Podcast Met persoonlijke gesprekken met wetenschappers, politici en beroemdheden groeide The Diary of a CEO van ondernemer Steven Bartlett uit tot de nummer één onder de podcasts. Maar na medische desinformatie en misogyne uitspraken van zijn gasten ligt hij onder een vergrootglas. Wie is Bartlett en wat is zijn aantrekkingskracht?
Steven Bartlett in juli vorig jaar. Zijn vermogen wordt geschat op 52 miljoen dollar.
„Het zit zo. Een paar jaar geleden was ik een arme universiteits-dropout uit een van de slechtste delen van het land. Alleen, met niets meer dan een laptop en een droom.” Het is september 2017 als de Britse Steven Bartlett aan zijn keukentafel in Manchester met een camera voor zijn neus is begonnen aan de eerste aflevering van zijn podcast The Diary of a CEO (DOAC). „Nu ben ik een 25-jarige directeur van een van de snelst groeiende bedrijven van het Verenigd Koninkrijk”, vervolgt hij. „Mijn wereld is intens, altijd uitdagend en onvoorspelbaar.”
In lange monologen wil Bartlett wekelijks een inkijkje geven in zijn leven als directeur van zijn online marketingbedrijf Social Chain. Hoe ziet zijn werkweek eruit? Met welke worstelingen heeft hij te maken? Ook wil hij mensen uit de Britse zakenwereld uitnodigen. Een niche-podcast, voor mensen met een flinke dosis ondernemersgeest.
„Dit is The Diary of a CEO, ik ben Steven Bartlett, ik hoop dat niemand luistert”, besluit hij. „Doe je dat wel, vertel dat dan aan niemand.”
Bartlett (34) had het vast niet geloofd als iemand hem had verteld dat hij negen jaar later de Amerikaanse vicepresident zou interviewen over een oorlog tussen de Verenigde Staten en Iran. Toch zat hij afgelopen juni in zijn fel verlichte, zwart-grijs gemeubileerde podcaststudio in Los Angeles tegenover JD Vance. „Deze vredesdeal [met Iran] is echt”, beweerde Vance tijdens het gesprek onder meer. Ook spraken ze over het christendom, kunstmatige intelligentie, aliens, het Amerikaanse migratiebeleid en Israël. Op YouTube heeft de aflevering 3,3 miljoen views, op streamingdiensten als Spotify komen daar nog eens 1 miljoen luisteraars bij.
Die cijfers zijn niet uitzonderlijk. Dit jaar stootte Bartlett de invloedrijke Joe Rogan van de troon als best beluisterde podcaster ter wereld. Tussen maart en juni dit jaar werden afleveringen van DOAC volgens mediastatistiekenplatform Social Blade op YouTube 308 miljoen keer bekeken, tegenover ‘slechts’ 148 miljoen views voor The Joe Rogan Experience.
Het aantal YouTube-abonnees van DOAC groeide sinds maart bovendien met 3,5 miljoen, terwijl dat van Rogan stagneert. In Angelsaksische landen is het bovenin de streaminghitlijsten stuivertje wisselen tussen Bartlett en Rogan en in Nederland zijn zij verreweg de twee populairste niet-Nederlandstalige podcasters. Volgens zakenblad Forbes was Bartlett tussen juli 2025 en juni 2026 met 52 miljoen dollar aan inkomsten de op twee na best verdienende en invloedrijkste creator, na youtuber Mr Beast en de Indiase influencer Dhar Mann. Het door Bartlett opgerichte media- en marketingbedrijf FlightStory, waar DOAC onder valt, heeft zo’n honderd mensen in dienst en had in 2025 een omzet van zo’n 47 miljoen dollar.
Waar de politiek-incorrecte Rogan woorden als „woke bullshit” gebruikt en Trump openlijk steunde in aanloop naar de presidentsverkiezingen, is Bartlett politiek lastiger te definiëren. Hij nodigde conservatieve stemmen uit zoals de Britse oud-premier Boris Johnson en Ivanka Trump, maar ook de Democratische oud-presidentskandidaat Kamala Harris en Michelle Obama kwamen langs. Zijn politieke ideeën spreekt hij zelden expliciet uit. In 2023 luisterden evenveel mannen als vrouwen naar de podcast, aldus Bartlett zelf op LinkedIn.
Wat verklaart het enorme succes van Steven Bartlett? En waarom ligt de in het Verenigd Koninkrijk even geliefde als verafschuwde podcaster de afgelopen tijd zo onder vuur?
Erg idealistisch was Bartlett niet, toen hij als achttienjarige een lijstje maakte met doelstellingen die hij op 25-jarige leeftijd bereikt wilde hebben: een miljoen pond, een vriendin, een sixpack en een Range Rover, schrijft hij in zijn in 2021 verschenen zelfhulpboek Happy, sexy millionaire. Bartlett had net zijn eerste bedrijf opgericht nadat hij na één college was gestopt met zijn studie business-management. Hij ergerde zich aan zijn ongeïnteresseerde, nog half-dronken studiegenoten in de collegezaal. In 2022 noemde hij universiteiten vanwege de „last van enorme [studie]schulden”, voor de meeste mensen „totale oplichterij”: volgens hem is het mogelijk om dezelfde kennis op andere, goedkopere manieren te vergaren.
Zijn verlangen naar – materieel – succes was misschien begrijpelijk. Bartlett werd in 1992 geboren in Botswana als zoon van een Nigeriaanse moeder en Britse vader en was twee jaar oud toen de familie naar Plymouth verhuisde. In de Zuid-Engelse stad kwamen zijn ouders nauwelijks rond. Als een van de weinige zwarte kinderen in zijn omgeving deed hij er „alles aan om zo wit mogelijk te zijn” – zoals door zijn krullende haar te stijlen, zei hij in 2024 tegen The Times. Regelmatig kreeg Bartlett racistische scheldwoorden naar zijn hoofd geslingerd. Uit geldingsdrang begon Bartlett met ondernemen.
In 2014 richtte Bartlett Social Chain op, dat ondernemingen ging helpen met online strategieën in een toen door bedrijven nog nauwelijks betreden socialemedialandschap. Het werd een succes: na vijf jaar nam een Duits e-commercebedrijf het bedrijf over. De overname maakte hem miljonair – ook een vriendin, sixpack en Range Rover vinkte Bartlett vóór zijn 25ste verjaardag af.
Bartlett gebruikte het geld voor zijn podcast; zijn keukentafel ruilde hij in voor een professionele studio in Londen. En hij werd in 2021 de jongste investeerder ooit in het panel van het populaire BBC-programma Dragon’s Den. Daarin moeten beginnende ondernemers de investeerders overtuigen van hun product of dienst. Hoewel Bartlett zich aanvankelijk afvroeg „what the fuck” hij te zoeken had in de veelbekeken show, werd hij in één klap een Britse celebrity. Mede door die bekendheid groeide zijn podcast in 2021 naar maandelijks 40 miljoen luisteraars.
Zijn nieuwe status opende deuren naar gesprekken met beroemde sporters, politici en showbizzfiguren. Tegelijkertijd richtte de podcast zich steeds nadrukkelijker op onderwerpen rond mentale en lichamelijke gezondheid, zoals diëten, seks, slaap en verslavingen. Bartletts enige criterium: hij moet „oprechte interesse” hebben in het onderwerp én de persoon.
Met zijn minutieuze voorbereiding op interviews en zijn vriendelijke voorkomen – beschaafd taalgebruik, begripvol knikkend – presenteert Bartlett zich als de emotioneel intelligentere tegenhanger van de grovere en meer ongefilterde ‘bro-podcasters’ als Rogan en comedian Theo Von. De Britse schrijver Richard Osman zei dat het gesprek voelde als een sessie bij een therapeut – niet zelden haalt Bartlett (jeugd)foto’s van zijn gasten tevoorschijn, die hun tranen vervolgens nauwelijks kunnen bedwingen. Consequent houdt Bartlett zich aan ‘regel 3’ van zijn boek The Diary of a CEO: ‘Je mag het nooit met iemand oneens zijn.’ Hij vindt dat je in eerste instantie open moet staan voor de ideeën van een gesprekspartner.
Die houding heeft ook een keerzijde. Uit onderzoek van de BBC bleek eind 2024 dat vijftien geanalyseerde gezondheidsafleveringen „schadelijke desinformatie” bevatten. Zo verkondigde de omstreden cardioloog Aseem Malhotra zonder weerspraak dat het Covid-vaccin „per saldo een catastrofaal effect heeft gehad op de maatschappij” en noemde de Amerikaanse professor Thomas Seyfried kankerbehandelingen als chemotherapie „middeleeuwse praktijken”. Wim Hof kwam als voorlopig enige Nederlandse gast langs om zijn omstreden ademhalingstechnieken te promoten – meerdere verdrinkingen worden gelinkt aan de ‘Wim Hof Methode’. Hof wordt ook beschuldigd van mishandeling van zijn ex-vrouw en kreeg een taakstraf voor mishandeling van zijn zoon.
Recentelijk lag Bartlett bovendien onder vuur na misogyne uitspraken. In gesprek met psychiater Alok Kanojia over dalende geboortecijfers vroeg hij of er „systemen opgezet moeten worden” om mannen aan een partner te helpen. Critici, onder wie schrijver en historicus Kate Lister, vergeleken die uitspraak met de dystopische serie The Handmaid’s Tale. In een andere aflevering hekelde podcaster en voormalig Love Island-deelnemer Chris Williamson de volgens hem heersende weerzin bij sommige vrouwen om kinderen te krijgen – ze zouden liever hoge hakken blijven dragen. Daarop noemde schrijver Jessica Valenti DOAC ”incel-propaganda verpakt als een intellectueel debat”. De incel-beweging is een online subcultuur van vooral jonge mannen die onvrijwillig geen seksuele relaties hebben, die veelal gepaard gaat met vrouwonvriendelijke opvattingen.
En JD Vance? Die kon ongebreideld uitweiden over de oorlog in Iran, zonder – bijvoorbeeld – vragen te krijgen over de honderden burgerdoden als gevolg van Amerikaanse bombardementen.
Met zijn geringe behoefte kritische vragen te stellen verschilt Bartlett nauwelijks van Rogan, net als in zijn gastenkeuze. Tegen Forbes zei hij zelfs een team te hebben dat zoekt naar ‘overperformers’: personen die bij andere podcasts hoge luistercijfers opleverden. In de praktijk zijn dat regelmatig controversiële figuren die, zoals wetenschapsjournalist David Robert Grimes tegen de BBC zei, „op alles een simpel antwoord hebben. Het is een geweldig model om miljoenen luisteraars te krijgen.”
Het roept de vraag op hoe oprecht Bartlett is. Wil hij met de persoonlijke en intellectueel ogende gesprekken zijn publiek een „beter, zinvoller leven” geven, zoals hij zegt? Of houdt hij die schijn op en wordt de ‘happy, sexy millionaire’ vooral gedreven door honger naar succes? Met zijn recente verhuizing naar Los Angeles en deelname aan Shark Tank, het Amerikaanse Dragon’s Den, wil hij de VS duidelijk verder veroveren. En met AI worden afleveringen sinds kort nagesynchroniseerd in Hindi, Arabisch, Spaans en vijftien andere talen. Het leverde hem in één klap hordes nieuwe luisteraars op.
Dat er barstjes zijn ontstaan in zijn imago als empathische selfmade man en in het VK volop columns en goedbekeken YouTube-video’s verschijnen die zijn ‘downfall’ voorspellen, lijkt Bartlett weinig te deren. Weliswaar verschijnen sinds kort disclaimers in beeld bij feitelijke onjuistheden, maar een van zijn woordvoerders zei tegen The Independent ook dat het een „fundamenteel misverstand” is om te denken dat Bartlett verantwoordelijk is voor elke uitspraak van zijn gasten.
Dat de kritiek weinig met hem doet, is wellicht te verklaren doordat Bartlett op het punt staat Rogan ook in aantal YouTube-abonnees te passeren – nu 19,9 miljoen om 21,1 miljoen. Of omdat hij grotere plannen heeft. Tegen The Times zei hij dit jaar: „Ik denk dat we [met zijn bedrijf FlightStory] de komende twintig jaar een van de belangrijkste mediabedrijven ter wereld zullen opbouwen.”
Bij Google kan je nu zelf aangeven welke nieuwsbronnen jij vaker wil zien in je zoekresultaten.Meer informatie