Dichter Babs Gons beleeft ‘mooie, kleine avonturen’ in een zomerhuisje in Denemarken. Tussen de rozenstruiken en onder een rieten dak leest ze vooral veel. ‘Ik ben niet iemand die snel heimwee heeft.’
schrijft voor de Volkskrant over theater en human interest
Hoe is het daar?
‘Fantastisch. Ik zit in een zomerhuisje van de Nederlandse schrijfster Nani Jansen Reventlow, in het noorden van Denemarken, op een uur rijden ten noorden van Kopenhagen. Het strand is vlakbij, en het bos overal om mij heen.
‘Het huisje is heel idyllisch, met witsteen, een rieten dak en rode rozen ervoor. Eromheen staan grote oude bomen, een grote tuin met frambozen en kruiden. Het is een oase van rust. Perfect voor iemand zoals ik, die net iets te hard heeft gewerkt en nu echt moet uitdeuken.’
En je bent daar dus alleen?
‘Ja, ik had dat wel nodig, want ik ben thuis altijd omringd door mensen. Af en toe ga ik wel bij Nani eten, die hiernaast woont met haar Deense partner, of we drinken samen een cocktail. Als ik hier wel de hele dag alleen ben geweest, kan ik in de avond ineens denken: hey, er praat iemand tegen zichzelf. O, dat ben ik.’
Wat is het leukste avontuur dat je tot nu toe hebt beleefd?
‘Ik heb twee keer oog in oog gestaan met een hert. Dat is hier heel normaal, het stikt van de herten, maar ik ben dat natuurlijk niet gewend. Ik ging even wandelen in de bossen en toen stond er een hert stokstil naar mij te kijken. En gisteravond keek ik uit het raam en zag ik een prachtige vos wegschieten. Ik beleef hier vooral mooie, kleine avonturen.’
Ben je normaal een stadsmens?
‘Ik ben niet per se in de stad opgegroeid, maar ik ben wel een stadsmens geworden, denk ik. Mijn partner zou in ieder geval zeggen van wel. Ik heb wel de behoefte om vaker de natuur in te gaan. Ik vind het een feest voor mijn ogen om zoveel groen te zien.’
Geeft zoveel groen niet ook onherroepelijk inspiratie, en daardoor toch weer schrijfwerk op vakantie?
‘Er komt niet zoveel natuur voor in mijn gedichten. Maar ik ben hier natuurlijk ook niet helemaal niks aan het doen. Ik doe nooit helemaal niks. Ik moest bijvoorbeeld nog een column inleveren. Ik ben wel heerlijk aan het bijlezen hier. Ik heb een stapeltje boeken bij me. Dat is ook een soort achterstallig onderhoud.’
Wat lees je nu?
‘Yalla van Hasna El Maroudi, over hoe ze de Marathon des Sables loopt (een marathon door de Sahara, red.). Echt fantastisch. En ik heb net Heremietdagen van Yanaika Zomer gelezen. Nani heeft hier ook een heleboel boekenkasten staan, maar als ik daarvoor sta dan raak ik ook een beetje in paniek van alles dat ik niet gelezen heb. Vroeger zat mijn boekenkast vol met boeken die ik gelezen had, nu zijn er steeds meer ongelezen boeken in mijn leven.’
Zou je zelf ooit een woestijnmarathon willen en kunnen lopen?
‘Nee, dat laat mijn knie helaas niet meer toe. Het leek me altijd wel fantastisch om een marathon te lopen, maar inmiddels ben ik allang blij als ik een paar keer per week een lange wandeling kan maken.’
Schrijf je ook een dagboek op vakantie?
‘Niet regelmatig. Eens in de zoveel dagen ga ik even zitten om wat van me af te schrijven. Dat zijn vooral reflecties op het afgelopen jaar. Er is zoveel gebeurd, en dan merk ik dat ik graag dingen opschrijf om ze te onthouden. Dat zijn vaak ontmoetingen of vluchtige woordenwisselingen. Het is een soort ontmoetingsdagboek. Misschien dat ik er nooit meer naar kijk, maar ik wil dan dat het papier getuige is van het feit dat die ontmoetingen hebben plaatsgevonden.’
Doe je op vakantie nog inzichten op over je leven?
‘Ja, zeker. Zodra ik hier ben, overvalt me van alles. Tijdens rustige periodes heb ik eindelijk tijd om te reflecteren. Ik denk na over hoe ik meer ruimte kan maken voor de dingen die ik echt belangrijk vind in het leven. Ik vind het bijvoorbeeld inspirerend dat ik hier ben door de gastvrijheid van Nani, dat zij de ruimte die ze heeft beschikbaar stelt aan iemand die ze eigenlijk helemaal niet goed kent. Zelf heb ik dat nog niet, zo’n ruimte, maar die gastvrijheid naar medekunstenaars inspireert me wel, en hoop ik zelf ook ooit te kunnen bieden.’
Wie mis je als je alleen op vakantie bent?
‘Ik heb af en toe contact met mijn partner en mijn zoon van 18. Maar ik ben zo vaak onderweg en verhuisd in mijn leven dat ik niet zo snel dingen of mensen mis. Ik ben niet iemand die snel heimwee heeft. Ik ben vrij goed in komen en gaan. Ik denk ook nooit als ik op een nieuwe plek ben: nu wil ik wel weer naar huis. Nu ik hier ben, zou ik hier best willen blijven wonen.’
Wat staat er op de planning vandaag?
‘Het is prachtig weer. Ik ga zo naar het strand fietsen, door het bos. Met een handdoek en een boek achterop.’
Hoe is het daar? vraagt bekendere Nederlanders naar hun vakantiebelevenissen.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant