Home

In een duizelingwekkende ‘Renze’ vond Mona Keijzer de teruggelopen LHBTI-acceptatie vooral sip voor witte hetero’s

is tv-recensent voor de Volkskrant en schrijft over film.

Mona Keijzer woont vlak bij Amsterdam en kent homo’s.

Dat was toch de uitspraak die het meest bleef hangen na haar optreden bij Renze maandagavond, waar Keijzer aanschoof om te praten over de sterk teruggelopen acceptatie van homoseksualiteit onder jongeren. De cijfers kwamen naar voren uit onderzoek van het Trimbos-instituut en de Universiteit Utrecht.

Keijzer sprak in een tweetje van een ‘flutonderzoek van uw belastingcenten’. Het onderzoek deugde niet omdat jongeren uit een streng islamitisch gezin van wie beide ouders in Nederland zijn geboren in het onderzoek geen migranten zouden zijn. Een definitiekwestie, maar volgens Keijzer was het ‘de olifant in de kamer waar we het niet over hebben’.

Zoals het een Nederlandse talkshow betaamt, mag iemand met één zetel en een houding alsof er een absolute meerderheid is, vervolgens aanschuiven om die olifant eens even lekker in de spotlight te zetten. Ik stel me Keijzer voor in haar woonkamer met allemaal denkbeeldige olifantjes om haar heen, schreeuwend dat zij de olifantjes wél altijd ziet en aanwijst. Moslimolifanten! Migrantenolifanten!

Zodra een andere gast verwees naar andere groepen waarin de acceptatie óók sterk terugliep, wilde Keijzer direct terug naar het Benoemframe. We willen het er niet over hebben! Ach, die onuitroeibare benoemziekte op televisie waar nog steeds geen vaccin tegen bestaat. Er is altijd wel een tweetje en er is altijd wel een verwelkomende talkshow.

Echt interessant werd het pas toen Keijzer gevraagd werd naar oplossingen. Eerst was er wat gepruttel over subsidiestromen en dat we het hier ‘écht over moeten hebben’. Maar minstens zo belangrijk was het dat we eens gaan ‘stoppen met het bashen van de witte, blanke heteroman’, want ‘die staat al een jaar of tien, vijftien in het verdomhoekje’.

Vervolgens begon het pas echt te duizelen:

Kees van der Spek: ‘Hou toch eens op, zeg.’
Keijzer: ‘O, dat is nieuw voor u?’
Tom van ’t Einde: ‘De witte man, die wordt gediscrimineerd?’
Keijzer: ‘Heeft u recent niet de documentaire van Omroep Zwart gekeken?’
Klamer: ‘Wat heeft het ermee te maken?’
Keijzer: ‘Ik geef een voorbeeld wat je eraan kunt doen bij de moslims, en ik geef een voorbeeld wat je eraan kunt doen als het gaat over de manosfeer. Als jij jonge mannen die gewoon hetero zijn, die blank zijn, constant vertelt dat ze fout zijn, niet deugen en niet stoer mogen zijn, krijg je op een gegeven moment een soort tegenbeweging en dan komt zo’n Andrew Tate om de hoek kijken en dat is fout.’

Ik had inmiddels zoveel olifanten geteld dat ik er doodmoe van werd. Mona Keijzer woont dan weliswaar vlakbij Amsterdam en kent homo’s, maar uiteindelijk bleek de teruggelopen acceptatie van lhbti’ers toch vooral zielig voor de witte man die ‘gewoon’ hetero is. Wij danken de talkshows dat het toch weer even is benoemd.

Lees ook

Geselecteerd door de redactie

Source: Volkskrant

Previous

Next