De sluipende uitputtingsslag vol speldenprikken tussen Aprilia en Marc Marquez werd afgelopen weekend in Styria ruw van het toneel geduwd. De poging van KTM om zijn thuisrace te winnen met zijn superster, Pedro Acosta, was een frisse en welkome verhaallijn.
Het was een verhaal om des te meer van te genieten omdat het, op de een of andere manier, een eenmalige editie zou zijn. Acosta zou immers niet nog eens voor een Oostenrijks team in Oostenrijk racen. En je kunt je eerste race maar één keer winnen. Deze specifieke context had gewicht omdat die niet meer zou terugkomen.
Het weekend werd alleen maar intrigerender toen Acosta manieren vond om Oostenrijk en zijn team tot het allerlaatst op hun nagels te laten bijten. Laten we daarin duiken, en in een paar andere conclusies uit de Grand Prix van Oostenrijk van de MotoGP.
Acosta's eerste overwinning had voor KTM geen beter moment kunnen kiezen.
De Spaanse en Italiaanse vertegenwoordiging in de MotoGP-paddock is zo overweldigend dat thuiszeges op Jerez, Misano, enzovoort niet bijzonder veel gewicht in de schaal leggen. Het is hard, maar waar. En dat geldt zowel voor motoren als voor rijders.
Wanneer we aankomen bij een van de 16 races buiten die twee landen, is de kans op een thuiszege meestal klein. En toch blijven, gezien de kansen, deze feelgood-wonderen maar komen. Miguel Oliveira die in 2020 in Portugal het veld verpletterde en en passant zijn enige MotoGP-pole uit zijn carrière pakte, was zo'n perfecte samenloop van omstandigheden. Dan was er Johann Zarco's triomf op Le Mans vorig seizoen, waarvoor een bijzondere reeks omstandigheden precies in het juiste weekend moest samenvallen.
Aan deze verzameling kunnen we nu toevoegen dat KTM de Grand Prix van Oostenrijk won na ruim drie jaar buiten de winnaarscirkel. Midden in een seizoen dat wordt gedomineerd door Ducati en Aprilia. En dat net op tijd om Acosta's eigen persoonlijke overwinningsban te laten breken voordat hij de fabriek verlaat die hem heeft grootgebracht. Het is een verhaal waar velen op hoopten, maar waarvoor een hele reeks sterren op één lijn moest staan.
Er is inmiddels behoorlijk wat bewijs dat de hemellichamen vrij meewerkend zijn als het in de MotoGP om dit soort dingen gaat.
Martin is weer helemaal in topvorm met een Aprilia waarmee hij steeds beter overweg kan.
Foto door: Gold and Goose Photography / Getty Images
Het is lastig om je af te zetten van de gedachte dat Jorge Martin alleen aan de leiding van het kampioenschap staat door de tegenslagen van andere rijders. Dat was inderdaad het geval toen hij eerder in het seizoen voor het eerst de koppositie pakte. Toen, net als nu, herinnerde hij ons er maar al te graag aan dat hij niet helemaal fit was.
Maar het idee dat hij zijn draai met de RS-GP nog moet vinden wordt met elk evenement dat voorbijgaat moeilijker te verkopen. Martin pakte pole position in drie van de laatste zes races: Assen, Silverstone en Spielberg. Zijn beroemde snelheid over één ronde lijkt regelmatiger tevoorschijn te komen. En sinds de zomerstop lijkt hij de sprints echt onder de knie te hebben, met twee overwinningen uit vier.
Er blijven voor Martin een paar gebieden om aan te werken. Ten eerste zijn er de behoorlijk diepe dalen: als hij niet op pole staat, is hij vijfde of slechter. En dan zijn er de races op zondag, waarin hij het moet doen met constante finishes in plaats van de ultieme glorie. Maar iedereen die zijn titeljaar in 2024 heeft meegemaakt, zal je vertellen dat dat kan werken.
"Als je me een paar maanden geleden had verteld dat ik als kampioenschapsleider naar Azië zou afreizen, had ik gezegd dat het onmogelijk was," zei Martin nadat hij 12 punten was uitgelopen op Marc Márquez na een allround weekendprestatie waarin hij een vaste waarde in de top twee bleef. Maar het is niet minder dan hij verdient, gezien hoe dicht hij bij de beste versie van zichzelf zit.
Geen enkele Ducati-rijder kon het maximale uit het speciale achterbandkarkas van Michelin halen.
Foto door: Gold and Goose Photography / Getty Images
Het speciale achterbandkarkas dat op Spielberg wordt gebruikt, net als op drie andere circuits op de kalender, lijkt dit seizoen een echte verrassing voor Ducati te zijn. Marc Marquez had tijdens dit evenement oprecht moeite met snelheid en wees dat karkas aan als een belangrijke factor. Zelfs Fermín Aldeguer, die vorig jaar in Oostenrijk floreerde op de band, slaagde er dit keer niet in een weekend aan elkaar te rijgen.
Je zou kunnen stellen dat het plotselinge gripverlies van de baan dit seizoen het beeld vertroebelde. En dat de verhuizing van de Oostenrijkse GP naar september - en vrij milde temperaturen - een factor was in Ducati's worstelingen vergeleken met de editie van 2025. Aan de andere kant werden zijn hordes verslagen door Aprilia in de andere twee 'speciale karkas'-races die tot nu toe dit seizoen in Thailand en Brazilië zijn gehouden. En daar was het bloedheet.
Hetzelfde geldt voor Mandalika, waar volgende maand de Grand Prix van Indonesië plaatsvindt. Als Oostenrijk iets zegt, kan Aldeguer het lastig krijgen om daar zijn zege van 2025 op het harde karkas te herhalen. En Marc Márquez zal het weekend op Lombok in zijn agenda markeren met een grote, rode cirkel voor 'schadebeperking'.
Acosta liet naast zijn eerste overwinning ook een mentale doorbraak zien.
Foto door: Gold and Goose Photography / Getty Images
Op Misano leerden we hoe KTM een weekend kan ombuigen na vroege problemen. Zeven dagen later, over de bergen in Styria, ontdekten we ook wat meer over de veerkracht van Pedro Acosta.
Het hogedrukevenement van het team in Oostenrijk begon dit keer sterk, waarbij Acosta's tempo voor Jan en alleman zichtbaar was. Je wist nooit of Marc Márquez nog wat snelheid achter de hand hield, maar zodra de sprint op gang kwam, werd duidelijk dat de races voor Acosta waren om te verliezen. En de sprint verloor hij ook, met wat hij de "meest gênante fout uit mijn carrière" noemde.
Toen moest de mentale weerbaarheid in werking treden. Des te meer nadat hij hem zondagochtend ook in de warm-up weggooide. Zijn laatste paar passages langs de plek van het ongeluk op zondagmiddag, terwijl hij opnieuw een gezonde voorsprong koesterde, waren al zenuwslopend genoeg voor Pit Beirer, Paul Trevathan, Gottfried Neumeister en alle anderen in de KTM-garage - stel je de demonen onder de helm eens voor! Maar Acosta loochende zijn 22 jaar en leverde ondanks de stress.
Acosta's crewchief Trevathan merkte na de race op dat "grote kampioenen een manier hebben om dingen op een prachtige manier achter zich te laten". Zijn pupil deed afgelopen zondag in Oostenrijk precies dat - en de hele ervaring zal voor de toekomst nog een extra laag mentale staal toevoegen.
Yamaha beleefde een rampzalige Oostenrijkse GP.
Foto door: Gold and Goose Photography / Getty Images
Vorig jaar op Spielberg bezetten de vier Yamaha-rijders de laatste vier plaatsen in de Grand Prix. Dit jaar herhaalden ze die prestatie bijna, maar Franco Morbidelli op P17 brak het kwartet op. Ja, Fabio Quartararo deed het goed in de kwalificatie, maar dit was weer zo'n gelegenheid waarop de mensen van Yamaha de uren tot hun vluchten uit Oostenrijk moeten hebben afgeteld.
De jeuk om terug te keren naar Vienna Airport is een gevoel dat ze nu al jaren met zich meedragen. Herinner je je het remfalen van Maverick Viñales in 2020? Of de scheiding tussen het team en dezelfde rijder in 2021? Het gebeurde allemaal in Oostenrijk.
Als je je afvraagt wanneer Yamaha voor het laatst succes in de koningsklasse proefde in de Alpenrepubliek, maak je dan op voor een flinke tijdreis, want je moet terug naar 1988. Maar de zege van Eddie Lawson dat jaar kwam op de snelle, angstaanjagende Salzburgring. Dat was trouwens een geweldige dag voor Yamaha, met Didier de Radigues en Wayne Rainey die de top drie completeerden. De enige sweep die Iwata in 2026 in Oostenrijk voor elkaar kreeg, was die van de laatste drie plekken. Hoe zijn de machtigen gevallen?
MotoGP geniet van een week rust voordat het team naar de Japanse GP vertrekt.
Foto door: Gold and Goose Photography / Getty Images
Wat zou jij graag willen zien op Motorsport.com?
- Het Motorsport.com-team
Source: Motorsport