Source: Volkskrant