De lezersbrieven! Over het voorkomen van verdrinkingen, boetes voor ouders die hun dreinende kinderen een mobiele telefoon geven, de betekenis van ‘winnaar’, de Westbank versus Tibet en recenseren.
Met het warme weer lezen we vrijwel dagelijks berichten over verdrinkingen in zee of ander open water. Het gaat daarbij ook regelmatig om mensen die andere drenkelingen te hulp komen en dat zelf niet overleven. Zwemmen in open water is niet zonder risico, maar er is een eenvoudige manier om de kans op verdrinkingsdood te beperken.
In Parijs heeft de gemeente meerdere plaatsen aan de Seine aangewezen als zwemplek, waar het gebruik van een (gratis beschikbaar gestelde) knalgele zwemboei verplicht is. Die blaas je op, knoop je om je middel en daarmee heb je altijd iets bij je dat je tijdelijk drijvende houdt, mocht je in de problemen komen. Bovendien ben je beter zichtbaar.
Het zou een goed idee zijn als we er een gewoonte van zouden maken die te gebruiken als we verkoeling zoeken in zeeën, meren, plassen of rivieren.
Milou Kerkhof, Amsterdam
Deze zomer zit ik nog wat vaker in treinen en bussen dan anders. Opvallend is het aantal keren dat ik ouders een kind dat huilt of meer aandacht vraagt dan gewenst maar even een mobiele telefoon in handen zie geven.
Ik vraag me af hoe we zouden reageren als het in plaats van een telefoon een fles sterke drank betrof. Qua kans op hersenschade is het een vergelijkbaar gebaar.
Kan er een maatregel komen die ervoor zorgt dat mensen die dit doen een boete kunnen krijgen? Leeftijdscontrole is voor deze groep kinderen overbodig.
Jolanda van der Lee, Groningen
De rubriek ‘winnaar en verliezer’ noemde deze week Nik Storonsky, directeur van Revolut, ‘winnaar’ vanwege een mogelijk beloningspakket van 80 miljard dollar(!).
Een winnaar is, in mijn ogen althans, iemand die zich heeft ingespannen en daarvoor terecht wordt erkend. Wat hier gebeurt, is iets anders: één man verrijkt zichzelf met tientallen miljarden. Dat is een systeem dat de top bevoordeelt, niet de prestatie.
Door zo iemand stelselmatig ‘winnaar’ te noemen, verschuift de betekenis van het woord. Winnen wordt synoniem met zelfverrijking, in plaats van met verdienste. Dat is een verarming van de taal en, erger nog, een normalisering van zelfverrijking als na te streven ideaal.
Dennis Gebbink, Amsterdam
Gert-Jan Segers betoogt in zijn column ‘Free Tibet!’ dat Nederland zou moeten overwegen zijn contacten met China te verbreken, net zoals dat met Israël staat te gebeuren. In de rapportage van de organisatie Freedom House van 2026 krijgt Tibet namelijk niet meer dan 0 punten uit 100 voor burgerlijke vrijheden en politieke rechten. Hiermee bevindt Tibet zich in het treurige gezelschap van Bezet Oekraïne (-1?) en Gaza (2). Volgens Segers scoort de Westbank aanmerkelijk hoger.
Ik heb het nagekeken en inderdaad: 22 punten, vergelijkbaar met Oman (24). Maar moest ik voor een woonplek kiezen tussen deze twee, dan wist ik het wel. Heeft Segers wel rekening gehouden met een mogelijke bijdrage van de 22 procent kolonisten uit Israël (73) aan deze score? Na correctie hiervoor kom ik uit op 8 punten voor de Palestijnen, evenveel als Afghanistan.
Mijn tweede bezwaar tegen het betoog van Segers is dat Tibet en Palestina qua type onrecht slecht vergelijkbaar zijn. In Palestina draait het niet primair om democratische en culturele vrijheid, maar om het stoppen van excessief en willekeurig geweld en om het recht op een plek onder de zon op je eigen geboortegrond.
De Rohingya in Myanmar (4) of de niet-Arabische inwoners van Darfur in Soedan (1) waren passender vergelijkingsmateriaal voor deze column geweest.
Petrus Steeneken, Delft
Merlijn Kerkhof schrijft in een artikel over Wagner dat het voor iedere recensent een uitdaging is om het niet over Adolf Hitler te hebben. Gelukkig kunnen recensenten van vegetarische of veganistische restaurants wél steeds achterwege laten dat Adolf Hitler vegetariër was.
Fred Andrioli, Den Haag
Wilt u reageren op een brief of een artikel? Stuur dan een brief (maximaal 200 woorden) naar brieven@volkskrant.nl
Het belangrijkst is dat een brief helder en duidelijk is. Wie een origineel en nog niet eerder verwoord standpunt naar voren brengt, maakt grotere kans te worden gepubliceerd. Een brief die mooi en prikkelend is geschreven, heeft ook een streepje voor. Kritiek op de Volkskrant wordt vaak gepubliceerd, op-de-man-gespeelde kritiek op personen plaatsen we liever niet.
Iedere brief wordt gelezen door een team van ervaren opinieredacteuren en krijgt een kans. En wekelijks worden ongeveer vijftig brieven geselecteerd. Over de uitslag kan helaas niet worden gecorrespondeerd. Wij zijn er trots op dat onze lezers mooie en goede brieven schrijven, waarvan we elke dag een levendige rubriek kunnen samenstellen.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant