Japke-d. denkt mee Een afgezegde afspraak is het mooiste dat er is, vindt Japke-d. Bouma. „Ineens ben je onverwacht vrij. Een cadeau! Gratis tijd die je zomaar in je schoot geworpen krijgt.” Er zijn heel veel mensen die dat ook vinden.
Er zijn weinig appjes waar ik zo blij van word als: ‘Sorry het lukt me niet vanavond.” Heerlijk. Het maakt me niet eens uit WIE er afzegt. M’n beste vrienden, de koning, de aantrekkelijkste date ter wereld – een cadeau! Een gratis middag, een gratis avond, gratis tijd! Een luxe die niemand je meer afpakt.
Vroeger dacht ik dat ik de enige was die dat had. Tot ik het vorige maand per ongeluk op Twitter vroeg en bleek dat iedereen dit dus heeft!
Er waren slechts twee mensen (twee!) die het onbeschoft vonden om een afspraak af te zeggen, of om daar blij om te zijn. „Ik begrijp nu waarom deze maatschappij zo fakking egoïstisch is en individualistisch”, schreef iemand.
Maar verder was iedereen het gewoon keihard met me eens: „Met geen pen te beschrijven”, „Happy things”, „Die uurtjes die je kwijt dacht te zijn, gewoon weer terug”, „Een stukje herwonnen vrijheid, zonder ervoor te hebben hoeven vechten”, en zo ging het maar door. Precies wat ik zeg: een afgezegde afspraak is het mooiste dat er is.
Even voor de duidelijkheid: een afspraak moet normaal gesproken natuurlijk gewoon doorgaan. Iemand op Twitter vroeg zich af waarom ik überhaupt nog afspraken maakte als ik toch wilde dat ze werden afgezegd, maar zo simpel is het niet. Als iedereen je afzegt ben je sneu. En je wilt ook niet zélf afzeggen, dan ben jij de kwaaie pief.
Nee, het gaat erom dat iemand wilde dat je kwam, maar dat je nu ineens vrij bent. Gratis tijd die je zomaar in je schoot geworpen krijgt. Daarbij is het overigens belangrijk dat je niet te blij reageert op de afzegger en wel zegt: ‘Ah jammer!’ Maar ook weer niet zó jammer dat je meteen een nieuwe afspraak om je oren krijgt. Je moet er wel even van kunnen genieten.
Het ideale afzegmoment vind ik zaterdagmiddag, een paar uur voor showtime. Je kijkt naar je bank, naar je katten. Je moet nog douchen, je haar doen, bedenken waar je moet parkeren of toch met de trein, en denkt: ‘waarom heb ik dit OOIT afgesproken???’ En dán dat appje: „Sorry, ik trek het vanavond echt niet.” Dan is het bij mij echt halleluja. Totale euforie.
Maar vlak voor een afspraak vind ik ook prima. Natuurlijk niet als je al uren staat te koken met dure ingrediënten en de kurk al van de fles is. Maar onderweg naar het station? Of zelfs óp het perron – prima.
Misschien zijn we zo blij met een afgezegde afspraak omdat we voor interactie, sensatie en voedsel ons huis niet meer uit hoeven. Vroeghah moest je naar de kroeg voor een goed gesprek en had je thuis één televisiezender op een zwart-wit-tv die je buiten eerst moest aanzwengelen. Nu heb je een bank, een dekentje, wijn, je telefoon, zes streamingdiensten, zeven schermen, en het feit dat je je broek erbij uit mag trekken. Probeer daar als afspraak maar eens tegenop te concurreren.
Wat ook zou kunnen is dat we zuiniger op onze vrije tijd geworden zijn nu de buitenwereld steeds grimmiger wordt. Wát de reden ook is, ik vind dat de afgezegde afspraak een prominentere plek in onze samenleving verdient.
Bijvoorbeeld door met je vrienden een ‘afzeggarantie’ af te spreken. Dat er minstens 15 procent van de gemaakte afspraken zal worden afgezegd. Of een afzegroulette: zes vrienden plannen een etentje, en om vijf uur wordt willekeurig bepaald welke twee thuis mogen blijven.
Maar je kunt ook denken aan een bedrijf dat tegen betaling garandeert dat er 20 procent van je afspraken wordt afgezegd. Of een theater- of concertavond die ineens niet meer doorgaat!
Wat ook kan: een restaurant met een no-showtafel: je reserveert, betaalt en blijft vervolgens lekker thuis. Het restaurant stuurt om tien uur een foto van het dessert. „Daar willen mensen graag voor betalen!”, mailde een vriendin dolenthousiast.
Maar het belangrijkste lijkt me dat we afspraken makkelijker gaan afzeggen. Voel je niet bezwaard! Tuurlijk. Een trouwerij, daar ga je gewoon heen. Zeker als je de getuige bent. Een begrafenis zeg je ook niet af. Maar verder hoef je niet eens eerlijk te zijn. Een ‘ik kan niet meer, sorry, ik heb een gevalletje thuis dat mijn aandacht echt even verdient’ (de bank) is prima.
„Ik zei vroeger nooooooooit af”, appte een vriendin. „Blijkt echt zonde van mijn tijd geweest te zijn. Niemand neemt het je kwalijk!”
M’n uitgever mailde dat hij graag wilde zeggen dat ook als je er geen zin in hebt, iets dat wel doorgaat tóch nog best leuk kan zijn. Maar ik heb hem geantwoord dat deze column daar niet over gaat. Vandaag ging het over af en toe ongegeneerd afzeggen omdat iedereen daar beter van wordt. Dus kom maar op: ik heb komende donderdag nog niks.
Als iemand zin heeft om dat af te zeggen: heel graag.
Heb je een vraag van de week, taboe, of ‘kwestie’ voor deze rubriek? Mail dan naar japkeddenktmee@nrc.nl
Bij Google kan je nu zelf aangeven welke nieuwsbronnen jij vaker wil zien in je zoekresultaten.Meer informatie