Tweevoudig Formule 1-kampioen Mika Hakkinen heeft onthuld dat hij na zijn levensbedreigende crash tijdens de Grand Prix van Australië van 1995 serieus twijfelde aan zijn toekomst in de autosport.
Sprekend in de Up To Speed-podcast, samen met zijn voormalige McLaren-teamgenoot David Coulthard, beschreef Hakkinen de psychologische en fysieke hindernissen waarmee hij na het ongeluk in Adelaide werd geconfronteerd, waarbij hij een schedelbreuk opliep.
Tijdens de kwalificatie zorgde een lekke band ervoor dat Hakkinens McLaren loskwam van de grond en in een spin op hoge snelheid belandde, voordat de auto in de bandenstapel aan de buitenkant van Brewery Corner crashte.
"Toen ik dwars ging en die enorme kerbstone bij de uitgang raakte en de auto de lucht in werd gelanceerd, was dat het moment waarop ik besefte dat dit een zware zou worden," zei Hakkinen. "De auto vertraagde helemaal niet, en ik wist dat de vangrail niet ver weg was. Het ging met zo'n hoge snelheid en toen vloog de auto door de lucht.
"Het was moeilijk te begrijpen wanneer ik de muur zou raken. Normaal gesproken, wanneer je de muur raakt, houd je het stuur zo stevig mogelijk vast, en span je je spieren aan, en dat zag ik niet.
"Het probleem was dat toen ik probeerde mijn handen te bewegen of mijn benen te bewegen, er geen kans was. En ik zei: 'Oh s***.' Toen die man voor me kwam staan en zei: 'Ontspan nu gewoon, doe niets, probeer kalm te blijven.' Toen deed iemand de lichten uit."
Hakkinen liep een schedelbreuk, inwendige bloedingen en een blokkade in zijn luchtweg op. F1-veiligheids- en medisch gedelegeerde Sid Watkins en vrijwillige artsen Jerome Cockings en Steve Lewis redden zijn leven, waarbij Cockings langs de baan een noodtracheotomie uitvoerde. Hij bleef ongeveer twee maanden in het ziekenhuis.
Mika Hakkinen
Photo by: Alexander Trienitz
"De eerste mensen die ik zag, eigenlijk die bij me langskwamen, waren Ron en Lisa Dennis, en het eerste wat ik zag was Lisa Dennis voor me. Maar natuurlijk kreeg ik zoveel medicatie dat ik dacht dat ik in de hemel was.
"Toen keek ik naar links en daar stond Ron Dennis. Dus ik dacht: dit is niet de hemel," voegde hij er lachend aan toe.
Ondanks het zware hoofdletsel zat Hakkinen slechts enkele maanden later alweer achter het stuur om een F1-auto te testen. Maar de 57-jarige gaf toe dat de beslissing om terug te keren moeilijk te nemen was.
"Ik denk dat dit beslissingsmoment een van de meest uitdagende is," legde hij uit. "Je zou makkelijk kunnen zeggen: 'Laten we het leven een andere richting geven en de autosport vergeten.''
"Je moet deze beslissing alleen nemen en je moet op die manier door zoveel verschillende dingen in je leven heen. Wat wil je van je leven? Wat is de toekomst van je leven? De vragen komen de hele tijd in je hoofd op: 'Een paar maanden geleden ben ik bijna gestorven, dus wil je terug naar diezelfde business?'"
Uiteindelijk woog Hakkinens motivatie om te rijden zwaarder dan zijn bezorgdheid.
"Het is zo'n enorme passie: autosport en het besturen van de auto, het controleren van deze ongelooflijke Formule 1-auto op zeer hoge snelheid," besloot hij. "Wanneer alles werkt, en ze geweldig teamwork leveren met de monteurs, met de engineers. Dus besloot ik terug te gaan en ik weet niet of het iets te maken heeft met je jeugd, wanneer je jong bent, je ego, dat je op die manier wilt bewijzen: ja, ik kan het.
"Ik nam de beslissing om terug te komen, maar het was geen makkelijke, weet je. Je moet aan je mindset werken. Wanneer je na een ongeluk in een auto zit, moet je je mindset zo instellen dat je niet denkt aan de angst voor de crash. Het zal opnieuw gebeuren. Je zult opnieuw crashen, maar je moet niet bang zijn voor die crash."
Wat zou jij graag willen zien op Motorsport.com?
- Het Motorsport.com-team
Source: Motorsport