Politiemensen over die ene melding, wat er daarna gebeurde en hoe dat hun kijk op het vak heeft veranderd. Sander Favier (40) reed als motoragent naar een lijk dat hij nooit zal vergeten.
is politie- en justitieverslaggever van de Volkskrant.
‘Ik waarschuw alvast: dit wordt geen fijn verhaal. Dit is de luguberste lijkvinding die ik ooit heb meegemaakt. Het gaat ook om een bizarre stalkingszaak, waar de politie veel lering uit heeft getrokken.
‘Begin april 2019, vlak voordat ik ging slapen, zag ik ’s avonds in onze groepsapp dat een man in Mijdrecht een vrouw had doodgeschoten. Hij had aangebeld en nog voordat zij kon opendoen, schoot hij met zo’n grote shotgun – bam! – door de voordeur. De dader was gevlucht, collega’s waren bezig met een manhunt.
‘De volgende ochtend had ik vroege dienst. Ik was hier op het bureau in Maarssen toen de melding kwam dat een voorbijganger op de dijk in Wilnis het lichaam van een man had zien liggen. Terwijl ik naar het motorhok liep, riep ik over de portofoon dat we er serieus rekening mee moesten houden dat dit weleens de verdachte kon zijn.
‘Ik kwam als eerste ter plaatse en zette mijn motor op afstand om geen sporen te vervuilen. Bijna tegelijk arriveerde er een politieauto met twee collega’s. Met z’n drieën liepen we naar het lichaam.
‘We zagen meteen dat deze man de hele voorkant van z’n hoofd eraf had geschoten. Zijn schedel was voor de helft weggeslagen. Je keek zo bij hem naar binnen. Zijn hersenen lagen op de dijk. Drie dagen later rook ik dat nog steeds, een zwaar zoete, anijsachtige geur. Ik heb veel gekke dingen bij de politie meegemaakt, maar ik had nog nooit de geur van hersenen geroken. Soms staan beelden in je geheugen gebrand, maar met geur kan dat blijkbaar ook.
‘Naast het lijk lag een shotgun, zo’n enorm ding. Vermoedelijk had hij die op het ANWB-paaltje op de dijk gezet, de loop op zichzelf gericht, zijn hoofd ervoor gehouden en met zijn duim de trekker weggeduwd.
‘We zeiden tegen de meldkamer: ‘Laat het hele circus maar komen.’ Dan komt de hulpofficier van justitie, we zetten de plaats delict af, een lijkschouwer stelt de dood vast, de recherche gaat onderzoek doen en een lijktransport voert het lichaam af naar een mortuarium.
‘De politiehelikopter maakte foto’s vanuit de lucht en landde vlak voor ons, om die foto’s meteen aan de recherche te geven. Dat kon omdat er veel weilanden waren, en nauwelijks huizen en verkeer. Dat was heel bijzonder, we zien eigenlijk nooit dat de Zulu landt. Als je hem in de lucht ziet hangen is het zo’n klein dingetje, maar als ’ie voor je neus met veel kabaal naar beneden komt, is het echt een enorm bakbeest. Collega’s haalden die foto’s op, en meteen daarna vloog hij weer weg. Heel indrukwekkend.
‘Terug op het bureau spraken we over die doordringende geur die we allemaal hadden geroken; dat had veel indruk gemaakt. En dan ga je door met je dienst, door naar de volgende melding.
‘Die man bleek inderdaad de moordenaar van die doodgeschoten vrouw in Mijdrecht. Later kwam de districtsrecherche op het bureau een presentatie geven over stalking. Die doodgeschoten vrouw had weleens gemeld dat haar ex ineens opdook in haar woonplaats terwijl hij daar niets had te zoeken. Collega’s waren met hem in gesprek gegaan, maar er was nog geen aangifte gedaan. En dan ineens: boem!
‘Voor de politie kwam die moord echt totaal onverwacht. We hebben soms stalkers waarbij het aantal meldingen vele malen hoger ligt, zonder dat er iets gebeurt. Omdat niemand dit had zien aankomen, is mede door deze zaak de aanpak van stalking compleet veranderd. Landelijk zijn de procedures aangescherpt. Er is onder meer een SASH-formulier ingevoerd, dat staat voor Screening Assessment for Stalking and Harassment, ofwel: beter kunnen inschatten hoe groot de kans is dat een stalker gewelddadig wordt.
Op dat formulier staan vragen zoals: heeft de stalker in het verleden weleens geweld gebruikt? Is hij verbaal agressief geweest? Heeft hij ooit gezegd dat hij het leven niet meer ziet zitten? Is hij gediagnosticeerd met een bepaalde geestesstoornis? Gebruikt hij medicijnen?
‘Daarmee wordt door ons een risicoanalyse gemaakt: is de kans op geweldgebruik laag, middel of hoog? Bij middel en hoog worden meteen de officier van dienst en de recherche geïnformeerd. We doen alles nu heel anders. Deze zaak was echt een eyeopener.
‘Achteraf wordt altijd naar de politie gewezen: hadden jullie maar dit of dat gedaan. Maar het is altijd een keus van de dader, niet van ons. Hoe hadden we dit kunnen voorkomen? Zeg het maar, ik weet het niet. We konden niet weten dat deze man het in zijn bol zou halen om die gruwelijke moord en zelfmoord te plegen. Zoiets kan ook in een opwelling gebeuren, en dat maakt dit werk zo verdomd lastig. Het is inherent aan ons werk dat wij delicten meestal niet kunnen voorkomen. Want het allerliefst hadden we die vrouw, een jonge moeder nog, natuurlijk gewoon gered.’
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant