Musical De musical ‘Titanique’ is een campy trip zonder diepgang, waarin de grappen je om de oren vliegen.
Volop verwijzingen naar de dragcultuur in ‘Titanique’.
van De Graaf en Cornelissen.
Gezien: Chassé Theater, Breda, zondag 20 september 2026. Te zien t/m 18 april 2027. Info: www.titanique.nl
Na het iconische fluitmelodietje zet Céline Dion met een flinke dosis verlangen in haar stem de tekst in: ‘every night in my dreams… I see you, I feeeeel you’. Het nummer ‘My heart will go on’ is een klassieker in de popmuziek én onlosmakelijk verbonden met nog zo’n cultureel fenomeen: hitfilm Titanic uit 1997.
Maar in comedy-musical Titanique geeft de Canadese zangeres zichzelf een nóg grotere rol: ze zong niet alleen titelsong, maar zegt het hele scheepsdrama van dichtbij te hebben meegemaakt. Dat zorgt voor een absurd verhaal, aan elkaar gestikt met nummers van (of ooit uitgevoerd door) Céline Dion.
In Titanique is er geen zin zonder grap. Er zijn woordspelingen en er is slapstick, platte humor en meta-grapjes over de musicalwereld. Iedere scène speelt op de lach, iedere acteur zet zijn spel stevig aan. Liefdeskoppel Jack (Calvin Kromheer) en Rose (Dana van der Geer) zijn naïeve pups die hopeloos verliefd over elkaar heen buitelen; de personages om hen heen zijn van bordkarton. Titanique kent, in regie van Martin Michel, geen diepgang of romantiek; deze musical wil enkel het ene na het andere lachsalvo uit de zaal trekken. Daarvoor wordt geschoten met een humor-hagel. Alleen muzikaal zijn er korte serieuze momenten.
Veel van de acteurs leveren hoge kwaliteit. Robbert van den Bergh, die de bikkelharde moeder van Rose speelt, heeft bijvoorbeeld een fantastische timing en tekstbehandeling. Zijn uitbarsting, waarin alles en iedereen het moet ontgelden, is hilarisch. Actrice Dana van der Geer is een top-Rose met vocale capaciteiten en lekker vet spel. Daarbij is Renée van Wegberg het middelpunt van de voorstelling als Céline. Zij heeft humor en een stem waarmee ze helder door alle nummers zeilt.
De oorspronkelijk Amerikaanse musical, die in 2017 in première ging, is ‘camp’ en geliefd in de lhbtqia+-gemeenschap. Ook in de Nederlandse bewerking strooit vertaler Jeremy Baker met grapjes over homoseksuele stereotypes en er zijn volop verwijzingen naar de dragcultuur. Zo spelen mannelijke acteurs vrouwelijke personages, en om een plekje in de reddingssloep te bemachtigen moeten de opvarenden hartstochtelijk meezingen met een lied, zoals in tv-show ‘RuPaul’s Drag Race’. Met dit soort humor begeef je je op glad ijs: binnen de queer gemeenschap kun je jezelf op de hak nemen, maar de grens naar simpelweg minderheden uitlachen, is dun.
Om Titanique te waarderen, moet je tegen een flinke dosis meligheid kunnen en je volledig overgeven aan deze hysterische trip. Kwalitatief zit de musical echter prima in elkaar, met hoogtepunten in de cast en een fijne live band op het toneel.
Bij Google kan je nu zelf aangeven welke nieuwsbronnen jij vaker wil zien in je zoekresultaten.Meer informatie