De lezersbrieven! Over orgaandonatie, Connie Palmen, de extreemrechtse demonstratie op het Malieveld, de gevaren van AI en woede als behulpzame emotie.
Het artikel over euthanasie en orgaandonatie ontroerde mij. De positieve instelling van Ivo deed me terugdenken aan mijn vader, die drie jaar geleden overleed aan de gevolgen van prostaatkanker. Toen duidelijk werd dat hij ongeneeslijk ziek was, besloot hij zijn lichaam aan de wetenschap te doneren. Hij was iemand die zich altijd inzette voor anderen, maar daar geen lofzang of tegenprestatie voor verwachtte.
Ceremonies vond hij ook niet nodig als het uiteindelijk zover was: ‘In plaats van een uitvaartdienst gaan jullie maar eens lekker uit eten. Zonder toespraken.’ En dat deden we. We lachten. We herinnerden. We leefden. Zoals hij het had gewild. Niet iedereen hoeft het zo te doen: er is niks mis met een laatste eerbetoon en een begrafenis kan ook belangrijk zijn voor het rouwproces van de nabestaanden. Maar er zijn meer mensen zoals Ivo en mijn vader, die zich graag inzetten voor de ander, ook na hun dood.
Laat orgaan- en lichaamsdonatie geen taboe zijn. Praat erover. Want de dood kan ook weer leiden tot leven.
Eric Hessels, Dordrecht
Naar aanleiding van het artikel over de roman van Connie Palmen waarin zij afscheid neemt van Johnnie Walker, is het misschien een idee om Connie kennis te laten maken met de scoutinggroep in Zeewolde. Die groep draagt de naam Jan Wandelaar. Met elkaar kom je er wel.
Marleen van Bloois-Stöve, Zeewolde
Zaterdag was er een hoop gezellig volk in Voorthuizen voor het bloemencorso. Op de Ginkelse Heide stond ons volk, zo’n 60 duizend stuks, te genieten van de Airborne-herdenking. Ook waren de ziekenhuizen bemand, deed de politie haar werk om ons land draaiende en veilig te houden, reden de vrachtwagenchauffeurs naar de supermarkten om onze voedselvoorziening gaande te houden en was er ME opgeroepen om de orde te handhaven op het Malieveld.
Beste demonstranten, hierboven slechts een greep uit wat ons volk is. Wat ‘ons volk’ voor een groot gedeelte voor het Nederlandse volk niet is: in het zwart gekleed, remigratietrui aan, fascistische leuzen scanderen en de Hitlergroet uitbrengen. Schelden met ziektes, uit zijn op rellen en de politie aanvallen horen daar ook niet bij.
Marciano Casetta, Maassluis
Helder verslag van de gewelddadige extreem-rechtse bijeenkomst op het Malieveld van afgelopen weekend. Al was er een zinsnede die wel een bijzonder overdreven positief beeld schetste van de fysieke vaardigheden van de deelnemers: ‘Dan trekt een relschopper een lantaarnpaal uit de grond en gooit hem in de richting van de ME.’
Ben toch even naar buiten gelopen om bij de lantaarnpaal voor de deur te proberen of er met wrikken wat speling ontstaat. Geen beweging. Daar heb je bijna een trekker voor nodig. Was het misschien een verkeersbordpaal?
Hugo Hoes, Amsterdam
De zorgen over oncontroleerbare AI zijn terecht: het zou zomaar kunnen leiden tot een aanval op de mensheid. Wat ik mis in deze discussies is aandacht voor hoe AI-technologie nú al bijdraagt aan aanvallen op de mensheid. Denk aan de genocide op de Palestijnen of de heksenjachten op immigranten in de Verenigde Staten. Zo maken Israël en ICE intensief gebruik van de Microsoft Azure-cloud en van producten van Palantir en OpenAI om mensen tot doelwit te maken.
‘Het zou een bizar einde zijn als we machines bouwen die we zelf niet meer kunnen controleren’, schrijft Otto Barten in zijn opiniestuk. Die toekomst is nu.
Niels Niessen, Utrecht
Hoogleraar Rina Knoeff stelt dat de overgang niet alleen medisch, maar ook cultureel benaderd kan worden. Ze zegt in hetzelfde artikel dat woede niet een behulpzame emotie is.
Woede is zeker wel een behulpzame emotie; het helpt je om grenzen aan te geven en voor jezelf op te komen. Bij uitstek nuttig voor mensen die tot hun oestrogeendaling altijd voor anderen hebben gezorgd en nu voor zichzelf gaan staan. Een gangbare uitspraak in het feminisme is dan ook ‘als je niet woedend bent, heb je niet goed opgelet’.
Lonneke van Nimwegen, Rotterdam
Wilt u reageren op een brief of een artikel? Stuur dan een brief (maximaal 200 woorden) naar brieven@volkskrant.nl
Het belangrijkst is dat een brief helder en duidelijk is. Wie een origineel en nog niet eerder verwoord standpunt naar voren brengt, maakt grotere kans te worden gepubliceerd. Een brief die mooi en prikkelend is geschreven, heeft ook een streepje voor. Kritiek op de Volkskrant wordt vaak gepubliceerd, op-de-man-gespeelde kritiek op personen plaatsen we liever niet.
Iedere brief wordt gelezen door een team van ervaren opinieredacteuren en krijgt een kans. En wekelijks worden ongeveer vijftig brieven geselecteerd. Over de uitslag kan helaas niet worden gecorrespondeerd. Wij zijn er trots op dat onze lezers mooie en goede brieven schrijven, waarvan we elke dag een levendige rubriek kunnen samenstellen.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant