De wekelijkse rubriek Finishpraat speelt in op actualiteit, combineert verleden met heden en haalt oude herinneringen op; kortom een verhaal voor de echte motorsportfan. Manuel Poggiali was nog maar twintig jaar toen hij al een wereldtitel in de 125cc en 250cc op zijn naam had staan, maar zou ondanks zijn stormachtige doorbraak nooit een MotoGP-race rijden.
Manuel Gonzalez gaat voor het tweede jaar op rij in deze fase van het seizoen aan de leiding in het Moto2-wereldkampioenschap. Het is absoluut geen garantie dat de Spanjaard ook wereldkampioen wordt, want vorig jaar verloor hij uiteindelijk de titel nog aan Diogo Moreira, die in deze fase van het seizoen zo’n 35 tot 40 punten achterstond. Nu staat Izan Guevara tweede in het wereldkampioenschap, op 32,5 punt achter Gonzalez. Maar mocht Gonzalez dit jaar de Moto2-titel binnenhalen, dan wordt hij de eerste sinds lange tijd die niet promoveert naar de MotoGP. Voor Gonzalez is er ook goed nieuws, want alle Moto2-wereldkampioenen – sinds de klasse in 2010 zijn intrede deed – hebben uiteindelijk in de MotoGP gereden. Alleen bij Johann Zarco en Tito Rabat gebeurde dat pas een jaar nadat ze (voor het eerst) wereldkampioen werden. En ook daarvoor, in het 250cc-tijdperk, gingen praktisch alle wereldkampioenen door naar de MotoGP. Denk maar aan Hiroshi Aoyama, de laatste 250cc-wereldkampioen in 2009, maar ook aan Marco Simoncelli, Jorge Lorenzo en Dani Pedrosa.
De laatste keer dat een wereldkampioen van de middelklasse niet naar de MotoGP ging, was het een andere Manuel. Namelijk Manuel Poggiali. De coureur uit San Marino kende een stormachtig begin van zijn Grand Prix-carrière. Op 16-jarige leeftijd begon hij in 1999 in het 125cc-wereldkampioenschap. In zijn derde jaar pakte hij met Gilera al zijn eerste wereldtitel in de 125cc, om vervolgens een jaar later tweede te worden in datzelfde wereldkampioenschap. Poggiali verhuisde in 2003 naar de 250cc en won meteen de eerste twee races van het seizoen. In zijn debuutseizoen bleef de Aprilia-coureur rijders als Roberto Rolfo, Toni Elias, Randy de Puniet en Fonsi Nieto over een heel seizoen voor. Poggiali presteerde iets wat rijders als Freddie Spencer en Tetsuya Harada eerder hadden gepresteerd: wereldkampioen worden in hun debuutjaar in de 250cc. En zo was Poggiali nog maar 20 jaar en had hij al wereldtitels binnen in de 125cc en 250cc.
Op papier het perfecte profiel voor een zitje bij een fabrieksteam in de MotoGP. Het zou in ieder geval meer dan genoeg moeten zijn om te promoveren naar de MotoGP. Maar zover kwam het niet. Sterker nog: Poggiali zou nooit in zijn leven een MotoGP-race rijden. Er was absoluut wel interesse vanuit MotoGP-teams voor Poggiali. Gresini Racing wilde hem bijvoorbeeld contracteren voor het seizoen 2004. Maar de San Marinees koos ervoor om bij Aprilia te blijven, waarmee hij een tweejarig contract had getekend in de 250cc. Wel stond er een clausule in het contract waarmee hij naar de MotoGP kon vertrekken. Maar Poggiali was volgens eigen zeggen nog erg jong en nog niet uitgeleerd in de 250cc. En dus ook loyaal naar Aprilia. Later zou hij verklaren dat het mogelijk een fout was om op dat moment niet in te gaan op een MotoGP-aanbieding.
Na zijn indrukwekkende wereldtitel met vier zeges en tien podiumplaatsen werd 2004 een rampzalig seizoen vol fouten en crashes, met slechts één overwinning. Poggiali zou slechts als negende eindigen in het wereldkampioenschap. Hij kon niet met de druk en verwachtingen van een supertalent omgaan. De jonge coureur had het mentaal enorm zwaar en ook bij Aprilia liep het niet lekker. Daarbij had Aprilia financiële problemen. Kortom, er was in 2005 geen plek meer voor Poggiali bij Aprilia.
In plaats van te verhuizen naar de MotoGP keerde hij terug naar de 125cc. Bij Gilera kwam hij terecht in een vertrouwde omgeving, waar hij een paar jaar eerder zoveel successen had behaald. Het was de bedoeling om van daaruit weer de weg omhoog te vinden. Maar dat gebeurde niet. Hij zou geen podiumplek meer behalen in de Grand Prix. Niet in 2005 in de 125cc en ook niet bij zijn latere poging in de 250cc in 2006 met KTM. In 2007 ging Poggiali er een jaar tussenuit om in 2008 terug te keren bij Gilera, ditmaal in de 250cc. Maar halverwege het seizoen was hij mentaal opgebrand en door een gebrek aan motivatie besloot hij vroegtijdig te stoppen. Poggiali was op dat moment nog maar 25 jaar oud, terwijl hij op zijn twintigste al twee wereldtitels op zijn naam had staan. Een voorbeeld dat het nooit een zekerheid is dat een supertalent ook zal slagen in de MotoGP, of er überhaupt ooit terechtkomt.
Tot volgende week,
Asse Klein
Source: Racesport