Het had zomaar bij een vakantieliefde kunnen blijven tussen Janneke en Toon, als hij geen strategische meesterzet had gedaan waardoor ze elkaar ook na de vakantie ontmoetten. ‘Het is steady en heel fijn tussen ons. Hopelijk is deze liefde voor eeuwig.’
is journalist. Voor Volkskrant Magazine interviewt ze wekelijks mensen over liefde en relaties.
‘Ik was nog maar net gescheiden toen mijn ex vroeg: ga jij nog wat met de kinderen doen deze zomer? Ik had daar nog geen seconde over nagedacht, maar een vriend van mij sponsorde een natuurcamping in Noord-Spanje en zei: waarom ga je daar niet naartoe? Topidee, vond ik, de hele dag buitenactiviteiten met mijn kids van 8 en 10, dat werd nog eens wat anders dan de stacaravan- en strandvakanties die ik gewend was met mijn vrouw. Ik verheugde me erop een hele week met mijn kinderen te zijn, kocht ter plaatse nieuwe T-shirts voor ze, want de witte broeken en jurken die ze van hun moeder hadden meegekregen, daar kon je niks mee in die ruige bergen.
We zouden gaan klimmen, dwars door canyons hiken en bergwandelingen maken. En toen me de eerste avond werd verteld dat dit een vakantie voor alleenstaande ouders betrof, haalde ik mijn schouders op. Nou prima, ik was hier voor de kinderen, dit was hun vakantie. Een kilometerslang onverhard pad leidde naar de primitieve camping, er was een kleine bar waar ik al snel met Burt, een reusachtige verhuizer uit Amsterdam, een wijntje bestelde.
Ik denk dat ons tweede glas net voor ons stond toen er een vrouw met twee kinderen van ongeveer dezelfde leeftijd als de mijne de camping op kwam lopen. Ze zeulde twee rugzakken mee: een hing op haar rug, de ander op haar buik. Haar voeten zette ze stevig op de grond, haar schouders hield ze verbazingwekkend recht. Zo, dacht ik, dit is een vrouw die goed voor zichzelf kan zorgen.
Daarna pakte ik mijn glas weer op en zette het gesprek met de verhuizer voort. In de dagen erop bleef ik haar tegenkomen, zo groot was de groep niet. Ze was, in twee woorden, sociaal en gereserveerd. Toen ik haar op een avond in haar eentje voor haar tent zag zitten, pakte ik twee wijnglazen, schonk ze vol en liep op haar af. O, dank je wel, zei ze, zet maar neer, ik zit even te lezen, zie je straks bij de bar.
Ha, oké. Ik vond die reactie wel geestig. De volgende avond probeerde ik het gewoon weer. Niet dat ik iets van haar wilde, ik zou niet durven, ik was daar immers voor de kinderen. En zij was ook nog niet zo lang geleden gescheiden.
Bij het bergbeklimmen vroeg ik of ze zin had om met mij mee te rijden. Zelf had ze geen auto en onze kinderen leken het goed met elkaar te kunnen vinden. Dat wilde ze wel, en voor het eerst begon het ijs een beetje te breken. Op de terugweg vroeg ze: mag ik rijden? Ik had een oud rood Chrysler-busje met een stompe neus, heel anders dan die gestroomlijnde exemplaren die je nu overal ziet rijden, een busje met gebruiksaanwijzingen. De weg naar de camping was bochtig en smal en ging langs steile canyons zonder vangrail, wist ze het zeker? Ze knikte, trok haar schoenen uit en bediende soepeltjes met blote voeten het gaspedaal en de rem.
Ze was, zou ik willen zeggen, van het prontere soort. Blond, maar niet modellenblond, geen make-up. Bij het zoeken naar een nieuwe relatie is het als met auto’s: of je kiest hetzelfde merk met een andere jaargang, of je zoekt een merk dat eigenlijk beter bij je past. Zo keek ik er een beetje naar, en naarmate de week vorderde begon ik steeds meer voor te sorteren op iets meer romantisch. Na het sterrenkijken op de laatste avond bleven wij als laatste over, en toen gebeurde het, we zoenden.
Ze is die nacht zelfs in mijn tentje blijven slapen. Maar daarmee was ik er nog niet, want de volgende dag was het gedaan met de vakantie en ging iedereen naar huis. Ik bedacht een list waar ik nog steeds trots op ben en zei: weet je wat, laat mij al je spullen meenemen in mijn bus, dat scheelt een hoop gedoe met inchecken. En toen ik de dag erop bijna thuis was belde ik haar: zal ik alles meteen even komen brengen? Ze protesteerde, ik had er immers al zo’n eind opzitten, maar ik zei, die 100 kilometer kunnen er ook nog wel bij. Goed, dan maak ik wat te eten, zei ze.
Ze had een salade gemaakt, of beter: ze had wat slabladeren en droge rucola in een kom gedaan, alsof ze op het laatste moment gekeken had wat er nog in haar koelkast stond. Maar het kon me niks schelen. Haar kinderen waren opgehaald door hun vader en voor het eerst waren we met zijn tweeën. Ik ben die nacht blijven slapen en langzaam werden we een stel. De vier kinderen bleven altijd nummer één, die hadden met die scheidingen al genoeg te verduren gehad. Het heeft maanden geduurd voor we het ze vertelden.
Eén keer gingen we met zijn vieren bij wijze van reünie naar hen toe. Ik deed alsof het mijn eerste keer was in die wijk en reed zelfs een paar keer expres verkeerd, waarna de kinderen van Janneke ons kwamen halen. Bij zo’n voorzichtig begin hoort natuurlijk wel een uitbundig verlovingsfeest, vonden we. En toen op het laatste moment bleek dat voor onze gehuurde Engelse dubbeldeksbussen alleen parkeervergunningen werden gegeven als het een bruiloft betrof, zijn we meteen maar getrouwd. En dat zijn we nog steeds, tot meer dan volle tevredenheid.’
‘Ik denk dat ik bijna een jaar gescheiden was toen ik met de kinderen op vakantie ging naar de Sierra Nevada. Een actieve vakantie. We zouden gaan hiken en door wilde beken en rivieren waden. ’s Avonds eten met andere volwassenen erbij, sprak me ook erg aan. Ik kwam aan met het vliegtuig en de bus. De kinderen waren uitgelaten – we zouden opgehaald worden, maar dat was misgegaan en we hadden uren staan wachten in de hete zon – maar nu waren we er. Een natuurcamping in de middle of nowhere, met een klein hokje als kantine.
Het eerste wat ik zag toen ik het terrein opliep, was een paar mannen die met elkaar stonden te kletsen. Toon was een man in een korte broek, maar hij sprong er niet meteen uit, iedereen daar droeg een korte broek. Bovendien was ik helemaal niet bezig met mannen. Ik had een verdrietige scheiding achter de rug met mijn jeugdliefde, lang getwijfeld of ik dit wel moest doen, want wat deed ik mijn kinderen aan? En dan al die praktische kwesties die een scheiding met zich meebrengt, ik had moeten verhuizen en het was een wonder dat het me gelukt was elke maand iets opzij te leggen voor deze vakantie.
Ik was vast van plan er iets leuks van te maken en te ontspannen. Op de tweede of derde avond zat ik voor de tent te lezen en zag ik Toon aankomen met twee glazen wijn. Ik geloof dat het rosé was. Ik zei: ‘Lekker, maar ik zit net rustig met een boekje, ik zie je later wel.’ Ik had niet zo’n zin in aanspraak, ik zat daar even lekker, en maakte me ook geen enkele zorgen over welke indruk ik maakte met mijn afwijzing. Ik was gewoon eerlijk, wat kon ik anders? Later die avond zei ik wel: nou ook gezellig van mij, kom jij met een wijntje en vind ik mijn boek belangrijker. Daarmee was voor mij de kous af.
Het duurde even voor ik doorkreeg dat hij meer was dan een man in een korte broek. Eigenlijk had hij een lief en prettig gezicht en een mooi lijf. En op die blote benen zaten mooie kleine blonde haartjes. We begonnen elkaar vaker op te zoeken, maar nog steeds zonder enige intentie. Als het al gezellig zou worden tussen ons, dacht ik, dan vooral op een lichte en luchtige manier. Ik reed af en toe met hem mee, onze kinderen leken het goed met elkaar te kunnen vinden, soms liepen we met elkaar op of zaten we naast elkaar aan tafel, maar ook heel vaak niet.
Een vriendin van me was die week ook mee met haar kinderen, dus ik zat bepaald niet verlegen om aanspraak. Op een van de laatste avonden keken we naar de sterren, en bleven Toon en ik als laatste over, samen met een andere man. Toen dacht ik wel, ik hoop dat die ander snel vertrekt, dan kunnen wij even alleen zijn. Maar alles nog steeds uit vrolijke overwegingen, niks serieus, niks verliefderigs, ik ben sowieso niet zo snel verliefd. Eigenlijk ben ik een beetje een ongezellig type, het liefst ga ik ’s avonds om half tien naar bed.
Maar die avond werd het later en later, en toen die derde persoon weg was, hebben we gezoend. Ik heb die nacht in zijn tent geslapen, de volgende ochtend hoorde ik van mijn vriendin dat de kinderen wakker waren geworden en mij niet konden vinden – zo niks voor mij. Maar het gebeurde gewoon, ik dacht niet na. Een vakantieliefde, nu wist ik ook eens wat dat was. Heerlijk, na zo’n lang zwaar jaar.
Toen deed Toon een strategische meesterzet. Vlak voor het einde van de week, toen we op het punt stonden weer te vertrekken, stelde hij voor mijn spullen mee te nemen in zijn auto. En hij was nog niet terug in Nederland of reed meteen maar even door. Dat was het begin van een reeks ontmoetingen. En toen ik hem een paar weken later meenam naar mijn vrienden, begreep ik: dit doe ik niet zomaar, dit is toch serieuzer dan mijn bedoeling was.
Het is allemaal geleidelijk gegaan tussen ons, heel voorzichtig, we hebben de belangen van de kinderen altijd vooropgesteld, maar nu, meer dan twintig jaar later kan ik wel zeggen dat Toon mijn tweede grote liefde is. Het is steady en erg fijn tussen ons. Hopelijk is deze liefde voor eeuwig.
Een groot deel van het jaar wonen we in Italië, en gisteravond, na een bezoek aan een vriend, liepen we over de landweg terug naar huis. We hebben allebei een drukke tijd op het werk achter de rug met veel stress en nu liepen we naast elkaar en zwegen. Intens gelukkig was ik. Alles om ons heen was groen en mooi, zelfs de vogels waren stil. Ik keek naar de hond, onze liefdesbaby, die blij voor ons uit dartelde, en zuchtte. Je zou het zomaar romantisch kunnen noemen.’
Vakantieliefde is de zomerrubriek over een vakantieliefde van kort of langer geleden. Wil je meer van deze verhalen horen? Luister dan ook naar onze podcast De liefde van nu.
Van eenmalige avonturen tot langlopende relaties: Corine Koole is voor deze rubriek en de gelijknamige podcast op zoek naar verhalen over álle soorten liefde en bijzondere ervaringen die (ook bij jongere lezers) tot nieuwe inzichten hebben geleid.
Meedoen? Mail een korte toelichting naar: deliefdevannu@volkskrant.nl.
Dit is een rubriek uit Volkskrant Magazine. Wilt u alle verhalen, columns en rubrieken uit het nieuwste nummer lezen? Dat kan hier.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant