Al op het gymnasium richtte hij een toneelgroep op, en het was zijn droom om professioneel theatermaker te worden. Toen dat niet lukte, vond hij een andere vorm voor ‘zijn passie en enthousiasme’. ‘Hij heeft nooit omgezien in wrok.’
Zoals elk jaar fietste Jules Noyons begin juli richting de Zuid-Franse stad Avignon om daar het wereldberoemde theaterfestival te bezoeken. Dat deed hij al ruim twintig jaar, een tocht van 1.200 kilometer vanaf zijn woonplaats Amsterdam. Tentje achterop, en op 4 juli had hij voor vertrek uit een Frans dorpje ook nog een verse baguette gekocht. Maar die dag kreeg hij in de buurt van Besançon een hersenbloeding, viel van zijn fiets en raakte in coma. Op 15 juli overleed hij, 65 jaar oud.
Jules Noyons, theatermaker en dramadocent, groeide op in Drachten. Zijn vader was de acteur Ad Noyons, die in de jaren zeventig aldaar bij de Noorder Compagnie speelde. Zo kwam de jonge Jules al vroeg in aanraking met het theater. Op het gymnasium zat hij in de klas bij Geert Lageveen (intussen al vele jaren regisseur van onder meer Orkater), en samen richtten ze als 16-jarigen het schooltoneel op. Na het behalen van het diploma vertrokken ze naar Amsterdam, studeerden een paar jaar Nederlands, waarna Lageveen naar de toneelschool ging en Noyons naar Brussel om te studeren aan het RITCS, de academie voor onder meer drama en podiumtechniek.
In de jaren daarna probeerde Noyons zijn plek te vinden in het professionele theatercircuit. Hij regisseerde onder meer bij NTGent, Toneelschuur Haarlem en Theater Bellevue in Amsterdam. Voor Toneelgroep Amsterdam vertaalde hij L’illusion comique van Pierre Corneille, wat resulteerde in de voorstelling Zinsbegoocheling in de regie van Gerardjan Rijnders. Een vervolg op die beginfase van zijn carrière bleef echter uit; hij gooide het roer om en werd dramadocent op scholengemeenschap Het Schoter in Haarlem. Ook regisseerde hij een aantal amateurtheatergroepen. Zowel zijn leerlingen als de acteurs met wie hij werkte, liepen met hem weg.
De Volkskrant profileert regelmatig bekende en onbekende, kleurrijke Nederlanders die onlangs zijn overleden. Wilt u iemand aanmelden? postuum@volkskrant.nl
Lageveen en Noyons zijn een leven lang vrienden gebleven, tot op die fatale dag begin juli. Lageveen: ‘Natuurlijk was het Jules’ droom om professioneel theatermaker te worden, zijn passie en enthousiasme waren enorm. Maar hij realiseerde zich ook dat er voor hem in dat circuit geen toekomst zat. Soms gaat dat zo: je moet geluk hebben, de juiste kansen krijgen, op het juiste moment. Maar hij heeft nooit omgezien in wrok. Voor mij is hij altijd die gepassioneerde, goedlachse jongen gebleven, met dat open gezicht. Nooit kwaadspreken, nooit een verborgen agenda. Kwetsbaar misschien en soms naïef, maar een goed mens. Eigenlijk is hij altijd mijn betere ik geweest.’
Noyons’ vrouw Marianne Hageman: ‘Jules was niet iemand van de smalltalk, van het sociaal netwerken, van zomaar op iemand afstappen, wat toch ook bij het theater hoort. Wat ik in hem bewonder, is dat hij altijd zijn hartstocht voor theater behouden heeft en daar een andere weg voor heeft gevonden. Het was best een lastige periode, maar hij pakte zijn leven daarna positief op.’
Ze leerden elkaar kennen in het theater. ‘Ik speelde bij de toneelgroep waar hij regisseur werd. We zijn 36 jaar samen geweest, een van onze dochters deelde ook de passie voor theater, en ze bezochten jaarlijks voorstellingen in Londen. Bevlogen, oprecht geïnteresseerd en een tikje excentriek. Dat kenmerkte hem als vader en mens. En nu moet ik de weg vinden naar alleen gelukkig zijn.’
De begrafenis van Jules Noyons was begin augustus in besloten kring op Zorgvlied in Amsterdam. Op 19 september wordt onder de noemer Hommage à Jules een herdenkingsbijeenkomst georganiseerd in Het Schoter in Haarlem. Geert Lageveen is een paar weken geleden naar de plek gegaan waar zijn vriend is gevallen. In de weilanden stonden een paar koeien en hier en daar een huis. Hij heeft er bloemen gelegd en is er, als een soort eerbetoon, een stukje gaan fietsen.
Source: Volkskrant