Verslaggever Iris Koppe communiceert met de Oekraïense Elena (71), bij wie ze studeerde in Kyiv. Elena zat eerst ondergedoken, vluchtte enkele keren naar Hongarije en keerde terug in Kyiv. De berichten zijn vertaald vanuit het Russisch.
is verslaggever van de Volkskrant en schrijft over Oekraïne en Oekraïners in Nederland.
‘In Kyiv begon zaterdag een driedaags staakt-het-vuren vanwege het bezoek van Steve Witkoff en Jared Kushner aan Moskou. Het gaf de inwoners van Kyiv even wat lucht om eropuit te gaan.
‘Ik belde met mijn buurvrouw, die het sinds lange tijd weer eens aan had gedurfd om naar een markt buiten de stad te gaan. Normaal gesproken durft ze niet zo ver te gaan. Ze wil toch altijd in de buurt blijven van een voor haar bekende schuilkelder. Ja, ze zit altijd te puzzelen. Is er een metrostation in de buurt, voor als het luchtalarm afgaat? En heeft ze dan ook genoeg eten bij zich, mocht het ineens uren duren?
‘Natuurlijk gaat niet iedereen in Oekraïne naar de schuilkelder. Er zijn genoeg mensen die hun bezigheden er niet voor willen onderbreken. Maar mijn buren en ik proberen het altijd wel te doen.’
‘Ik geloof trouwens niet dat er iets uit de gesprekken van deze zoveelste ‘vredesbespreking’ zal komen. Rusland heeft zijn doelen nog nooit herzien. Poetin blijft azen op de Donbas en wil een volledige onderwerping van Oekraïne. Daar zullen wij niet mee akkoord gaan en daarom maken wij ons op voor een najaar met zeer veel bombardementen – die onze jongens helaas niet zullen kunnen tegenhouden vanwege ons tekort aan afweerraketten.
‘Maar er zijn lichtpuntjes. Althans in onze familie. Mijn zoon vertelde mij vorige week dat hij tijdelijk in Kyiv zal worden gestationeerd, om zich bezig te houden met ‘de beveiliging van militaire objecten’. Hij wilde daar verder niet over uitweiden, al had ik natuurlijk direct allerlei vragen. Wordt Kyiv dan meer bedreigd dan voorheen? Is er inderdaad een nieuw land-offensief op handen vanuit Belarus, zoals Zelensky zegt?
‘Los van al deze vragen, maakte mijn hart de grootste vreugdesprong van dit jaar. Het betekent namelijk dat Maks niet meer in de buurt van het vreselijk onveilige front bij Zaporizja zal zitten. ’s Avonds heb ik zitten huilen bij het belangrijkste icoon dat ik meegenomen heb naar Boedapest. Ik heb God bedankt voor al het geluk dat hij ons gezin geeft. En natuurlijk voelde ik me ook schuldig. Niet elke familie krijgt zo’n geschenk.
‘Dit nieuws heeft ons enorme perspectieven gebracht. Anna en de kinderen, die hun bezoek voor september al aan het plannen waren, kunnen vaker terug naar Oekraïne. Katja en Ksoesja zullen hun vader regelmatiger zien. En hopelijk kunnen Maks en Anna een beetje uit hun huwelijkscrisis komen.
‘Voor Maks zelf is het natuurlijk ook fantastisch. Het blijft hard werken, maar ’s avonds zal hij in zijn eigen vertrouwde bed slapen, in zijn eigen wijk. Hij zal herenigd worden met oude vrienden, waarmee hij voetbal kan kijken, bier kan drinken en in het park voor de deur kan wandelen.
‘Als moeder had ik het idee dat hij eenzaam was in Zaporizja en volledig afgestompt raakte door het voortdurende inslaan van drones en raketten. Een verblijf in Kyiv, ook al is het tijdelijk, zal aanvoelen als een warm bad.’
Meer afleveringen van De Schuilkelder vindt u in dit dossier over de oorlog in Oekraïne.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant