Na lang touwtrekken is Todd Blanche zaterdag benoemd als de nieuwe minister van Justitie van de VS. De voormalig advocaat van president Donald Trump heeft afgelopen jaar al, als nummer twee in de organisatie, de onafhankelijkheid van het ministerie volledig afgebroken en herschapen naar zijn evenbeeld.
is buitenlandredacteur van de Volkskrant. Eerder was hij correspondent in Oost-Europa en Zuidoost-Azië.
Todd Blanche (52) heeft in een jaar tijd zijn eigen vertrouwelingen op alle cruciale plekken in het Amerikaanse ministerie van Justitie gezet. Hij gaat er prat op dat hij de rest van het personeel het afgelopen jaar heeft gezuiverd van tegenstanders.
Tegen Trump-aanhangers schepte hij op dat bij Justitie, en ook bij de FBI, ‘niet één man of vrouw meer werkt die ook maar iets van doen heeft gehad met de vervolging van Donald Trump’. Volgens The New York Times is daarmee onder Blanches leiding de ‘traditionele onafhankelijkheid van het ministerie van Justitie en het Witte Huis afgebroken’.
Hij was al interim-minister van Justitie na het ontslag van zijn baas Pam Bondi, die na een hoogoplopende ruzie met president Trump werd ontslagen. Blanches definitieve benoeming volgde zaterdagnacht en hing uiteindelijk af van één stem in de Senaat, waar 50 senatoren hun goedkeuring gaven en 49 van hen tegen stemden. Twee Republikeinen stemden met de Democraten mee.
Om genoeg Republikeinse stemmen te krijgen, moest Blanche wel een concessie doen. Hij zei schriftelijk toe een omstreden compensatiefonds voor slachtoffers van ‘onterecht vervolgden’ te laten varen. Volgens zijn critici had Trump uit dat fonds van 1,8 miljard dollar onder anderen de aanvallers willen betalen die op 6 januari 2021 het Capitool bestormden.
De Democraten stemden unaniem tegen zijn benoeming. Zij vrezen dat Blanche het ministerie ‘tot een wapen zal maken’ om politieke tegenstanders van Trump te vervolgen.
The Atlantic wees na de eerste hoorzitting over zijn benoeming op een kleine, veelzeggende verspreking van Blanche. Op een vraag van een Republikeinse senator antwoordde hij, doelend op Donald Trump: ‘Ik ben zijn advocaat.’ Hij verbeterde zich snel – ‘Ik wás zijn advocaat’ – maar het kwaad was geschied.
Volgens The Atlantic schuilt in de verspreking een waarheid die Blanche graag verhult, namelijk dat ‘zijn loyaliteit niet in de eerste plaats ligt bij de Verenigde Staten of bij de grondwet, maar bij de man in het Witte Huis’.
Blanche studeerde in 2003 cum laude af in de rechten en begon zijn carrière bij het Openbaar Ministerie in New York. Daar werkte hij als hulpofficier van justitie, klerk en landsadvocaat. In die tijd stond hij in New York geregistreerd als Democraat.
In 2014 stapte hij over naar de advocatuur en drie jaar later belandde hij bij het grote advocatenkantoor Cadwalader, Wickersham & Taft. In 2024 werd hij advocaat in het team van Trump. In dat jaar liet hij zich in Florida registreren als Republikein.
Voordat Trump hem op het ministerie benoemde, diende Blanche vier jaar als diens persoonlijke advocaat. Zijn keus om voor Trump te gaan werken bleek een dure. Volgens Blanche hebben zijn collega’s bij Cadwalader, Wickersham & Taft hem destijds min of meer gedwongen het advocatenkantoor te verlaten.
In een podcast in 2024 beklaagde Blanche zich erover dat ze hem ‘anders behandelden dan advocaten die Jeffrey Epstein of Hunter Biden verdedigden’. ‘Hun grote advocaten krijgen prijzen, gaan naar gala’s, houden spreekbeurten en posten op LinkedIn hoe geweldig ze zijn. Maar als ik iemand vertegenwoordig zoals de (toen nog, red.) voormalig president van de Verenigde Staten in een witteboordenzaak, moet ik uit mijn kantoor vertrekken.’
Trump huurde Blanche in toen hij was verwikkeld in de zaak-Stormy Daniels. Die ging om het wegmoffelen van 130 duizend dollar zwijggeld die hij had betaald aan de pornoster. In de boekhouding was dat geld weggewerkt als ‘juridische kost’.
Trump verloor de zaak, maar Blanche slaagde erin twee verwante zaken dusdanig te vertragen dat ze in 2025, toen Trump opnieuw aantrad als president, nog niet afgehandeld waren. Speciale aanklager Jack Smith zag zich gedwongen ze te seponeren.
Dat laatste werd gezien als een overwinning van Blanche, die een tactiek gebruikte die sterk leek op de manier waarop Donald Trump zelf zijn zaken te lijf gaat, en die The New York Times omschrijft als brawl and stall: ruziemaken en vertragen. Blanche vertegenwoordigde Trump uiteindelijk in alle rechtszaken die hij voerde in de vier jaar tussen zijn eerste en tweede ambtstermijn als president.
Menig advocaat van Trump werd in die periode ontslagen, maar Blanche niet. Hij werd zelfs Trumps eerste advocaat. Trump noemde hem in het openbaar ‘een zeer getalenteerde en gerespecteerde jurist’. Hij kon altijd beroep op hem doen. Blanche deed alles wat er van hem werd gevraagd. Hij behandelde Trump volgens The New York Times ‘niet als een CEO, maar als een schreeuwerige cliënt wiens opdrachten hij had uit te voeren’.
Volgen The Atlantic is er in Trumps tweede termijn, en na het jaar van Blanche op het ministerie van Justitie, niets meer over van de onafhankelijkheid van het ministerie. ‘Trump heeft alles afgebroken. Alleen bij gelegenheid wordt de schijn van een onafhankelijk ministerie van Justitie nog hooggehouden.’
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant