LEIDERDORP - Dagjesmensen die uit hun bootje hopten om een snack te halen en stamgasten die de hele dag vertoefden langs het water. Jarenlang stond het Dobbertje bekend als een trekpleister in Leiderdorp. Na bijna dertien jaar trekt Tamara van Burkum er toch de stekker uit. 'Ik heb zeven dagen in de week klaargestaan voor mijn gasten. Nu is het tijd om aan mezelf te denken.'
Het blijft even stil wanneer Tamara uitlegt wat de doorslag gaf om met het Dobbertje te stoppen. 'Ik moést wel aan mezelf denken. De laatste tijd moest ik wel erg vaak naar de huisarts...'
12,5 jaar liep Tamara rond in 'haar tweede huiskamer'. Als werken voelde het absoluut niet. Dat klinkt allesbehalve logisch wanneer de eigenaresse vertelt hoe haar dagritme er jarenlang uitzag.
's Ochtends vroeg zelf boodschappen halen om overdag mee aan de slag te gaan en 's avonds laat ergens eten, omdat ze te moe was om zelf te koken.
'Ik maakte alles hier zelf', blikt Tamara terug op de jaren waarin haar gasten soms moesten worden teleurgesteld omdat de gehaktballen op waren. 'Daar komen we speciaal voor, klonk het dan. Van jong tot oud en van kraamfeest tot huwelijk. Ik heb het altijd als een familiegevoel ervaren.'
Aan stoppen heeft de inmiddels 56-jarige Tamara nooit gedacht. Haar leven draaide om, of beter gezegd in, het Dobbertje.
Tamara: 'Verjaardagen van familie heb ik vaak gemist en kerst vierde ik hier met de vaste gasten. Dan pakte ik altijd flink uit.'
'Ik heb veertig dozen kerstversiering, waarmee ik ieder plekje versierde', vervolgt ze. 'Daar kwamen mensen speciaal voor. Maar ik ben gaan beseffen dat ik mijn gezin, kinderen en mezelf op de tweede plaats heb gezet.'
Dat besef ontstond toen ze vorig jaar voor het eerst met keelpijn naar de huisarts ging. 'Daarna ging het balletje rollen.' Ze kreeg moeite met slikken en vond amper tijd om verder onderzoek te laten doen. 'Toen moest ik een keertje dicht en al snel nog een keer. Dan ga je nadenken.'
Tamara beschrijft hoe ze haar beide ouders op jonge leeftijd verloor. 'Vorig jaar ben ik zelf oma geworden. En nu ik zelf ziek ben, speelt dat allemaal mee. Ik heb een tumor op mijn tong.'
'Die kleine liep hier iedere dag in de zaak rond, dus waren mijn dochter en ik druk met daarop letten. Ooit was het de bedoeling dat mijn dochter het Dobbertje zou overnemen. Maar nu stoppen we op het hoogtepunt.' Er klinkt pijn in haar stem bij de woorden 'het is goed zo'.
Het regende reacties van teleurgestelde stamgasten toen bekend werd dat er een einde komt aan het Dobbertje. Reacties op Facebook werden bewust uitgezet. 'Want dat vind ik te confronterend.'
'Ik krijg ook appjes van onbekenden dat ze het jammer vinden. Het is heftig en verdrietig. Ik heb het met plezier gedaan en ga de mensen missen. Ik hoop dat de volgende huurder van deze mooie plek het een mooi plekje laat zijn. Maar nu is het tijd voor mij.'
Source: Omroep West Den Haag