Helaas doet de Braziliaanse regisseur Karim Aïnouz niets om er interessante cinema van te maken. Een klein geluk is wel dat Pamela Anderson enige speeltijd krijgt.
schrijft voor de Volkskrant over film, met speciale aandacht voor filmmuziek en horror.
Een rozenstruik die moet worden gesnoeid, bloem na bloem. Zo denkt dertiger Ed, de held van het afstompend onuitstaanbare Rosebush Pruning, over zijn familie.
Geef Ed (Callum Turner) eens ongelijk. Vader (Tracy Letts), zus Anna (Riley Keough), broers Jack (Jamie Bell) en Robert (Lukas Gage): stuk voor stuk zijn het decadente, doelloze mensen die, net als Ed zelf, met hun apathische kapsones het slechtste in je naar boven halen.
De Braziliaanse cineast Karim Aïnouz doet niets om dit zwaar disfunctionele nest, dat wordt opgeschud door Jacks nieuwe geliefde Martha (Elle Fanning), aantrekkelijker te maken dan het is.
Aanvankelijk stelt Aïnouz (Motel Destino, Firebrand) daar een zekere fascinatie tegenover. Hoe slijten deze puissant rijke, ziekelijk door elkaar geobsedeerde zombies hun dagen? Maar ook: stel dat Ed voortvarend te werk gaat, met wat voor film blijf je dan zitten?
Zes jaar geleden streek het Amerikaanse gezin neer in Spanje. Vader bouwde een vastgoedimperium maar raakte letterlijk verblind door de glimlach van zijn echtgenote (Pamela Anderson), die op haar beurt in het bos door wolven zou zijn verscheurd. Sindsdien kruipen haar kinderen als peperduur geklede kakkerlakken door de afgelegen megavilla. Je kunt de rotte, incestueuze sfeer bijna ruiken.
Deze verdorven en absurdistische familiedynamiek herinnert geregeld aan de films die scenarist Efthimis Filippou met Yorgos Lanthimos maakte, van Dogtooth tot Kinds of Kindness.
De blauwdruk van Rosebush Pruning vond Filippou in Marco Bellocchio’s I pugni in tasca, het Italiaanse schandaalsucces uit 1965 dat óók draait om een stapsgewijs uitgevoerde familiemoord. Een directe aanval op traditionele familiewaarden, de bourgeoisie en de katholieke kerk, daar ging het Bellocchio destijds om, met de gruweldood van de blinde moeder als radicaal hoogtepunt.
Als Aïnouz en Filippou óók zo’n terreuraanslag van een film beoogden, maar dan voor onze tijd, dan faalden ze jammerlijk. Dit is de zoveelste film die zich vol cynisch voyeurisme laaft aan het buitensporige gedrag van de hyperrijken, zonder ook maar iets nieuws te melden of – véél erger – er interessante cinema van te maken.
Soms lijkt Aïnouz kortstondig geïnspireerd, zoals in de smakelijk barokke scène waarin de familie lammerkarkassen neerlegt op de plek waar moeder door wolven werd verorberd.
Het is ook een klein geluk dat Pamela Anderson enige speeltijd krijgt, ondanks de mythische dood van haar personage: zonder Andersons flamboyant verweerde verschijning was Rosebush Pruning binnen een half uur in de afgrond gedonderd. Nu duurt het ietsje langer.
Komedie
★★☆☆☆
Regie Karim Aïnouz
Met Callum Turner, Jamie Bell, Elle Fanning, Pamela Anderson
97 min., in 19 zalen.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant