Feyenoord speelt woensdagavond de eerste Champions Leaguewedstrijd in het deels gerenoveerde Camp Nou tegen een deels vernieuwd FC Barcelona. Hoe is het nu bij de club die hunkert naar Europees succes?
is voetbalverslaggever van de Volkskrant.
Vertwijfeld blikt Gerard Goberna Nieto in Camp Nou, stadion van FC Barcelona, naar een steward. Al sinds zijn geboorte is Goberna (34) lid van de Catalaanse club, al sinds hij zich kan heugen komt hij in het iconische stadion. Maar waar moet hij nou heen? In het oude Camp Nou wist de statisticus blind de weg. Met zijn broer en vader zat hij jarenlang op de lange zijde ter hoogte van de middenlijn, recht tegenover voorzitter Joan Laporta. ‘De beste plekken die er zijn.’
Nu is het stadion deels verbouwd en is er een nieuw ticketsysteem opgetuigd waardoor hij telkens ergens anders zit, ook al is hij seizoenkaarthouder. De seizoenkaarten zijn trouwens een stuk duurder geworden, net als het eten, zo blijkt tijdens een bezoek aan Barcelona - Rayo Vallecano op een late maandagavond begin september. Aanbieding van de dag: biertje met een broodje kaas voor 15,50 euro.
De illustere stadionnaam wordt voorafgegaan door Spotify, de streamingdienst die op ledboarding en tijdens de rust de populairste nummers promoot. Het is de prijs die betaald moet worden voor de rigoureuze opknapbeurt en uitbreiding van het stadion, voor de groei van FC Barcelona als geheel.
De hijskranen rond Camp Nou moeten het bovenste gedeelte (inclusief een hypermodern dak) afmaken, waardoor de capaciteit naar 105 duizend plaatsen zal groeien. Nu is dat nog 62 duizend. Het glas voor de vele nieuwe skyboxen is al in de sponningen gezet. De inwendige gangen zijn netjes geverfd, alles oogt ruimer van opzet, er zijn meer en grotere toiletgedeeltes en horecapunten en zachtere stoelen.
De karakteristieke omgeving – een bonte mix van cafés, tapasbarretjes, rode bakstenen gebouwen en heerlijk geurende dennenbomen – is nog intact. Maar ook rond het stadion, waar je vanaf het vliegveld met de metro in een halfuur bent, zal de sloophamer weldra klinken.
Feyenoord bezoekt woensdagavond FC Barcelona voor het eerste duel in de Champions League en mag gewaarschuwd zijn. Barcelona kon door wanbeleid en covid een periode nauwelijks investeren, maar bouwt door allerlei financiële constructies en sluiproutes inmiddels weer stevig aan stadion en selectie. Er is nog geen punt verloren in de competitie, en al zeventien keer gescoord in vier duels.
De Champions League winnen is evenwel de grote wens van iedereen die je spreekt. Dat is al te lang geleden, in 2015 voor het laatst. Toen met de aanval Neymar-Suárez-Messi. Nu is het trio voorin Yamal-Raphinha-Gordon. De vraag is desondanks of er geen topspits ontbreekt daar de topscorers van vorig seizoen Robert Lewandowski en Ferran Torres vertrokken.
Er verdween nog iets anders uit het stadion: ratten. ‘Dat was echt een plaag’, vertelt Goberna. ‘En soms trilden de muren als iedereen ging springen, dat was beangstigend. Maar het had ook wel wat, alsof het stadion leefde.’
Toeristen komen er wel nog steeds erg veel. Ze zijn makkelijk te herkennen als de befaamde clubhymne Cant del Barca voor de wedstrijd klinkt. De Catalanen zingen elk woord mee, de dagjesmensen alleen de overbekende uitroep ‘Barça, Barça, Baaaaarça!’ En ze filmen alles. De ouders van een vijfkoppig gezin dat Hoogduits spreekt, graait telkens als Yamal de bal krijgt naar hun telefoon om de dribbelende superster op een beeld te vangen met de toekijkende in verse Barcelonakledij gestoken kroost.
De 17-jarige Catalaan Biel Poblet, die naast hen zit, kijkt er niet eens van op. Ja, het gaat ten koste van de sfeer, al die toeristen. Maar ze kopen ook de nieuwste shirts (174 euro per stuk), boeken rondleidingen en betalen veel geld voor kaarten. ‘Dat is wat de president wil’, weet Poblet.
Achter een van de doelen wordt druk gezwaaid met Barcelonavlaggen en Catalaanse vlaggen en gezongen door leden van de vier fanatiekste penya’s (supportersclubs). In totaal is het nog niet een derde van de Noordzijde, Feyenoords fanatiekste supportersschare. Pas richting het einde van de wedstrijd, als de zege (5-2) zeker is, krijgen ze bijval.
Voor en na de wedstrijd klinken er wel keiharde vuurwerkknallen in de parkjes rond het stadion. ‘Maar voor een echt fanatieke sfeer kun je beter naar de amateurclubs Sant Andreu en Europa gaan’, vertelt Poblet.
President Laporta wil niet teveel rumoer. Barcelona moet niet alleen een veilige haven zijn voor families, maar ook voor Aziatische miljonairs die per privéjet voor een wedstrijdje overkomen en zich in de net geopende skyboxen champagne laten inschenken.
De Barcelonasupporter, de echte, is te herkennen aan een shirt uit vroeger tijden. Andrin Juanos en zijn vader Enric dragen een gele en een oranje (uit-)tricot uit de jaren tachtig en negentig, toen Johan Cruijff nog trainer was. In het oranje won Barcelona onder Cruijff in 1992 de eerste Champions League. Enric was erbij destijds op Wembley, hij prijst de beslissende knal van Ronald Koeman.
Ze hebben ook veel op met de enige Nederlandse Barcelonaspeler van nu, Frenkie de Jong vanwege zijn ‘eeuwige glimlach’ en vloeiende spel. ‘Jammer dat hij geblesseerd is. Frenkie is echt onderdeel van Barcelona na al die jaren. Hij scoort niet veel, maar is belangrijk voor het spel.’
De Jong is prominent zichtbaar in de etalage van de officiële merchandisewinkel op het vliegveld El Prat. Anderzijds klonk er gefluit van enkele socios toen De Jong opkwam tijdens de spelerspresentatie voor het seizoen. Andrin Juanos: ‘Die zijn opgehitst door de media die Frenkie onterecht afschilderen als een kwaadaardig persoon die alleen aan zichzelf denkt.’
De Jong voelde zich geroepen om via de clubkanalen op die ‘leugens’ te reageren. ‘Heel dapper’, vinden vader en zoon Juanos, want de Catalaanse mediapersoonlijkheden zijn machtig.
Bij Barcelona is er altijd honger naar nieuwe sterren. Rodri, verkozen tot beste speler van het WK, kwam over van Manchester City. In totaal zijn er nu negen WK-winnaars aan boord. Maar met de nationale Spaanse ploeg heeft de ware culer (Barcelonafan) weinig. In en rond het stadion, op straat en in de metro zijn nauwelijks shirts van het Spaanse elftal zichtbaar. ‘Ik was op het WK voor Argentinië, voor Leo Messi, want ik heb niets met Spanje’, zegt Biel Poblet. Zijn vader is Catalaans, zijn moeder Braziliaans. De wens dat Catalonië onafhankelijk wordt van Spanje zit ook bij zijn generatie ‘vrij diep’. ‘Je wordt ermee opgevoed.’
Poblet had liever wat extra verdedigers gehad voor het geld dat Rodri (60 miljoen), Anthony Gordon (80 miljoen) en nog wat aanvallers van minder allooi hebben gekost. ‘Rodri is goed, maar een Madrileen. Hij staat bovendien Catalaanse talenten als Xavi Espart en Marc Bernal in de weg.’
Het geeft in zekere zin het krankzinnige verschil tussen Feyenoord en Barcelona aan. In Rotterdam was men blij met middenvelder Charles Vanhoutte van 5,5 miljoen. De bruto transferbalans van Feyenoord deze zomer bedraagt plus 30 miljoen, die van Barcelona min honderd.
Er was enige vrees dat Barcelonasupporters hun seizoenkaarten voor de wedstrijd tegen Feyenoord willen doorverkopen. De wedstrijd is vroeg (18.45 uur) en nog niet van het grootste belang voor Barcelona. Eerdere thuiswedstrijden tegen grote Europese volksclubs als Eintracht Frankfurt en Newcastle United veranderden daardoor in veredelde uitwedstrijden. Daarom zijn grootscheepse controles aangekondigd door de clubleiding.
Een overeenkomst tussen beide clubs is dat de iconen van vroeger worden geëerd. Voor de wedstrijd zijn uitspraken van Josep Guardiola en Johan Cruijff te horen, op de fonkelnieuwe videoring zijn hun ogen zichtbaar.
Cruijff zou vermoedelijk tevreden zijn bij de aanblik van het Plaça de la Concordia, een pleintje in de aangrenzende wijk Les Corts met bloedgezellige eettentjes waar twee uur voor de wedstrijd jongetjes en een meisje tussen de tafeltjes door voetballen. Als er plots een bal in de nek eindigt van een etende vrouw, put de vader van het ventje zich uit in excuses en bergt direct de bal op. De vrouw lacht. Het geeft niet, laat de jongen maar verder voetballen, geeft ze aan.
Het is een ideaal plein om een stuk tortilla, pan amb tomàquet (toast met knoflook en tomaat) en manchego weg te spoelen met een Estrella Damm-biertje en daarna naar het stadion te lopen. Iedereen staat onderweg open voor een babbeltje. ‘Champions League winnen’, is wat steeds terugkomt. ‘Dat kan met deze coach’, zegt Ernesto Caldaya. Hij draagt een schitterend oud Barcelonashirt met de 8 achterop. ‘Nee, niet van Hristo Stoichkov, maar van Bernd Schuster.’
Caldaya is thans blij met een andere Duitser, coach Hansi Flick. ‘Hij is net zo goed als Guardiola en Luis Enrique.’ Over Xavi, voormalig speler en coach van Barcelona en de huidige bondscoach van Nederland, is de headhunter voor topbedrijven minder te spreken. ‘Hij klaagde zo ongelooflijk veel, het lag altijd ergens anders aan. Dat is jammer, het heeft zijn imago hier wat aangetast. Xavi is nog steeds een legende, de beste Spaanse speler uit de geschiedenis. Ik hoop voor Nederland dat hij ervan geleerd heeft. Want wij houden van Holland. Door Cruijff, Koeman, Neeskens, Cocu.’
‘Puta Feyenoord’, klinkt het desondanks na de wedstrijd voor Casa Pin, het eerste café van horecastraat Travessera de les Corts waar Barcelonasupporters graag natafelen. De kale Miquel (‘mijn achternaam gaat je niets aan’), biertje in de hand, is glashelder over Feyenoord. ‘We hebben geen trek in die hooligans.’
Hij juicht als hij een vuurwerkknal hoort. Dat er ook veel gezellige Feyenoordsupporters komen, gaat er bij hem niet in.
Hoofdschuddend: ‘Als ze hier 8-0 verloren hebben, zijn ze dan nog zo leuk? Want we gaan echt dik winnen, geweldige ploeg, geweldige coach. De Champions League gaat niet naar Madrid dit keer, maar wordt van ons. Feyenoord is het eerste slachtoffer.’
‘Visca Barça, visca Catalunya’, gilt hij even later met zijn maten. Gerard Goberna slaat er geen acht op. Het is inmiddels bijna nacht. Morgen moet de statisticus om acht uur werken. Maar hij is opgetogen. Ja, Barcelona is kwetsbaar achterin, zag hij. ‘Maar zoals Cruijff zei: als wij er eentje meer maken dan de tegenstander is het goed.’
Source: Volkskrant