De zondag was maar net begonnen of we zaten in de trein naar Meppel, omdat we daar in de buurt tekenles zouden krijgen. Normaal ben ik niet van betaling in natura – ik vind geld niet viezer dan de gemiddelde hand – maar voor kunstenaar Han van Hagen maakte ik een uitzondering. Hij is gespecialiseerd in bomen en etsdruk; ik had bijgedragen aan zijn boek Takkenhoogte, in ruil daarvoor kregen we tekenles.
Ik kan niet tekenen. Als een mens wordt gekenmerkt door wat hij niet is, dan moet ik zeggen dat ik ook niet kan autorijden en niet kan koken, al beweert mijn zoon dat hij weleens heeft gehoord dat ik ooit heerlijke vissoep voor zijn moeder en zijn oma heb gemaakt. Maar dat is simpel. Je gooit gewoon vijf, zes soorten vis in kokend water, je doet er visbouillon bij en specerijen op intuïtie. Klaar.
Han haalde ons op van het station en transporteerde ons naar een afgelegen boerderij waar zijn vrouw klaarstond met koekjes en koffie. De tekenles begon met stempelen met behulp van oude wc-rollen. Als kind heb ik graag gestempeld.
‘Iedereen kan tekenen’, zei Han. Zoals ze in de film Ratatouille verkondigen dat iedereen kan koken.
Na het stempelen begon het tekenen van bomen. ‘Kijk naar buiten’, zei Han, ‘genoeg bomen.’
Ik keek en dacht: als Han een seriemoordenaar is, dan is dit de perfecte plek om wat lijken discreet te laten verdwijnen.
Han vond duidelijk dat mijn vriendin en mijn zoon meer talent hadden dan ik, wat wellicht niet onterecht was. Maar misschien werd hij meegesleept door andermans schoonheid en charme. Dat mag ook.
De meeste kunstenaars zijn, zoals de meeste mensen, overgevoelig voor allerlei vormen van schoonheid en corrupt van nature. Ik zeg dit zonder oordeel. In een wereld zonder corruptie zou ik niet willen leven.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant