Kurkdroge seksscènes, een veelvoud aan drank en pillen en bitches van vriendinnen: de serie De eetclub is er een uit de categorie vies-lekker. En toch weer anders dan het boek en de film.
is redacteur van Zondag en televisierecensent van de Volkskrant.
Een hevige verliefdheid, misschien komt dat het dichtst in de buurt. In De eetclub, naar Saskia Noorts blauwdruk van het genre ‘literaire thriller’ uit 2004, valt Karen na haar verhuizing van Amsterdam naar Bergen onmiddellijk voor het groepje yupperige moeders op het schoolplein. Of zij en haar man niet eens willen meedoen met hun eetclub? Gezellig, toch?
Wat volgt zijn van die broeierige scènes waardoor je denkt: hebben deze mensen niet ook gewoon druilerige familie te bezoeken, kantoorbanen uit te zitten en badkamers te boenen?
De eetclub domineert. Karen (Loes Haverkort) en haar Michel (Teun Luijkx) wijden zonder aarzeling hun hele leven aan het gezelschap, met hen erbij achtkoppig. Een veelvoud aan drank, pilletjes, gemoedelijk geroddel. Sashimi voor de kids.
Tot blijkt dat die gezelligheid wél tijd kent. Eetclublid Evert is niet meer, nadat hij brandsticht in een poging zijn gezin om te brengen. Hij overleeft als enige niet.
Hoewel, de feiten willen natuurlijk weer wat anders.
In tegenstelling tot de eerdere filmbewerking, uit 2010, krijgen we de toedracht tot ons vanuit een wisselend perspectief, iedere aflevering draait om het politieverhoor van een eetclublid. Dat non-lineaire doet veel goeds voor de vaart.
Ook afwijkend: de plotlijntjes over cancelcultuur en drugsdeals; geforceerd actueel, en klikken met de dood van Evert doen ze niet helemaal. Er zijn twee vrienden uit het origineel (boek en film) geschrapt. Film-Karen was een lege huls, serie-Karen is een bitch. Iemand die je niet kunt vertrouwen, gelijk haar zogenaamde vrienden.
Jawel, dat gepolijst en geschrap heeft iets vlotters, moderners opgeleverd. Maar wie De eetclub wil beschrijven, komt toch maar bij één adjectief uit: Nederlands.
Vier paar blote tieten in de eerste twintig minuten. Een vroegwijs kind dat zich met een voorspellende kracht afvraagt of het überhaupt mogelijk is om iemand écht te kennen. Geweld op de vrije school (Karen tegen een antroposofische vader: ‘Wat zei jij, arrogante klootzak, met je kutknotje?’). Veel seksscènes, vaak kurkdroog. Skinnydippen in de Noordzee. Een politieoverval bij een eetclublid dat op het toilet zit en de agenten toeschreeuwt dat hij zijn bips nog niet heeft afgeveegd.
Dat sfeertje is iets uit de categorie vies-lekker. Voor bij een kater, of om op te zetten bij een scharrel. Het acteursensemble is alledaags vertrouwd, met een gekrenkte Rifka Lodeizen als vriendin Hanneke als hoogtepunt. Dat Evert, de schat, zijn eigen huis in de fik heeft gestoken gaat er bij haar niet in. Wat heeft zijn vrouw Babet, door Noortje Herlaar, die prima balanceert tussen poeslief en doodeng, ermee van doen?
En dan Simon en Patricia, louche en ordinair. Matthijs van de Sande Bakhuyzen is te veel een broekie om door te gaan voor de grote hunk annex anabolenbaas, maar dat deert Karen niet. Na een ontknoping die zich laat kijken als een grote waarschuwing tegen vriendengroepen (nogmaals: erg Nederlands, er is een breinaald bij betrokken), zit er maar weinig anders op. Terug naar de stad.
★★★☆☆
Thriller
Zevendelige serie van Dana Nechushtan en Margien Rogaar, gebaseerd op de gelijknamige roman van Saskia Noort.
Met Loes Haverkort, Rifka Lodeizen, Noortje Herlaar
Te zien op Netflix.
Op zoek naar meer bingemateriaal?
Op volkskrant.nl/series vind je al onze serie-recensies, handig doorzoekbaar op genre, aanbieder en aantal sterren.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant