Verslaggever Iris Koppe communiceert met de Oekraïense Elena (71), bij wie ze studeerde in Kyiv. Elena zat eerst ondergedoken, vluchtte enkele keren naar Hongarije en keerde terug naar Kyiv. De berichten zijn vertaald vanuit het Russisch.
is verslaggever van de Volkskrant en schrijft over Oekraïne en Oekraïners in Nederland.
‘Een lieve groet uit Boedapest. Ik ben mijn spullen aan het pakken om naar Kyiv te gaan. Over een paar dagen vertrekt mijn trein. Mijn kleindochters komen dit weekend ook aan in Oekraïne, vanuit Italië. Zij blijven twee weken, ik waarschijnlijk langer.
‘Katja en Ksoesja hebben een druk programma. Naast het zien van hun vader, die dus nu weer tijdelijk in Kyiv gestationeerd is, moeten ze naar de dokter, de oogarts en de orthodontist. Ksoesja moet sowieso een beugel, Katja misschien. In de EU zijn orthodontisten voor ons niet te betalen. Veel Oekraïense kinderen die naar het buitenland zijn gevlucht, gaan speciaal terug naar Oekraïne om zich een beugel te laten aanmeten.
‘Daarnaast is het ook fijn dat de meisjes weer even bij hun eigen dokter terecht kunnen. Van vrijwel alle Oekraïners die ik spreek en die in de EU wonen, hoor ik dat westerse artsen erg terughoudend zijn met het voorschrijven van medicijnen. Waarom? In Oekraïne niet. Je krijgt altijd wel pillen of druppels mee naar huis, van wat voor kwaal je ook last hebt.
‘Sowieso laten de meeste Oekraïners zich standaard twee keer per jaar onderzoeken door een arts. Gewoon een algehele gezondheidscheck. Dit is voor ons normaal, maar in het Westen blijkbaar niet. Er moet dan écht wat aan de hand zijn. Nou ja, het is fijn dat Katja en Ksoesja volgende week weer eens goed onderzocht worden door een Oekraïense arts.’
‘En dan wil ik je nog schrijven over de situatie in het Oekraïense Olesjky, een stadje met zo’n tweeduizend inwoners. Het ligt vlakbij Cherson, de plek waar ik geboren en opgegroeid ben. Vroeger kwam ik er wel eens met mijn ouders, al heette Olesjky toen nog Tsjoeroepinsk.
‘Soms brachten we een bezoekje aan het ‘Nationale Zandpark’, daar vlakbij. Een heel groot natuurgebied met zowel zandduinen als schitterende dennenbossen. Ik herinner me zowel magische zonsopgangen als zonsondergangen met strijklicht, zo mooi dat de tranen mij altijd in de ogen schoten.
‘Olesjky werd al in het begin van de grootschalige bezetting ingenomen door de Russen. Dat was al bepaald geen pretje, want laat ik duidelijk zijn: om als Oekraïner onder Russisch gezag te leven is een hel. Als je Oekraïens spreekt op straat word je afgevoerd, in de winkels ligt nauwelijks voedsel en als je niet uitkijkt, word je als menselijk schild gebruikt. Ik bespaar je de verhalen over Russen die hun militair materieel gewoon in een kinderdagverblijf stalden, met het idee dat deze plek wel niet zou worden aangevallen.
‘Sinds enkele maanden wordt het bezette Olesjky helemaal niet meer bevoorraad. De toegangswegen tot de stad zijn afgesloten en vluchten is levensgevaarlijk vanwege de mijnen die de Russen overal hebben neergelegd. Rusland weigert de inwoners van de stad te evacueren. Kan je het geloven? De inwoners zullen dus een hongerdood sterven. Wie kan ze nog helpen? Poetin blijkt echt de nieuwe Stalin te zijn, de dictator die er eveneens geen moeite mee had om, als het hem zo uitkwam, Oekraïense burgers uit te hongeren.’
Meer afleveringen van De Schuilkelder vindt u in dit dossier over de oorlog in Oekraïne.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant