De Amerikanen MJ Lenderman en Waxahatchee zijn de ultieme gidsen van het indielandschap: overal waar nieuw talent opbloeit, duiken hun namen op. Zo stonden ze ook aan de wieg van het nieuwe album van Nate Amos: ‘Zij komen direct tot de kern van een liedje.’
schrijft voor de Volkskrant over popmuziek en jazz.
‘Mijn hoofd loopt voortdurend vol met nieuwe muziekjes die bevrijd moeten worden. De een erin, de ander eruit. Anders overstroomt het daarbinnen.’ Nate Amos (35) probeert vanuit zijn studio in Brooklyn via Zoom uit te leggen waarom hij als zanger/componist en gitarist zo onvoorstelbaar productief is.
Als This Is Lorelei bracht hij de afgelopen jaren op het muziekplatform Bandcamp tientallen ep’s uit die muzikaal alle kanten op gingen. ‘Ik werkte als het losgeslagen ADHD-kind dat ik nog altijd ben. Elektronica, hardcore, country: alles door elkaar. Ik kan het me nog moeilijk voorstellen dat ik nu een gewone liedjesplaat heb gemaakt.’
Zonder hulp van bevriende muzikanten als MJ Lenderman en Katie Crutchfield (beter bekend als Waxahatchee) had hij dat waarschijnlijk ook nooit gedaan, zegt Amos.
Zijn vrienden dwongen hem naar eigen zeggen tot het prachtige, klassiekeliedjesalbum The Singer in My Band, dat dezer dagen verschijnt. Pure gitaarpopliedjes waarin je echo’s van The Byrds en Tom Petty terughoort. ‘Twee van mijn favorieten, dus dat klopt wel. Ik moest alle metal, techno en punk in mijn hoofd maar even negeren. Kom op Nate, houd het simpel, prentte ik mezelf voortdurend in. Dat was de belangrijkste les die ik sinds Box for Buddy, Box for Star heb geleerd.’
Dat debuutalbum van This Is Lorelei verscheen in 2024 en werd een indieklassieker, maar eigenlijk pas nadat met Amos bevriende muzikanten zijn liedjes onder handen hadden genomen. MJ Lenderman, Waxahatchee, Snail Mail en Jeff Tweedy namen versies van zijn liedjes op die de originelen overklasten.
Amos: ‘Alle liedjes handelden over liefdesverdriet, maar ik wilde er iets origineels mee doen. Dat lukte. Maar ik wist ook dat die autotune en ritmebox onder Dancing in the Club misschien hun doel voorbijschoten.’
Zijn vriend Jake (MJ) Lenderman was dat met hem eens en wilde het zelf wel eens zingen, maar dan wat trager. En ja, zo moest het. Ze namen samen een nieuwe versie op, die het begin werd van een reeks nieuwe versies door diverse bevriende muzikanten. Inmiddels is het originele Box-album aangevuld met tien covers, waarvan Waxahatchees (oftewel Katie Crutchfield) Where’s Your Love Now een andere uitschieter is.
‘Katie maakt er een heuse country-tranentrekker van. Net als Jake komt ook zij direct tot de kern van een liedje, waar ik nog wel eens een omweg neem.’
Lenderman, Crutchfield en alle anderen op de Super Deluxe-versie van Box for Buddy, Box for Star sterkten Amos wel in het idee dat hij een goede songschrijver was. ‘Als ik hun versies hoor, denk ik altijd: heb ik dat geschreven? Ik ben daardoor ook echt meer naar de eenvoud gaan zoeken.’
Geen ritmeboxen, ingeblikte strijkers en autotune meer op The Singer in My Band, maar vooral gitaar en zang. ‘Het experiment bewaar ik wel voor mijn andere band; als This Is Lorelei zing ik gewoon liedjes.’
Zijn andere band heet Water From Your Eyes, die hij al een paar jaar heeft met zijn inmiddels ex-geliefde Rachel Brown. Daarin zingt hij niet, maar hij schrijft er wel experimentele, soms schurende elektronische composities voor. ‘Ik heb dat nodig, minstens twee uitlaatkleppen voor mijn creativiteit, en ik denk dat dit iets is wat mij bindt met mensen als Jake en Katie. Die zijn ook veel te onrustig om zich op één band of project te richten. Dat is wel iets dat deze nieuwe scene typeert.’
Want ja, volgens Amos mogen we gerust van een nieuwe bloeiende scene van twintigers en dertigers spreken. ‘Muzikanten die elkaar opzoeken, elkaar helpen in de studio en tips geven, van wie MJ Lenderman en Waxahatchee de belangrijkste namen zijn.’
En het hart van de nieuwe Amerikaanse indiescene, vervolgt Amos, ligt niet in Nashville of New York maar in Asheville in North Carolina.
Daar is Lenderman geboren en getogen en daar bouwt hij aan zijn nieuwe studio. Lenderman is behalve bij zijn eigen band ook betrokken bij Wednesday, de rockband van Karly Hartzman, die onlangs nog in Nederland te zien was. ‘Jake is pas 27, maar op zoveel fronten actief; zijn naam duikt altijd weer op. Wordt er ergens een nieuw talent ontdekt, dan is MJ Lenderman daar altijd wel bij betrokken. Of anders Katie Crutchfield.’
Amos is er trots op dat zijn eigen Box for Buddy, Box for Star inmiddels toch een beetje wordt gezien als een ijkpunt voor deze nieuwe indiescene. ‘Jake geeft Dancing in the Club altijd een belangrijke plek in zijn concerten en het werd vorig jaar door muziekblad Rolling Stone tot een van de drie beste liedjes van het jaar verkozen. Dat doet me echt wat en het gaf me ook het zelfvertrouwen om dit nieuwe album zonder opsmuk op te nemen. Ze waren er weliswaar niet bij, maar Jake, Katie en de anderen keken wel over mijn schouder mee.’
Dat groepsgevoel is iets wat de 29-jarige zangeres Brennan Wedl wel herkent. Ze bracht onlangs haar tweede album uit, dat geproduceerd werd door Katie Crutchfield. ‘Zij meldde zich nota bene zelf bij me, dat geloof je toch niet?’
Een dolenthousiaste Wedl legt via Zoom vanuit Nashville uit hoe dat kwam. ‘Ik kreeg een mailtje van Katie. Ze had van Lindsey Jordan van de band Snail Mail mijn vijf jaar oude ep Sleeping with Jeans on gekregen. Daar was ze heel enthousiast over. We ontmoetten elkaar in Los Angeles, aten taco’s en er was een klik. Ik moest mezelf echt even knijpen, want ik keek enorm op tegen Waxahatchee.
‘Ik zag haar in 2021 voor het eerst spelen in Minneapolis. Het was een van de eerste concerten toen het land na corona weer openging. Destijds zat ik creatief een beetje op slot. Ik had die ep opgenomen, maar wist niet zo goed welke richting ik op moest. Indiepop of meer country? Dat concert wees me de weg.’
Ook Snail Mail nam een nummer van Nate Amos onder handen voor de Super Deluxe-versie van Box for Buddy, Box for Star. Wedl: ‘Ik begrijp inmiddels dat er een bloeiende indiescene is ontstaan met Jake en Katie als middelpunt. Nate ken ik nog niet, maar zijn naam viel vaak toen ik deze lente met Jake en Katie optrad.’
Want naast die ene droom, samenwerken met Waxahatchee, kwam ook de wens uit om samen op te treden. Dit voorjaar tourden MJ Lenderman en Katie Crutchfield samen door de VS en Wedl mocht het voorprogramma verzorgen. ‘De plaat was klaar, en hoppa, daar was weer een nieuw cadeautje. Het voelde echt alsof de cirkel rond was. Nu kan ik van dichtbij zien waarom Jake Lenderman tot de beste songschrijvers van zijn generatie wordt gerekend.’
Maar ook Wedls eigen liedjes mogen er zijn. Op haar nieuwe album zingt ze met die krachtige, snerende toon die we kennen van Lucinda Williams (‘een van mijn helden’). Ze verhaalt over teleurstellende affaires (Just Another Daddy Who Did Me Wrong en Fake Cowboy) maar neemt in When the Crazy Comes Out ook zichzelf onder de loep.
‘Ja, die hot-headed woman ben ik wel. Ik ben jarenlang onrustig en zoekend geweest. Een echt ADHD-meisje dat zich van het ene in het andere onmogelijke avontuur stortte. Ik heb in punk- en queerbands gespeeld, maar had nooit het idee dat dit het helemaal was voor mij.’
De ADHD-kenmerken die zowel Amos als Wedl bij zichzelf herkennen, dreven hen van jongs af aan tot een voortdurende zoektocht naar nieuwe muzikale uitdagingen en samenwerkingen. ‘Misschien typeert die onrust deze generatie wel’, zegt Wedl. ‘In elk geval ben ik blij om nu met mensen te werken die net zo in elkaar steken als ik.
‘Vooral het schrijven van liedjes deed ik graag; daarom ben ik ook naar Nashville gegaan. Daar bestaat nog die hele industrie van componeren op bestelling. Het is best leuk om niet voor jezelf te schrijven, maar ik wilde zelf toch ook graag zingen en daar had ik de juiste vorm nog niet voor gevonden.
‘Dankzij Katie kreeg ik de nodige rust in mijn zang en durfde ik ook wat meer countryachtig te knauwen. Maar ik voel me nog meer verwant met indierock dan met country. Ach, zegt Jake dan altijd, dat doen we allemaal. Indie is waar we vandaan komen. Maar indie is vooral een mentaliteit, geen genre.
‘Met een indie-attitude van alles klein en dicht bij jezelf houden, kun je prima countryliedjes schrijven en zingen, zegt Katie vaak. Die les neem ik dus maar ter harte.’
This Is Lorelei: The Singer in My Band. Matador/Beggars.
Brennan Wedl: Brennan Wedl. Anti-/Epitaph.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant