DEN HAAG - Op de Inspecteur S. de Vriesschool in Den Haag zijn leerlingen uren in de keuken te vinden. Op de school voor zeer moeilijk lerende kinderen is koken volgens de leerkrachten minstens zo belangrijk als lezen en rekenen. 'Juist voor deze kwetsbare kinderen is het belangrijk dat ze zo zelfstandig mogelijk worden.'
Op tafel liggen paprika's, uien en andere ingrediënten. Ernaast: gewone keukenmessen. Geen speciale kindermesjes met een botte punt, maar messen die écht scherp zijn. De leerlingen snijden er zelf mee.
Natuurlijk houden leerkrachten Joram Dijkman en Michel Pronk een oogje in het zeil, maar het uitgangspunt is juist dat de kinderen zo veel mogelijk zelf doen.
De kookles begint niet in de keuken, maar in de supermarkt. Eerst wordt bedacht wat er nodig is en daarna gaan de leerlingen zelf boodschappen doen. Ze lopen de winkel in, zoeken de producten en rekenen af.
Voor kinderen die niet kunnen lezen zijn er pictogrammen met afbeeldingen van het product. Zo kan ook een leerling die het woord 'paprika' niet kan lezen, toch zelfstandig op zoek naar de juiste groente.
Het lijkt misschien een kleine handeling, maar voor deze kinderen zit daar een complete les in: kijken, kiezen, iets durven vragen, wachten bij de kassa en uiteindelijk betalen.
Yara staat voor het schap met de wraps. Er zijn zoveel soorten dat ze het lastig vindt om te kiezen. Ze kijkt nog een keer op het pictogram. 'Wraps XL' staat er, met het plaatje van de verpakking erbij. Gevonden, en trots loopt ze met het kleingeld naar de kassa. 'Ik vind het leuk om de boodschappen te doen.'
De Inspecteur S. de Vriesschool geeft onderwijs aan zeer moeilijk lerende kinderen, vaak afgekort tot ZML. Dat zijn leerlingen die meer tijd, herhaling en begeleiding nodig hebben om vaardigheden aan te leren. Sommigen leren lezen en rekenen, anderen zullen daarin maar beperkte stappen kunnen zetten.
Juist daarom kijkt de school verder dan alleen de traditionele schoolvakken. 'De vraag is steeds: wat heeft deze leerling later nodig om zich zo zelfstandig mogelijk te kunnen redden', vertelt meester Joram.
'Koken, boodschappen doen, omgaan met geld, jezelf verzorgen en samenwerken zijn dan geen bijzaken, maar essentiële onderdelen van het onderwijs. De wereld gaat voor deze kinderen net even te snel. Daarom herhalen we heel veel en is het geweldig om te zien als er stappen worden gezet.'
Eenmaal terug op school begint het koken. Ingrediënten worden verdeeld, verpakkingen geopend en groenten gesneden. Daarbij worden de leerlingen niet overdreven beschermd. Ook de scherpe messen horen erbij.
Meester Michel vindt dit aan het begin van het schooljaar altijd extra spannend. 'We leren ze snijden met scherpe messen. Dat doen we bewust. Want als je veel kracht op een tomaatje moet zetten, schiet je sneller uit. Nu is het gewoon de snijbeweging en die leren wij ze aan.'
Tijdens het koken wordt ondertussen volop gerekend en gelezen. Hoeveel moet er van iets in? Welke stap komt eerst? Hoeveel borden zijn er nodig? ?De kinderen van de groep wisselen elkaar af. Iedereen heeft een aparte taak zodat de hele groep leert om het gerecht te maken.
'Daarbij hebben veel kinderen moeite met het eten van rauwe groenten. Dan merk je wel dat er ook nieuwe smaken worden ontdekt als je tijdens het snijden steeds wat proeft', vertelt meester Joram.
Voor Joram en Michel zit de waarde van hun werk vaak in zulke ogenschijnlijk kleine momenten. Een leerling die voor het eerst zelf een boodschap vindt. Iemand die zonder hulp een ui snijdt. Of een kind dat precies weet welke stap na het roeren komt.
Op een reguliere school zou zoiets misschien nauwelijks opvallen, maar hier kan het resultaat zijn van heel veel oefenen, voordoen en opnieuw proberen.
Uiteindelijk staat er iets op tafel dat de leerlingen zelf hebben gekocht en gemaakt, dit keer is dat een heerlijke wrap met kip en groente. Maar belangrijker nog: de leerlingen ervaren dat er dingen zijn die ze zelf kunnen. Precies daar draait het voor meester Joram en meester Michel om.
Niet iedereen hoeft goed te worden in rekenen of vlot te leren lezen. Maar boodschappen kunnen doen, veilig met een mes leren werken en iets te eten kunnen maken? Daar kunnen deze kinderen de rest van hun leven iets aan hebben.
Source: Omroep West Den Haag