Lezersbrieven U schreef ons over AI in de uitgeverswereld, Rob Jetten en gezond dineren in restaurants.
‘Schrijver’. Het was altijd al een vrij beroep. Maar met de komst van AI rijst de vraag: kan iedereen zich nu schrijver noemen? En hoe gaan uitgeverijen hier nu mee om? Wereldwijd werken nu zowel literair agenten als uitgeverijen met zogeheten AI-detectie-tools, waarmee je kunt ‘checken’ hoeveel procent van de tekst is gegenereerd door AI.
‘Checken.’ Ik zet dit tussen enkele aanhalingstekens, want zoals bij elke software zijn ook deze hulpmiddelen niet waterdicht. De vraag lijkt niet langer: heb jij dit zelf geschreven? Maar eerder: heb je bewijs dat jij dit hebt geschreven? En dat maakt het een veel ingewikkeldere discussie.
Hoe kun je je als schrijver hierin beschermen? Want AI-software zorgt ervoor dat uitgevers nu gaan twijfelen aan boeken die mogelijk wel degelijk geschreven zijn door echte auteurs van vlees en bloed. Het overkwam de Nigeriaanse debuutschrijver Jerry Falade afgelopen maand. Falade sleepte in Amerika na een veertienkoppige veilingstrijd een boekendeal binnen voor 2,4 miljoen dollar voor zijn crime thrillerroman Call Me, I’ll Hide The Body. Om die droom met eenzelfde rotvaart weer aan zijn neus weer voorbij te zien gaan.
De agenten trokken zich terug uit de deal nadat er vermoedens waren over de totstandkoming van het boek. En het gebruik van AI hierbij. Vermoedens. Geen hard bewijs. Falade ontkende dit, maar dat mocht niet baten.
Zowel de uitgeefwereld als de auteurs staan voor een enorm dilemma. Mag je als schrijver AI inzetten, en zo ja – to what extent? Mag je het inzetten voor onderzoeksdoeleinden? Redactionele feedback op je teksten? Of enkel als sparringpartner voor ideeën? Of moet je er überhaupt weg van blijven? Kortom: waar ligt de grens? En hoe kun je jezelf verdedigen als er vraagtekens worden gezet bij jouw integriteit?
Als gepubliceerd auteur en schrijfcoach spreek ik vaak schrijvers die bang zijn dat hun schrijfstijl wordt weggezet als AI. Tegen hen wil ik graag zeggen: in deze tijd is je authentieke stem als schrijver belangrijker dan ooit. Gebruik ‘m. Het moment dat we uit angst voor beschuldigingen krampachtig onze eigen woorden gaan vervormen, is in mijn ogen het einde helemaal zoek.
Cathelijn Paling Amsterdam
Wat is het toch makkelijk om bij een nieuwe, misschien te snelle, ontwikkeling in de techniek de mensheid angst aan te jagen over zijn verwoestende werking (18/9).
Zo krijgt AI vanuit bijna alle kanten er van langs, zodat zelfs de grote ontwikkelaars gaan beweren dat AI afgeremd moet worden. Dat is net alsof zwaardmakers in het begin van de IJzertijd zouden hebben gezegd: we moeten het gebruik ervan inperken. Omdat mensen ermee gedood kunnen worden. Of dat toen de eerste locomotieven reden, dat je daar hersenbeschadiging van kon krijgen door de snelheid.
Of, om terug te komen op de column, de opkomst van AI te vergelijken met de opkomst van de auto. Vul in de column voor ‘AI’ ‘de auto’ in, en voor ‘geestelijk welzijn’ ‘bewegen’. Door de auto hoef je niet meer zelf te lopen, het zuigt je levenslust weg, omdat je bloemen langs het pad niet meer ruikt en geen praatje meer maakt en geen empathisch vermogen ontwikkelt bij ontmoetingen met allerlei verschillende mensen. De ontwikkeling van de auto was niet tegen te houden, ondanks de vele doden per jaar, zo ook de ontwikkeling van AI met zijn gevaren. Het aantal dodelijke ongelukken is de laatste vijftig jaar drastisch verminderd. Zo zal het ook met AI gaan. Dat premier Rob Jetten AI gebruikt is even onschuldig als dat hij gebruik maakt van een auto. Angst is een slechte raadgever.
Leo Smit Utrecht
Bij het artikel van Rosan Hollak in NRC (18/9) wordt in een toelichting vermeld dat tussen 1940 en 1945 honderdduizenden Nederlanders gedwongen werden tewerkgesteld in Duitsland. Niet vermeld wordt dat eveneens honderdduizenden vrijwillig in Duitsland werkten. Dat geldt met name voor bouwvakarbeiders. In totaal waren van juni 1940 tot oktober 1943 ongeveer 130 duizend bouwvakkers vrijwillig in Duitsland werkzaam, van wie circa 30 duizend in aannemersverband. Na oktober 1943 was het aantal Nederlandse bouwvakkers in Duitsland nog steeds 100 duizend.
Geert-Jan Mellink Den Haag
Goede column van Hubert Smeets (16/9). Toch zou het artikel beter Het mislukte experiment van de VVD kunnen heten of Het mislukte experiment van Yesilgöz. Die laatste, wellicht gedwongen door partijprominenten, heeft er eigenhandig voor gezorgd dat dit minderheidskabinet er kwam. Een betere (in)formateur had dit moeten voorkomen. Een breed meerderheidskabinet had veel meer recht gedaan aan de verkiezingsuitslag en het zou in potentie veel stabieler zijn. Nu zitten we met de gebakken peren. Jetten is te jong, te onervaren en te naïef om dit te kunnen leiden.
Ad Out Lisse
De reacties van de media op het kabinetsbeleid en de begrotingsplannen van het kabinet Jetten zijn uitgesproken negatief. Ook NRC doet hier volop aan mee: Het mislukte experiment van Jetten (16/9), Gedrocht (16/9) en Richtingloos land met richtingloze leiding (13/9).Na de laatste verkiezingen was de vorming van een stabiel kabinet zo goed als onmogelijk. Oorzaak: een totaal versplinterd politiek landschap en een labiel kiezersvolkje.
Toch hebben drie partijen de moed gehad met een minderheidskabinet het land te gaan regeren.Daar is moed voor nodig, want regeren betekent maar al te vaak halveren. Een stevig coherent beleid en ingrijpende vernieuwingen zullen niet mogelijk zijn, maar de val van dit kabinet en nieuwe verkiezingen is een veel erger scenario.
Dat zou onze democratische rechtsstaat alleen maar verder ondermijnen. De oppositiepartijen moeten zich dit goed realiseren en hun politieke stokpaardjes voorlopig maar op stal laten staan. Het kabinet-Jetten heeft duidelijk aangegeven tot compromis bereid te zijn.
Lou Beeren Groningen
„We weten er niets vanaf. Dat geldt voor koks in de keuken én voor gasten in het restaurant” (11/9). Een uitspraak van chefkok Jef Schuur die schokkend is, maar niet verrassend. Ik zie bij koks en restaurants op veel gebieden onwetendheid over voedsel. Een paar voorbeelden: realiseert de kok zich dat in een restaurantportie van vaak geserveerde vissoorten de hoeveelheid gif zo groot is dat het Voedingscentrum daar expliciet voor waarschuwt? Wat ook opvalt, is hoe zwartgeblakerd geroosterd of gegrild eten vaak is.
Het lijkt erop dat de meeste koks nog nooit van de gezondheidsschade van acrylamide en PAK’s gehoord hebben. En dan de enorme stukken vlees, desastreus voor klimaat en welzijn van onze planeet en de eigen gezondheid. Nog eentje: genoeg vezels binnenkrijgen, essentieel voor een gezond darmmicrobioom, is in de horeca zo goed als onmogelijk. De pizza’s en pasta’s van wit meel vliegen je om de oren. Als ik om volkorenbrood vraag, word ik meestal wazig aangekeken. Het is opvallend hoe weinig koks, gasten én media zich hiermee bezighouden.
Ook culinair recensenten hoor ik hier nauwelijks over. Het maakt dat ik buiten de deur eten steeds ingewikkelder ben gaan vinden. Ik vraag mij af hoe we dit onderwerp nu eens stevig op de (menu)kaart gaan zetten.
Yvonne Colijn Amsterdam
Bij Google kan je nu zelf aangeven welke nieuwsbronnen jij vaker wil zien in je zoekresultaten.Meer informatie