Julien Althuisius is schrijver en voor de Volkskrant columnist over het dagelijks leven.
Er lag een Portugees oorlogsschip op het strand. Hij was aangespoeld en lag zijn laatste momenten af te tellen op het harde, natte zand. Iemand had er een grote cirkel omheen getrokken, zodat je niet per ongeluk in aanraking zou komen met zijn inktblauwe tentakels.
Een paar dagen eerder waren er niet ver van hier, in San Sebastián, meer dan honderd mensen gestoken door Portugese oorlogsschepen. Zo’n steek kan helse pijnen veroorzaken. De sporen die de tentakels op een menselijk lijf achterlaten hebben veel weg van brandwonden. In sommige gevallen raken mensen verlamd en in enkele gevallen leidt dat tot verdrinking.
Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier onze richtlijnen.
In niets oogde deze gestrande paradijsvogel van de oceaan vervaarlijk. Zijn transparante kam kleurde roze en paars en lila en blauw en bewoog heen en weer. We stonden een tijdje naar dit buitenaardse dier te kijken, terwijl zich steeds meer mensen bij ons voegden.
‘Moeten we hem terug in zee gooien?’, vroeg een vriendin. Ik lachte. Als we aan den lijve wilden ervaren hoe een Baskische lynchpartij eruit zou zien, zouden we dat zeker moeten doen. ‘Ja, we kwamen een gestrande seriemoordenaar tegen langs de snelweg en hij zag er vrolijk uit, dus we hebben hem meegenomen en weer afgezet in een dichtbevolkte stad.’
Even later kwam een jonge strandwacht aanlopen. Hij bukte, pakte het Portugees oorlogsschip met zijn blote hand bij zijn kam en gooide het in een emmer. Toevallig appte mijn moeder kort daarna om te informeren hoe mijn vakantie verliep. Ik vertelde dat we net een Portugees oorlogsschip op het strand hadden gezien, waarop zij vroeg of het wrak al eerder was aangespoeld.
Dit krijg je dus als je organismen verwarrende namen geeft. Een Portugees oorlogsschip lijkt – volgens de naamgever, uiteraard weer een ‘ontdekkingsreiziger’ – op een Portugees oorlogsschip, maar ik durf te wedden dat de naamgever zelf nooit een Portugees oorlogsschip gezien heeft, hooguit op een tekening van een door vitaminetekort hallucinerende matroos. Wat moet het heerlijk zijn geweest om de aarde rond te varen, opium te roken en alles wat je tegenkomt een naam te mogen geven.
‘Zie daar ginder een gríjze walvis, die dus geen vis is, maar een zoogdier. Laten we hem ‘bruinvis’ noemen. En kijk daar, een krokodil, of nee, ik bedoel een ‘onechte gaviaal’.’
Het vervelendste aan het Portugees oorlogsschip is dat het wordt aangeduid als een kwal. Dat is hij niet. Hij bestaat uit vier verschillende organismen en plant zichzelf voort. Er is geen levend wezen woker dan het Portugees oorlogsschip. En dan eindig je dus op een strand, bekeken door een kringetje mensen op veilige afstand. De enige vrouw die echt om je geeft, wordt uitgelachen.
Geen column meer missen?
Volg uw favoriete columnisten via de app.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant