DEN HAAG - Hij wilde sowieso een tattoo, omdat zijn vader een pesthekel aan tattoos had. Dus liet Danny (49) een ooievaar op zijn schouder zetten. Niet dat zijn vader de tattoo ooit heeft gezien: Danny was twaalf toen hij zijn vader voor het laatst zag. 'Mijn vader was een alcoholist. Als hij niet dronk, was hij een wereldvent.'
Dit verhaal is onderdeel van onze zomerserie over tattoos. Tatoeages zijn voor veel mensen heel betekenisvol. Wat is het verhaal achter een tatoeage? In een reeks verhalen portretteren wij een aantal mensen die hun verhaal over hun eigen tatoeage delen.
Danny werd door zijn vader mishandeld, als enige in het gezin. Zijn moeder en zijn zus werden met rust gelaten. 'Later heeft mijn moeder me verteld dat hij mij niet wilde.'
Hij was net twintig toen hij de ooievaar liet zetten. Dat was het eerste wat in hem opkwam. Aan de hand van zijn oom ging hij als kleine jongen mee naar mee naar ADO, in het Zuiderpark in Den Haag.
Een paar jaar later stond hij in vak Midden-Noord. Misschien liet hij de tattoo vooral zetten om zichzelf te laten zien dat hij niet op zijn vader leek. Tot op de dag van vandaag heeft Danny nooit een druppel alcohol gedronken.
Danny is geen prater. Of dat was hij in elk geval niet tot een jaar geleden. Het is niet gek om te zeggen dat zijn gammele lichaam hem aan het praten heeft gekregen. De pijn was op een gegeven moment niet te harden.
Het begon met vage klachten. 'Ik zat al jaren op vechtsport en kreeg op een gegeven moment last van mijn knie.' Met als gevolg dat hij een beetje mank ging lopen, waardoor zijn rug begon te protesteren.
Hij is twee keer geopereerd aan een hernia. Ontelbare keren is hij onderzocht om te achterhalen waar die pijn in zijn rechterbeen en zijn rug vandaan kwam.
Het goede nieuws is dat hij nu weet wat hij mankeert. 'Ja, dat was een opluchting.' De keuringsarts had er niet lang voor nodig: honderd procent afgekeurd, voor ten minste twee jaar. De diagnose: reuma, artrose en fibromyalgie.' Heeft hij dat geaccepteerd? 'Nee, een beetje.'
Elke ochtend neemt Danny zich voor om drie dingen te doen. Meer mag, minder niet. Het maakt niet uit wat het is. Bijvoorbeeld een boodschap in de plaatselijke supermarkt of een stukje fietsen met zijn kleine jongen. Dat soort dingen.
Hij schrok er zelf ook van toen hij van de arts hoorde dat fibromyalgie kan ontstaan door onverwerkt trauma. Hij loop al ruim een jaar bij een psycholoog.
Daar had je een paar jaar geleden dus echt niet bij hem mee moeten aankomen, een psycholoog. 'Zij is een vrouw die overal doorheen prikt.'
Vooral EMDR-therapie hielp hem. 'Ik moest steeds opnieuw vertellen over een slechte herinnering aan mijn vader en ondertussen moest ik met mijn ogen een lampje volgen dat vlak voor mijn neus hing en heen en weer zwaaide.'
Resultaat was dat hij meer afstand tot de herinnering begon te voelen. 'Het heeft ervoor gezorgd dat ik er überhaupt over kan praten.'
De namen van zijn drie kinderen, zijn dochter Romy en zijn zonen Fabian en Tobias, nemen zijn hele onderarm in beslag. Daaromheen staan bloemen, hartjes en golven, omdat hij opgroeide op Scheveningen. 'Ik wilde per se veel kleuren. Het moest er vrolijk uitzien.' Of hij daar vaak naar kijkt? 'Ja.'
Zijn vader heeft hem mishandeld, maar niet misvormd. Kijk maar naar Danny's rechterarm. Daarop staat wie hij is en wat hij heeft. In de universele taal van tattoos.
Source: Omroep West Den Haag